فهرست کتاب


روزها و رویدادها (جلد دوم)

علی بری دیزجی , علی اصغر کریمی شرفشاده , مجید صفائی , محمد نبی ابراهیمی , وحید صفائی

مختصری از موقعیت جغرافیایی منطقه و اهمیت آن

دو اسکله الامیه و البکر در آبهای خلیج فارس و در جنوب شرقی (رأس البیشه)، با فاصله 12 کیلومتر از یکدیگر، در یک راستا - نسبت به خط شمال - واقع شده اند. سواحل جمهوری اسلامی، در شمال این اسکله ها، و بندر فاو، خور عبدالله و بوبیان نیز در غرب آن، قرار دارند.
محل تعبیه این سکوها، نقطه تلاقی آبهای اروند رود و خور عبدالله با خلیج فارس است. عمق آب در اطراف این اسکله ها - در حالت مد - 34 متر و در حالت جزر، بین 30 تا 31 متر است.
فاصله این دو سکو تا مواضع خودی (در نهر قاسمیه)، به ترتیب، 25 و 35 کیلومتر است و طی مسافت میان این اسکله ها تا ام القصر، به وسیله ناوچه های دشمن، 3 ساعت به طول می انجامد.
سکوهای البکر و الامیه، قبل از شروع جنگ، از عمده ترین محلهای صدور نفت عراق بودند که کشتیهای بزرگ با تناژ بیش از 300 هزار تن، با پهلو گرفتن در کنار این سکوها، بارگیری می کردند و به دلیل موقعیت جغرافیایی خاص این دو اسکله (عمیق بودن آب در این منطقه و ...) یک سوم نفت عراق از این منطقه صادر می شد. علاوه بر این، با قرار گرفتن این دو اسکله بر سر راه ام القصر و بندر بصره، کشتیهای بازرگانی عراق، در کنار آنان لنگر می انداختند و پس از فرا رسیدن موعد تخلیه و یا بارگیری، راهی بنادر مذکور می شده اند.
با شروع جنگ و تلاش عراق برای افزایش صدور نفت، فعالیت این سکوها زیاد و در نتیجه، به صورت یکی از اهداف مورد حمله ایران در آمدند.
با وجود همه موانع و مشکلات موجود، تصرف سکوها - به دلیل اهمیت این منطقه برای جمهوری اسلامی - ارزش فراوانی داشت و مزایای زیر را در برداشت:

1 - ارزش سیاسی اسکله

تصرف این دو اسکله، تسلط بر شمال خلیج فارس را به دنبال داشت. و لازم به یادآوری است - که بعد از عملیات والفجر 8 - که جمهوری اسلامی اعلام کرد بر شمال خلیج فارس مسلط شده است - عراق تعدادی خبرنگار و فیلمبردار به روی اسکله ها آورده بود، تا بدین وسیله نشان دهد که هنوز این منطقه، دارای فعالیت است. همچنین این عملیات مقارن با تشکیل کنفرانس سران غیر متعهدها در حراره بود و لذا قبل از این که آن را عملیات نظامی صرف محسوب کنیم می بایستی بعنوان یک عملیات سیاسی نظامی قلمداد کرد.

2 - زمینه سازی برای تصرف و تهدید ام القصر

با گذاشتن امکانات وسیعی روی آن، رفتن به سوی ام القصر به راحتی انجام می گرفت. از طرف دیگر، نیروهای خودی می توانستند، روزها در این منطقه مستقر و شبها جهت انجام عملیات، به سوی بوبیان حرکت و مجددا به این منطقه باز گردند.