فهرست کتاب


آیه های زندگی برای بیداری

حسین اسکندری‏

ذبح الموت

از امام باقر (علیه السلام) روایت شده است که به هنگامی که بهشتیان داخل بهشت شدند و جهنمیان در جهنم جا گرفتند، مرگ را در صورت و شکل قوچی می آورند تا اینکه در بین بهشت و جهنم می ایستد. سپس منادی فریاد می زند، به گونه ای که همه اهل بهشت و جهنم می شنوند: ای اهالی بهشت، ای اهالی جهنم؛ و آنان به او رو می کنند. آن گاه می گوید: آیا می دانید این چیست؟ این همان مرگی است که در دنیا از آن می ترسیدید؛ در آن هنگام، بهشتیان می گویند: اللهم لا تدخل الموت علینا (خدایا مرگ را بر ما وارد نکن.) و جهنمیان می گویند: اللهم ادخل الموت علینا (خدایا مرگ را بر ما وارد کن.) سپس همان گونه که گوسفند را ذبح می کنند، مرگ را سر می برند. سپس منادی فریاد می زند: لا موت ابدا ایقنوا بالخلود (هرگز دیگر مرگی نیست. به جاودانگی خود یقین کنید.) پس بهشتیان با شنیدن این ندا به گونه ای بی نظیر شاد و مسرور می شوند. آن گاه حضرت این آیه را تلاوت فرمودند: افما نحن بمیتین الا موتتنا الاولی و ما نحن بمعذبین ان هذا لهو الفوز العظیم لمثل هذا فلیعمل العاملون.(770) (آیا ما هرگز نمی میریم و جز همان مرگ اول مرگی به سراغ ما نخواهد آمد و ما هرگز عذاب نخواهیم شد؟ راستی این همان پیروزی بزرگ است. آری، برای مثل این باید عمل کنندگان عمل کنند.) حضرت در ادامه فرمودند: و اهل دوزخ نعره ای عجیب می زنند؛ و این همان سخن خداست که فرموده: و انذرهم یوم الحسرة اذ قضی الامر.(771) (آنان را از روز حسرت بترسان، در آن هنگام که همه چیز پایان می یابد.)(772)
آری، در آن هنگام که مرگ ذبح می شود حکم خلود و جاودانگی و بقای ابدی برای اهالی قیامت امضا می شود: فاما الذین شقوا ففی النار لهم فیها زفیر و شهیق خالدین فیها مادامت السماوات و الارض الا ما شاء ربک ان ربک فعال لما یرید و اما الذین سعدوا ففی الجنة خالدین فیها مادامت السماوات و الارض الا ما شاء ربک عطاء غیر مجذوذ.(773) (اما آنها که بدبخت شدند در آتش اند و برای آنان در آنجا ناله های طولانی است. جاودانه در آن خواهند ماند تا آسمان ها و زمین برپاست، مگر آنچه پروردگارت بخواهد. پروردگارت هر چه را بخواهد انجام می دهد؛ اما آنها که سعادتمند شدند جاودانه در بهشت خواهند ماند تا آسمانها و زمین برپاست، مگر آنچه پروردگارت بخواهد بخششی است قطع نشدنی.)

141. گفتگوی بهشتیان با دوزخیان

و نادی اصحاب الجنة اصحاب النار ان قد وجدنا ما وعدنا ربنا حقا فهل وجدتم ما وعد ربکم حقا قالوا نعم فاذن مؤذن بینهم ان لعنة الله علی الظالمین الذین یصدون عن سبیل الله و یبغونها عوجا و هم بالاخرة کافرون.
اعراف: 44 و 45
بهشتیان دوزخیان را آواز دهند که ما به حقیقت یافتیم آنچه را پروردگارمان وعده داده بود. آیا شما نیز به حقیقت یافته اید آنچه را پروردگارتان وعده داده بود؟ گویند: آری. آن گاه آواز دهنده ای در آن میان آواز دهد که لعنت خدا بر کافران باد. آنان که از راه خدا روی برمی گردانند و آن را کجروی می پندارند و به قیامت ایمان ندارند.
عوجا اسم مصدر است به معنای کجی؛ و مصدر آن عوج است به معنای کج شدن.

سوگند به محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) و اهل بیتش (علیهم السلام) گروهی را از آتش خارج می کند

از امام باقر (علیه السلام) روایت شده است که بنده که هفتاد خریف، که هر خریف معادل هفتاد سال است، در جهنم و آتش سوزان بوده است از خداوند عزوجل می خواهد تا به حق محمد و اهل بیتش به او رحم کند. پس خداوند جل و جلاله به جبرئیل ماموریت می دهد تا هبوط کند و بنده اش را از آتش بیرون آورد. جبرئیل می گوید: خدایا چگونه است که من باید در آتش هبوط کنم؟ خداوند می فرماید: به آتش فرمان داده تا خنک و سلامت باشد. جبرئیل می گوید: ای پروردگار من، جایش را به من نشان ده. خداوند می فرماید: او در چاهی از چاههای بزرگ جهنم است. جبرئیل پایین می آید و در آتش او را می یابد، در حالی که بر صورتش بسته شده است. او را بیرون می آورد. پس خداوند عزوجل می گوید: ای بنده من، چه مقدار در آتش بودی که مرا سوگند دادی؟ هر آینه رسوایی و سرشکستگی تو را در آتش طولانی می کرد؛ لکن بر خود واجب کرده ام که بنده ای که مرا به حق محمد و اهل بیتش بخواند و از من بخواهد او را بیامرزم؛ و من امروز تو را بخشیدم.(774)
همچنین حضرتش فرمودند: گروهی را بعد از آنکه در آتش گداخته می شوند از آتش بیرون می آورند و آنان را به چشمه حیوان، که جلوی در بهشت است، می برند و از آب آن بر روی آنها می پاشند. آنگاه گوشتها و خونها و موهای آنان دوباره می روید.(775)
در روایت دیگری است که انهم یدخلون النار بذنوبهم و یخرجون بعفو الله.(776) (اینان به سبب گناهانشان در آتش می روند و به سبب بخشش الهی بیرون می آیند.)