رمز ظهور نور

محمد حسین رحیمیان‏

گذری بر دعاهای معصومین (علیهم السلام) برای ظهور امام زمان (علیه السلام)

ظهور نور در تاریکی مطلق - که در اثر تمرد انسانهای شرور از فرمان الهی و پیروی آنها از شیطان و نفس اماره بوجود آمد - یکی از وعده های تخلف ناپذیر الهی است، خدای متعال این وعده را به همه انبیا و اوصیای آنها داده و آنان نیز امتهای خود در طول تاریخ از این امر مهم و حیاتی آگاه نموده و مژده چنین روز مبارکی را داده اند.
ائمه معصومین (علیهم السلام) نیز تحقق این بزرگ را در ضمن دعاهایی از درگاه خدای منان خواسته اند که اینک به نقل نمونه هایی از دعاهای امامان بزرگوار (علیهم السلام) می پردازیم:
پیشوای نخست و اول مظلوم عالم امیرمومنان علی (علیه السلام) در ضمن دعاهای امامان بزرگوار (علیهم السلام) می پردازیم:
اللهم فاجعل بعثه خروجا من الغمه، و اجمع به شمل الامه.
اللهم صل علی محمد و آل محمد (علیهم السلام) و عجل فرجهم و روحهم وراحتهم و سرورهم، واذقنی حلاوه فرجهم، واهلک اعداء هم من الجن والانس؛
خدایا! بعث ظهور امام زمان (علیه السلام) را موجب پایان غم و اندوه حضرتش قرار ده، و به وسیله او، کار متفرق و پریشان امت را فراهم آور.
خدایا! بر محمد و آل محمد - (علیهم السلام) - درود فرست و در فرج و آسایش، آرامش و سرور و شادمانی آنها تعجیل فرما، و شیرینی و حلاوت روزگار ظهور آنها را به کام ما بچشان، و دشمنان آنها را از جن و انس هلاک گردان.
دقت در مضامین عالی این دعا، که از دو لب گهربار، در مدینه علم پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) علی بن ابی طالب (علیهما السلام) شنیده شده؛ هر انسان آگاه را تحت تاثیر قرار داده و اهمیت حیاتی ظهور امام زمان (علیه السلام) را می سازند.
اینجاست که بر پیروان و عاشقان صاحب و ولایت است که در دعا برای ظهور امام زمان (علیه السلام)، آن بزرگوار را الگوی خود قرار داده و از صمیم دل برای این امر مهم دعا کنند...
امام باقر (علیه السلام) برای ظهور فرزندش در قنوت نماز چنین دعا می خواند.
اللهم فان القوب قد بلغت الحناجر، والنفوس قد علت التراقی، والاعمار قد نفدت بالانتظار، لا عن نقص استبصار و لا عن اتهام مقدار، ولکن لما تعانی من رکوب مهاصیک، والخلاف علیک فی اوامرک و نواهیک، والتلعب باولیائک و مظاهره اعدائک.
اللهم فقرب ما قد قرب واورد ما قد دنی، وحقق ظنون الموقنین، وبلغ المومنین تامیلهم، من اقامه حقک، ونصر دینک و اظهار حجتک و الانتقام من اعدائک**صحیفه مهدیه: ص 156، بحار الانوار: ج 85 ص 217.***؛
خداوند! همان (از شدت روزگار) جانها به حنجره ها رسیده، و جانها به گلوگاه برآمد، عمر به جهت انتظار پایان پذیرفت، نه به خاطر نداشتن بینش و فهم (در اعتقادات) و نه به خاطر متهم نمودن مقدرات، بلکه به جهت این که رنج کشیدند در مرتکب شدن معصیت های تو را و از مخالفت با تو در دستورات و منهیاتت و (به جهت) بازی گرفتن اولیای تو و پشتیبانی نمودن از دشمنانت.
خداوند! آنچه (ظهور) حقیقتا نزدیک است نزدیک گردان، و آنچه نزدیک است برسان، اعتقاد یقین کنندگان را تحقق بخش و آرزوی مومنان را برسان که همانا برپایی حق تو و یاری دین تو و ظهور حجت تو و انتقام از دشمنان توست.
