فهرست کتاب


آیه های زندگی برای بیداری

حسین اسکندری‏

36. حضور در محضر یار و دیدار ابرار

الا ان اولیاء الله لا خوف علیهم و لا هم یحزنون الذین ءامنوا و کانوا یتقون لهم البشری فی الحیوه الدنیا و فی الاخره لا تبدیل لکلمت الله ذلک هو الفوز العظیم
یونس: 62 - 64
آگاه باشید که بر دوستان خدا بیمی نیست و غمگین نمی شوند! کسانی را که ایمان آوردند و پرهیزگاری می کردند بشارت است ایشان را در دنیا و آخرت. سخن خدا دگرگون نمی شود. این است کام یابی بزرگ.
از امام علی (علیه السلام) بعد از تلاوت این آیات پرسیدند: اولیاء الله چه کسانی اند؟ حضرت فرمودند: دوستان خدا و ما و پیروان مایند که بعد از ما می آیند. خوشا به حال ما و بیشتر از آن خوشا به حال آنان! پرسیدند: چرا بیشتر از ما؟ حضرت فرمودند: زیرا آنان مسئولیتهایی بر دوش دارند که شما ندارید و تن به مشکلاتی می دهند که شما نمی دهید(187).
همچنین یکی از دوستان امام صادق (علیه السلام) می گوید: امام در مجلسی فرمودند: پیروان این مکتب در لحظات آخر عمر چیزهایی می بینند که چشمشان با آن روشن می شود من چندین بار اصرار کردم چه چیز را می بینند؛ و امام فرمودند: می بینند، اما در آخر جلسه امام مرا صدا زدند و فرمودند: گویا اصرار داری بدانی دوستان ما چه چیز را می بینند؟ عرض کردم: آری، و سپس گریستم. آن گاه امام فرمودند: آن دو نفر را می بینند. عرض کردم: کدام دو نفر؟ فرمودند: پیامبر و علی را. سپس ادامه دادند: هیچ انسان با ایمانی چشم از جهان نمی پوشد، مگر اینکه این دو بزرگوار را خواهد دید که به او بشارت می دهند، و بعد از این جملات، امام این آیات سوره یونس را تلاوت فرمودند: الذین امنوا و کانوا یتقون لهم البشری فی الحیوه الدنیا و فی الاخره(188) آیات 32 سوره نحل و 30 فصلت و 13 احقاف و 27 تا 30 فجر و 159 نساء هم دارای پیام مشابهی است.

ای روح آرام یافته با ولایت علی (علیه السلام)

ابو بصیر گوید: به امام صادق (علیه السلام) عرض کردم: به فدایت شوم، آیا برای مومن خروج روح از پیکرش ناخوشایند و ناپسندیده است و موجب بیزاری اوست؟ حضرت فرمودند: به خدا قسم چنین نیست، ابوبصیر گوید: پرسیدم چگونه این امر ممکن است؟ امام فرمود: هنگامی که احتضار مومن می رسد، رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و اهل بیت گرامی اش، امام امیرالمومنین (علیه السلام) و حضرت زهرا (علیها السلام) و امام حسن (علیه السلام) و امام حسین (علیه السلام) و همه امامان (علیهم السلام) حاضر می شوند، (ابوبصیر گوید: بردن نام مادرشان حضرت فاطمه (علیها السلام) برای امام صادق (علیه السلام) دشوار و بغرنج بود و حال حضرت را منقلب کرد). و جبرییل و میکاییل و اسرافیل و عزراییل (علیهم السلام) حاضر می شوند. آن گاه امیر المومنین (علیه السلام) می فرماید: ای رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) این شخص از کسانی است که ما را دوست دارد و دوستدار محبان ماست. آن گاه رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) می فرماید: ای جبرییل، او از کسانی است که علی (علیه السلام) و فرزندان او را دوست دارد. پس جبرییل نیز به میکاییل و اسرافیل چنین مطلبی را می گوید. سپس همه آنان به عزراییل می گویند: او از کسانی است که محمد و آل او را دوست دارد و دوستدار علی و فرزندان اوست. با او مدارا کن. آن گاه ملک الموت به سوی آن محتضر می رود و می گوید: چشمان خویش را باز کن و ببین چه چیز در نزد توست. او چشمانش را باز می کند و یک یک آن حضرات را می بیند، و دری به سوی بهشت برایش باز می شود، و ملک الموت به او می گوید: این چیزی است که خداوند برایت آماده کرده بود، و اینان رفقای تواند. آیا می خواهی به آنان ملحق شوی یا به دنیا برگردی؟ امام صادق (علیه السلام) فرمودند: محتضر می گوید: به دنیا نیاز ندارم و نمی خواهم برگردم، و منادی از عرش ندا می دهد - ندایی که او و حاضران در اطرافش آن را می شنوند: یا ایتها النفس المطمئنه، (ای روحی که با رفتن به سوی محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) و وصی او و امامان (علیهم السلام) بعد از او آرام گرفته ای) ارجعی الی ربک راضیه (به سوی پروردگارت باز گرد در حالی که تو به سبب ولایت امیر المومنین (علیه السلام) از او خشنودی) مرضیه (و او نیز به نشانه رضایت از تو ثواب به تو می رساند) فادخلی فی عبادی (پس با محمد و اهل بیتش در سلک بندگانم درآی) و ادخلی جنتی (و در بهشتم وارد شو(189)).

37. پایان زندگی دنیا: اول پشیمانی و آغاز برزخ

حتی اذا جاء احدهم الموت قال رب ارجعون لعلی اعمل صلحا فیما ترکت کلا انها کلمه هو قائلها و من ورآئهم برزخ الی یوم یبعثون
مومنون: 99 و 100
چون یکی شان را مرگ فرا رسد، گوید: ای پروردگار من، مرا باز گردان. شاید کارهای شایسته ای را که ترک کرده بودم به جای آورم. هرگز. این سخنی است که او می گوید و پشت سرشان تا روز قیامت مانعی است که بازگشت نتوانند.
برزخ واسطه و حایل میان دو چیز را گویند، و عالم مرگ را برزخ می نامند، زیرا واسطه میان زندگی دنیا و آخرت است که به آن عالم ارواح یا عالم قبر هم می گویند و عالمی است مرموز و مردگان در آن از حیات خاصی برخوردارند.
در روایات است که امام صادق (علیه السلام) فرمودند: برزخ قبر است، و آن ثواب و عقاب بین دنیا و آخرت است(190) همچنین فرمودند: به خدا قسم از برزخ بر شما می ترسم، و آن عالم قبر است از زمان مرگ تا روز قیامت(191) بر اساس آیات متعدد قرآن کریم، باید گفت زندگی و حیات برزخی بی شک وجود دارد و در آن، مومنان عموما و شهیدان راه خدا خصوصا غرق در تنعم اند و از بهشت برزخی بهره مندند و گناهکاران و مجرمان در دوزخ برزخی گرفتارند. آیات 169 تا 174 سوره آل عمران و 45 و 46 مومن و 88 تا 95 واقعه موید این سخن است.