رمز ظهور نور

محمد حسین رحیمیان‏

رمز ظهور نور

... در حلقه اهل دل، شنوای سخنان برخاسته از دل آنان بودم، آنانی که عمری در انتظار ظهور نور به سر برده و همواره به اندازه معرفت و شناخت خود از قطب دایره امکان، امام زمان (علیه السلام) به فکر و یاد او هستند.
آنان به حال انسانهایی که توفیق الهی شامل حالشان شده بود و در زمانهای خود در خدمت و حضور امام زمانشان بودند، غبطه می خوردند، می گفتند:
کاش! روزی چشمان ما هم به جمال دلربای مولایمان منور می شد.
کاش! روزی می توانستیم در خدمت مولایمان باشیم و...
ما که مبتلا به غیبت مولایمان هستیم چه کنیم؟
کدامین عمل، بهترین عملی است که می تواند گره های بهم خورده دوران تاریک و ظلمانی غیبت را باز کرده و جهان را با نور آخرین حجت الهی روشن نماید؟
و کدامین رمز است که معمای دوران غیبت را حل می کند؟
آری! در آن محفل انس، دل منور به رمزی شد، که هرگاه بشریت بتواند دل خود را - ولو به کمترین درجه آن - متوجه آن وجود نازنین نماید و در مرحله اول با توجه به او، دل از وسایل و اسباب مادی برکند و آن هم با زبان هماهنگ شده و در حد توان لب به دعا برای فرج ظهور مبارک آن حضرت بگشاید؛ مقدمات ظهور نور به وقوع خواهد پیوست؛
به همین جهت، برای اثبات این امر مهم به تکاپو افتادم، و به آثار جاودان هدایتگران بشریت، امامان معصوم (علیهم السلام) نگریستم.
آثاری که توسط عاشقانم و محبان خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام) به رشته تحریر درآمده و در جای جای آنها دستورات مهمی را برای رسیدن به آن آب حیات به پیروان خود و عموم بشریت فرموده اند.
پس از جستجوی زیاد به نتیجه مطلوب رسیدم که وجه اشتراک این آثار گرانبها موضوع دعا است، که اینکه به اهمیت حیاتی آن در زندگی دوران غیبت اشاره می نماییم.

انسان و دعا

نیاز به دعا در ذات بشر نهفته است، چرا که انسان بی اختیار، برای نیل به کمالات مادی و معنوی خویش در اعماق ضمیر خود به آفریدگار توانای خود پناه برده و با جان و دل به سوی خداوند رحیم روی آورده و از او یاری و مدد می طلبد.
او ضعف، فقر، نیاز و حاجت خود را - که تمام هویت هر انسان است - درک می کند و به قدرت، توانایی و بی نیازی مطلق و بی نهایت خدای مهربان پناه می برد و بدین وسیله با منبع واقعی تمام قدرتها، بی نیازیها و کمالات مرتبط می شود.
به راستی که دعا و نیایش برای انسان یک امر فطری است، و هر کسی در ضمیر ناخود آگاه خود با آن آشنایی دارد، و با وجود خود درک می کند او با وجود این همه پیشرفت در علوم گوناگون؛ در اقیانوسی از نادانی ها غوطه ور است که دانش او در برابر آن اقیانوس تاریک و بیکران، قطره ای بیش نیست؛
و این حقیقتی است که هر متفکر خردمند به آن معترف است و همان انسان، وقتی دست به دعا برمی دارد احساس می کند که با دریایی از نور مرتبط گشته و به درگاه آفریدگار که عالم به همه امور می باشد،، ره یافته است.
اینک این انسان است که با توجه به این امر فطری که در نهاد او نهفته است، آن را شکوفا می نماید و متوجه آفریدگار خود می گردد و بدین وسیله با او ارتباط برقرار می کند.

دعا بهترین وسیله ارتباط

انسان از زمانی که قدرت درک او رشد می یابد و با عالم هستی آشنا شده شده و ارتباط برقرار می کند، در ضمیر ناخود آگاه خویش در پی خالق و آفریدگارش می باشد، او خود را در دنیایی می بیند که توان ارتباط با آن را بدون یاری یک قدرت بی نهایت ندارد.
و از این جاست که بارقه امید در دلش جرقه می زند و اولین آثار این ارتباط نورانی با آفریدگارش به وجود می آید و از صمیم دل برای حرکت در این عالم هستی زبان به دعا می گشاید و از خالق جهانیان استمداد می طلبد.
وقتی دلش به ارتباط با آفریدگار منور می شود، دومین بارقه امید که همانا شناخت صاحب زمان و عالم هستی است در دلش می درخشد، او را برای شناخت بیشتر حجت خدا و واسطه فیض باری تعالی به تکاپو و تلاش وامی دارد؛
چرا که تنها راه رسیدن به کمال انسانی که خدای مهربان در وجود انسان به ودیعت گذاشته همانا شناخت امام هر زمان و ارتباط با آن وجود نازنین است و همه کلیدیهای بسته جهان هستی به دست توانای حجت خدا و امام زمان (علیه السلام) باز می گردد.
آنگاه که امام زمانش را شناخت در واقع آخرین قله کمال و سعادت را فتح کرده و با پیروی و اطاعت از آن وجود نازنین به سعادت و آخرت، رضوان الهی و کمال انسانی موفق خواهد شد**برای آشنایی بیشتر با امام زمان (علیه السلام) به کتاب جلوه های نور از غدیر تا ظهور که تحقیقی کوتاه و فشرده پیرامون آخرین نور الهی حضرت مهدی (علیه السلام) است، مراجعه شود.***.