به طور یقین انسان از معنانی والای این دعاهایی که از خاندان وحی صادر شده در شگفت است، خاندانی که با ترسیم عصر غیبت و دوران شکوهمند ظهور نور ما را با آن زمانها آشنا ساخته و امر به تلاش و تکاپو برای برقراری آن دولت پاک نموده اند.
متاسفانه حق این دعاها همچنان ادا نشده و مفاهیم بلندی که در آنها نهفته همچنان اسرار گونه باقی مانده است، و امید است که ان شاء الله با ظهور آخرین حجت الهی همه اسرار الهی بدست با کفایت آن بزرگوار به انسانهای با کمال برسد.
پیشوای ششم، امام صادق (علیه السلام) نیز در دعای برای ظهور فرزندش چنین می خواندند:
اللهم ایده بنصرک، وانصر عبدک، وقو اصحابه و صبرهم، وافتح لهم من لدنک سلطانا نصیرا، وعجل فرجه، وامکنه من اعدائک واعداء رسولک یا ارحم الراحمین**بحار الانوار: ج 86 ص 62.***؛
خدایا! او با یاریت تایید فرما، و بنده خودت را یاری نما، یارانش را قوت داده و شکیباشان کن، و برای آنها از ناحیه خودت سلطنتی که مددکار باشد عنایت کن، و در فرج و ظهورش تعجیل فرما، و او را بر دشمنان خود و رسولت قوت ده ای مهربانترین مهربان.
امام کاظم (علیه السلام) نیز برای مهدی زهرا (علیهما السلام) دعا می فرمود، یحیای نوفلی گوید:
در بغداد حضور امام کاظم (علیه السلام) شرفیاب شدم، حضرت نماز خود را خودند.
آنگاه دستان مبارکش را به جانب آسمان بلند کرد و دعا نمود، دعای او را می شنیدم که:
انت الله اله الا انت، انت الاول و الاخرو الظاهر و الباطن... اسالک باسمک المکنون المحزون، الحی القیوم، الذی لا یخیب من سالک به، اسالک ان تصلی علی محمد و آب محمد، و ان تعجل فرج المنتقم لک من اعدائک، و انجزله ما وعدته، یاذالجلال و الاکرام؛
خدایا جز تو خدایی نیست، تو اول و آخری، تو ظاهر و باطنی... تو را به اسم مکنون خود که در گنجینه اسرار است، و زنده و پا برجاست، اسمی که درخواست کننده به آن را نا امید نمی کنی سوگند می دهم! و از تو می خواهم که بر محمد و آل محمد (علیهم السلام) درود فرستی، و در فرج منتقمی که انتقام تو را از دشمنانت می گیرد، تعجیل کنی، و به وعده ای که به او داده ای وفا نمایی، ای صاحب جلال و اکرام.
او دعا می کرد و من گوش می دادم، دعای حضرتش به پایان رسید، پرسیدم: آقا جان! برای چه کسی دعا می نمودید؟
فرمود:
ذلک المهدی من آل محمد (علیهم السلام)؛
برای مهدی آل محمد (علیهم السلام).
آنگاه با تعبیرات زیبا که حاکی از نهایت عشق و علاقه آن حضرت نسبت به حضرت مهدی (علیه السلام) است او را معرفی نمود**بحار الانوار: ج 83 ص 80 ح 8.***...
و بدینسان مسؤولیت دوستان امام زمان (علیه السلام) در دعا برای آن حضرت بیشتر احساس می شود جایی که امام کاظم (علیه السلام) برای فرزندش چنین دعا می کند، در حالی که هنوز حضرت مهدی (علیه السلام) پا به عرصه وجود نگذاشته و جهان را به جمالش منور نفرموده؛ پیروان امام زمان (علیه السلام) در این عصر و زمان باید چگونه دعا کنند؟!
و این عمل نشانگر این امر مهم و سرنوشت ساز است.
عاشقان و دلدادگان اهل بیت (علیهم السلام)! آیا به راستی عذری برای ما در کوتاهی از این دعای مهم باقی ماند؟!
