رمز ظهور نور

محمد حسین رحیمیان‏

دعا برای تحقق وعده الهی

بدون تردید امر ظهور امام زمان (علیه السلام) یکی از وعده های تخلف ناپذیر الهی می باشد، وعده ای که خدای مهربان آن را به همه انبیا و اوصیای آنها داده است.
تحقق چنین روزی که دنیا از آن بندگان صالح خداوند گردد.
آرزوی دیرینه همه انسانهای پاک فطرت بوده است.
رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) که این افتخار نصیب او شده که تحقق این وعده بدست فرزند با کفایت او حضرت مهدی (علیه السلام) انجام می پذیرد، در این زمینه می فرمایند:
معاشر الناس! ابشروا بالفرج، فان وعد الله لا یخلف، و قضاوه لا یرد و هو الحکیم الخبیر، و ان فتح الله قریب**روزگار رهایی: ج 1 ص 361.***؛
ای گروه مردمان! مژده باد بر شما فرج و ظهور (مهدی (علیه السلام)، که به راستی وعده خداوند تخلف نمی یابد، و قضای او باز نمی گردد، او حکیم و آگاه است و به راستی فتح و گشایش خداوند نزدیک است.
آری! به راستی که فتح الهی نزدیک است، چرا ما نزدیک ندانیم؟ مگر در دعای عهد نمی خوانیم:
انهم یرونه بعیدا و نراه قریبا**مفاتیح الجنان، دعای عهد.***؛
غافلان و بی خبران، آمدن چنین روزی را بعید می دانند ولی ما نزدیک می دانیم.
آیا این بعد و دور دانستن ناشی از وسوسه های شیطانی نیست؟
آیا یک انسان منتظر می تواند ظهور مولای مهربان خودش را دور بداند؟
هرگز، بیاییم ما هم با توفیق الهی و با دعا برای چنین روزی، آن را نزدیک بدانیم.
چرا ما برای تحقق این آرمان الهی که نوید بخش جهانیان است، دعا نکنیم؟
چرا برای تقرب به خدا در این امر از دیگران سبقت نگریم؟
کدام عمل می تواند از چنین ارزشی برخوردار باشد که آرزوی همه پیامبران تحقیق چنین روزی است؟
بیاییم، شیفتگان مکتب اهل بیت (علیهم السلام) را دعا برای ظهور امام زمان (علیه السلام) یاری نموده و باعث رهایی آنان از زیر ستم ستمگران و کافران گردیم...

دستور امام زمان (علیه السلام) به دعا برای تعجیل ظهور

مولای ما امام زمان (علیه السلام) در یک سخن گهربار، دوستان و منتظران خویش را به این امر دعوت نموده و در واقع از آنان خواستار دعا گردیده است، آن حضرت در سختی زیبا و مختصر می فرمایند:
اکثر والدعاء بتعجیل الفرج، فان ذلک فرجکم**کمال الدین: ج 2 ص 485.***؛
برای تعجیل در فرج و ظهور من بسیار دعا کنید همانا این کار برای خودتان گشایش خواهد بود.
اگر عاشق دلسوخته او، وشمع پروانه وجود او، پا از این عالم مادی و خاکی فراتر نهد، و چشم از آب و گل این جهان بر هم گذارد متوجه اسرار این کلام خواهد شد.
این سخن، کلام و سخن مولایی است مهربان، که مهر بی کران و دریای رافت او، از سرچشمه رحمانیت و رحیمیت پروردگارش نشات گرفته.
او که از تحیر و تزلزل بشریت عموما، و مظلومیت شیعیان و منتظرانش خصوصا در غم و اندوه بسر می برد، و منتظر فرج الهی است؛ با این دل رنجور و غمگین را به دعا برای تعجیل در فرج و ظهور خویش دعوت می نماید.
نکته دیگری که در این فرمان نهفته؛ کثرت و زیادی دعاست، و این امر ممکن نیست، مگر با تکرار و ادامه آن.
یعنی کسی که بالاترین درجات انتظار را داراست، هرگز از چشم انتظاری خسته و ملول نمی شود، هرگز آثار نا امیدی در دل او راه نمی یابد، چون او منتظر محبوب است، و هر لحظه که به یاد محبوب خود می افتد آتش عشق و علاقه وی، در دل او شعله می کشد.
بنابراین، منتظر ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) از دعا دست بر نمی دارد، او به یک دعا اکتفا نمی کند، بلکه در همه لحظات زندگی خویش با یاد مولایش زندگی می کند، و برای ظهور او دعا می کند.
و هرگز از دعا خسته نمی شود.
بدیهی است که خدای مهربان آثار داعایش را در مواقعی به او نشان می دهد، و بدین وسیله بیشتر در هجران مولایش می سوزد، و دعا می نماید.
از طرفی، مولای او نیز آثار استجابت دعایش را گاه گاهی به او نشان می دهد، اینجاست که منتظران ، هرگز دست از دعا برنمی دارند، و همواره برای ظهور مولایشان دعا می کنند**جلوه های نور از غدیر تا ظهور: ص 168 و 169.***.
اکنون که خدای متعال توفیق داد و در زندگی خود با مقدس ترین امر یعنی دعا برای ظهور امام زمان (علیه السلام) آشنا شدیم، بیاییم کوتاهی خود را با دعای بیشتر جبران نموده و رضایت خدا و امام زمانمان را بدست آوریم.