اگر در این امر مقدس کوتاهی نماییم فردای ظهور نور، چگونه می توانیم به جمال مولایمان بنگریم؟!
اینک سری به کوی با صفای امام هشتم، امام رضا (علیه السلام) بزنیم که همواره به دعا برای حضرت صاحب الزمان (علیه السلام) امر می فرمودند.
آن حضرت در یک دعای زیبایی از خداوند می خواهند:
اللهم ادفع عن ولیک وخلیفتک و حجتک عن خلقک... اللهم اشعب به به الصدع،، وارفتق، وامت به الجور، و اظهر به العدل، وقو ناصریه، واخذل خاذلیه، ودمدم عن من نصب له... اللهم طهر منهم بلادک واشف منهم عبادک... اسلک بنا علی یدیه منهج الهدی المحجه العظمی... وقونا علی طاعه و ثبتنا علی مشایعته**مکیال المکارم: ج 2 ص 77 - 80.***.
خدایا! بلاها را از ولی خود که خلیفه و حجت تو برای مردم است دفع کن...
خدایا! به وسیله او پریشانی مردم، و پراکندگی امور را بر طرف ساز، ظلم و بیدادگری را به وسیله او از میان بردار، و عدل را به وسیله او آشکار کن یاوران را یاری کن، و دشمنان و کسانی که در فکر خواری او هستند، خوار و ذیل فرما...
خدایا! شهرهای خود را از لوث وجود آنان (ستمگران، گردنکشان، کافران و بی دینان شرق و غرب عالم...) پاک کن، و با نابودی آنها دل بندگانت را شفا ده...
خدایا! با دستان با کفایت او، ماه را به راه روشن، هدایت و راهنمایی کن... و نیروی فرمان بری از دستورات او را به ما عطا فرما، و ما را بر پیروی او ثابت و استوار نگه دار...
به راستی که اگر شناخت ما انسانها از جهان هستی و سرانجام آن همچون شناخت امامان معصوم (علیهم السلام) بود، این چنین آسوده خاطر زندگی نمی کردیم، بلکه با سر مشق قرار دادن آن حضرات، شب و روز با عجز و لابه به درگاه خدای مهربان رو آورده و برای فرا رسیدن روزگار رهایی که همان زمان ظهور امام زمان (علیه السلام) است دعا می کردیم.
اکنون پای راز و نیاز دلنشین معصوم دیگری می نشینیم تا کسب فیض نماییم.
امام جواد (علیه السلام) که انتظار امام زمان (علیه السلام) را واجب و لازم می دانند پس از هر نماز واجب برای فرزند عزیزش چنین دعا می نمودند:
اللهم ولیک الحجه؛ فالفظه من بین یدیه و من خلفه و عن یمینه و عن شماله... واشف به صدورنا و صدور قوم مومنین**صحیفه مهدیه: ص 186. ***؛
خدایا! ولیت را از روبه رو و پشت سر، از سمت راست و چپ حفظ فرما... و به وسیله او دل ما و دل گروه مومنان را شفا بده.
مدت مدیدی است که از عمر جهان می گذرد و هر روز جباران و ستمگران با ظلم و ستم، چهره آن را تاریک تر و دل مظلومان را به درد می آورند.
در این میان، بیشترین ظلم و ستم شامل برگزیدگان آفرینش یعنی اهل بیت (علیهم السلام) و پیروان آنها شده؛ ولی هنوز مرهم بخش دل مجروح و منتقم آنان، ظهور نفرموده است.
باید دعا کرد تا خدای متعال در ظهور شفابخش دل اهل بیت (علیهم السلام) و پیروان آنها تعجیل بفرماید، ان شاء الله.
حال به عنوان آخرین نمونه، به زمزمه دعای نجات بخش دوران امام زمان (علیه السلام) گوش جان می سپارم، آن حضرت در راز و نیازی با آفریدگار خویش چنین دعا می نمودند:
یا من لا یخلف المیعاد، انجز لی ما وعدتنی، واجمع لی اصحابی و صبرهم، وانصرنی علی اعدائک و اعدا، رسولک، و لا تخیب دعوتی، فانی عبدک و ابن عدبک، ابن امتک، اسیر بین یدیک سیدی! انت الذی مننت علی بهذا المقام و تفضلت به علی دون کثیر من خلقک.اسالک ان تصلی علی محمد و آل محمد و ان تنجر لی ما وعدتنی، انک انت الصادق و لا تخلف المیعاد و انت علی کل شی ء قدیر**صحیفه مهدیه: ص 171.***؛
ای خدایی که در وعده تخلف نمی نمایی، آنچه بر من وعده فرمودی وفا کن، و اصحاب و یاران مرا گرد آور و با صبر آماده شان کن، و مرا بر علیه دشمنان خود و رسولت یاری فرما، دعوتم را رد مفرما که من بنده تو و فرزند بنده تو و فرزند و کنیز تو هستم، من در برابر تو و در اختیارات هستم.
آقای من! این تو هستی که بر من با عنایت این مقام بزرگ منت نهادی و مرا از میان خلقت بر این امر تفضل و برتری دادی، از تو می خواهم که بر محمد و آل محمد درود فرستی و آنچه به من وعده فرمودی وفا نمایی، زیرا که تو راستگو هستی و در وعده تخلف نمی نمایی و تو بر هر چیز قادر و توانا هستی.
راستی که تامل و دقت در کلمه دعای امام زمان (علیه السلام) انسان را شگفت زده می نماید، و حقیقتا فهم این عبارات والا نیاز به تفسیر و توضیح بیشتری دارد که از عهده این گفتار خارج است.
آنچه ذکر آن در این جا ضرورت دارد توجه به نوع دعا و لزوم آن است، و به جرئت می توان گفت که با توجه به دعاهای ائمه معصومین (علیهم السلام) وجوب و لزوم دعا برای ظهور امام زمان (علیه السلام) ثابت می شود.
دعا گوی منتظر که از دعا برای ظهور مولای مهربان خودت خسته نمی شوی و همواره در همه حال برای او دعا می نمایی! آنچه از نظر شریفت گذشت، قطره ای از دریا دعاهایی است که از پیشوایان معصومین (علیهم السلام) برای ظهور امام زمان (علیه السلام) بدست ما به امانت گذارده شده که با تامل در مضامین والای آنها، به خواندن آنها مشغول شده و ظهور مبارک مولایمان امام زمان (علیه السلام) را از خدای بخواهیم.
ای منتظران عزیز! بیایم تعارف را کنار گذاشته و این امر مقدس را عملا در زندگی پر فراز و نشیب دوران غیبت پیاده نماییم و در این مهم پیشوایان معصوم (علیهم السلام) را الگو و سرمشق خودمان قرار داده و از آنها پیروی نموده و برای ظهور امام زمان (علیه السلام) دعا نماییم، و به زودی شاهد استجابت دعای همه منتظران باشیم.
ان شاء الله.

دعا برای تحقق وعده الهی

بدون تردید امر ظهور امام زمان (علیه السلام) یکی از وعده های تخلف ناپذیر الهی می باشد، وعده ای که خدای مهربان آن را به همه انبیا و اوصیای آنها داده است.
تحقق چنین روزی که دنیا از آن بندگان صالح خداوند گردد.
آرزوی دیرینه همه انسانهای پاک فطرت بوده است.
رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) که این افتخار نصیب او شده که تحقق این وعده بدست فرزند با کفایت او حضرت مهدی (علیه السلام) انجام می پذیرد، در این زمینه می فرمایند:
معاشر الناس! ابشروا بالفرج، فان وعد الله لا یخلف، و قضاوه لا یرد و هو الحکیم الخبیر، و ان فتح الله قریب**روزگار رهایی: ج 1 ص 361.***؛
ای گروه مردمان! مژده باد بر شما فرج و ظهور (مهدی (علیه السلام)، که به راستی وعده خداوند تخلف نمی یابد، و قضای او باز نمی گردد، او حکیم و آگاه است و به راستی فتح و گشایش خداوند نزدیک است.