جبران کوتاهی های گذشته، با دعا برای امام زمان (علیه السلام)

به یقین ما می دانیم که خدا، مهربان است، لطف بی پایانش شامل بندگان، و از این همه لطف و مهربانی بوده که برای هدایت ما به سوی سعادت و کمال، پیامبران و اوصیایی فرستاده است.
در آخر الزمان دوازده نور پاک و مطهر را به عنوان جانشینان آخرین سفیر الهی یعنی خاتم پیامبران حضرت محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله و سلم) قرار داده است، یازده نفر از آنها در شرایط سختی از زمان که در اثر کوتاهی و عدم شناخت بشریت به وجود آمده بود، نورافشانی نموده اند.
اینک باقی مانده آنها در پشت پرده غیبت می باشد و بشریت از این آب گوارای زندگی محروم است، و هم اکنون که حدود هزار و اندی سال از غیبت او می گذرد هنوز اذن ظهور از ناحیه خدای مهربان صادر نشده است.
چرا تاثیر؟
یقینا تاخیر از ماست، زیرا که طبق فرمایش خود مولا، این ما هستیم که یکدل نشدیم، و در راه او آنچنان که شایسته است، قدم برنداشتیم.
آخرین حجت الهی، امام زمان حضرت مهدی (علیه السلام) در این زمینه می فرماید:
ولوان اشیاعنا - وفقهم الله لطاعته - علی اجتماع من القلوب فی الوفاء بالعهد لما تاخر عنهم العمی بلقائنا، و لتعجلت لهم السعاده بمشاهد تنا علی حق المعرفه، وصدقها مهنم بنا**الزام الناصب: ج 1 ص 467.***...
اگر شیعیان ما - که خداوند بر اطاعتش موفقشان بدارد - با دلهای متحد و یکپارچه بر وفای به عهد و پیمان اجتماع می کردند، ملاقات ما از آنها به تاخیر نمی افتاد، و سعادت دیدار و مشاهده با معرفت و راستی بر آنها به زودی حاصل می شد...
آری، کوتاهی، و عدم وفای به عهد و پیمان الهی، موجب محرومیت جهان بشریت از این فیض بزرگ خدایی شد.
اینک ای منتظران عزیز! برای جبران ایت تاخیر چه باید کرد؟ و چگونه با آن قافله سالار بشریت ارتباط برقرار نمود؟
بهترین، جامع ترین و ارزنده ترین عملی که بتوان به وسیله آن، با آن امام مهربان ارتباط برقرار کرد، و دل پر درد حضرتش را خشنود ساخت؛ دعا برای و ظهور امام زمان (علیه السلام) است، دعا که انجام آن با توفیق الهی، برای همگان سهل است و آسان.
بیاییم دعا، این عمل با ارزش را وارد زندگی - به ظاهر زندگی - دوران غیبت نموده و خشنودی خدای مهربان و ائمه معصومین (علیهم السلام) زا بدست آوریم، تا بدین وسیله بتوانیم کوتاهی که در این مورد از بشریت در طول قرنها سر زده است جبران کنیم.
بیاییم در گذشته خود تامل کرده و به جهت کوتاهی خود فریاد تاسف برآوریم و در پی تلافی و جبران آن باشیم و از صمیم دل بگوییم.
ای کاش اولین دعای خود را، دعای برای امام زمانمان قرار می دادیم!
کاش همچون پیشوایان معصوم (علیهم السلام) خودمان، غربت و تنهایی یگانه منجی انسانها را احساس می کردیم و شب و روز برای نجات او دعا می کردیم.
کاش زودتر به خود می آمدیم، و ما هم همچون یاران با وفای امامان هدایتگرمان، از جان و دل برای امام زمانمان دعا می کردیم، و بدین وسیله، آمادگی خود برای یاری از حضرتش اعلام می نمودیم!
و بالاخره، کاش موفق بودیم و در مضامین عالی دعاهایی که برای حضرتش وارد شده، دقت می نمودیم، و آنها را در زندگی دوران، غیبت سرمشق خود قرار می دادیم، و این دوران تاریک این همه طولانی نمی شد و...