آری! به راستی که فتح الهی نزدیک است، چرا ما نزدیک ندانیم؟ مگر در دعای عهد نمی خوانیم:
انهم یرونه بعیدا و نراه قریبا**مفاتیح الجنان، دعای عهد.***؛
غافلان و بی خبران، آمدن چنین روزی را بعید می دانند ولی ما نزدیک می دانیم.
آیا این بعد و دور دانستن ناشی از وسوسه های شیطانی نیست؟
آیا یک انسان منتظر می تواند ظهور مولای مهربان خودش را دور بداند؟
هرگز، بیاییم ما هم با توفیق الهی و با دعا برای چنین روزی، آن را نزدیک بدانیم.
چرا ما برای تحقق این آرمان الهی که نوید بخش جهانیان است، دعا نکنیم؟
چرا برای تقرب به خدا در این امر از دیگران سبقت نگریم؟
کدام عمل می تواند از چنین ارزشی برخوردار باشد که آرزوی همه پیامبران تحقیق چنین روزی است؟
بیاییم، شیفتگان مکتب اهل بیت (علیهم السلام) را دعا برای ظهور امام زمان (علیه السلام) یاری نموده و باعث رهایی آنان از زیر ستم ستمگران و کافران گردیم...

دستور امام زمان (علیه السلام) به دعا برای تعجیل ظهور

مولای ما امام زمان (علیه السلام) در یک سخن گهربار، دوستان و منتظران خویش را به این امر دعوت نموده و در واقع از آنان خواستار دعا گردیده است، آن حضرت در سختی زیبا و مختصر می فرمایند:
اکثر والدعاء بتعجیل الفرج، فان ذلک فرجکم**کمال الدین: ج 2 ص 485.***؛
برای تعجیل در فرج و ظهور من بسیار دعا کنید همانا این کار برای خودتان گشایش خواهد بود.
اگر عاشق دلسوخته او، وشمع پروانه وجود او، پا از این عالم مادی و خاکی فراتر نهد، و چشم از آب و گل این جهان بر هم گذارد متوجه اسرار این کلام خواهد شد.
این سخن، کلام و سخن مولایی است مهربان، که مهر بی کران و دریای رافت او، از سرچشمه رحمانیت و رحیمیت پروردگارش نشات گرفته.
او که از تحیر و تزلزل بشریت عموما، و مظلومیت شیعیان و منتظرانش خصوصا در غم و اندوه بسر می برد، و منتظر فرج الهی است؛ با این دل رنجور و غمگین را به دعا برای تعجیل در فرج و ظهور خویش دعوت می نماید.
نکته دیگری که در این فرمان نهفته؛ کثرت و زیادی دعاست، و این امر ممکن نیست، مگر با تکرار و ادامه آن.
یعنی کسی که بالاترین درجات انتظار را داراست، هرگز از چشم انتظاری خسته و ملول نمی شود، هرگز آثار نا امیدی در دل او راه نمی یابد، چون او منتظر محبوب است، و هر لحظه که به یاد محبوب خود می افتد آتش عشق و علاقه وی، در دل او شعله می کشد.
بنابراین، منتظر ظهور حضرت مهدی (علیه السلام) از دعا دست بر نمی دارد، او به یک دعا اکتفا نمی کند، بلکه در همه لحظات زندگی خویش با یاد مولایش زندگی می کند، و برای ظهور او دعا می کند.
و هرگز از دعا خسته نمی شود.
بدیهی است که خدای مهربان آثار داعایش را در مواقعی به او نشان می دهد، و بدین وسیله بیشتر در هجران مولایش می سوزد، و دعا می نماید.
از طرفی، مولای او نیز آثار استجابت دعایش را گاه گاهی به او نشان می دهد، اینجاست که منتظران ، هرگز دست از دعا برنمی دارند، و همواره برای ظهور مولایشان دعا می کنند**جلوه های نور از غدیر تا ظهور: ص 168 و 169.***.
اکنون که خدای متعال توفیق داد و در زندگی خود با مقدس ترین امر یعنی دعا برای ظهور امام زمان (علیه السلام) آشنا شدیم، بیاییم کوتاهی خود را با دعای بیشتر جبران نموده و رضایت خدا و امام زمانمان را بدست آوریم.