فهرست کتاب


روزها و رویدادها (جلد دوم)

علی بری دیزجی , علی اصغر کریمی شرفشاده , مجید صفائی , محمد نبی ابراهیمی , وحید صفائی

2 - هلال طلایی:

این منطقه به طور عموم شامل محدوده استان سر حد شمالی در اطراف پیشاور (پاکستان) و در استانهای میمند، قندهار و ... جنوب افغانستان می باشد که در آنها کشت خشخاش صورت می گیرد و پس از استحصال تریاک و سایر مشتقات اولیه یا نیمه مصنوع (نظیر مرفین و هروئین) و تأمین نیاز داخلی به سایر کشورها ترانزیت می شود. طبق ارزیابی سال 1994 سازمان ملل متحد، میزان تولید تریاک در افغانستان 3600 تن و پاکستان 128 تن می باشد که سالیانه نزدیک به 150 تن از مواد پادتنی هروئین و مرفین به دست آمده و به غرب ترانزیت می شود.
سالیانه 400 الی 600 تن تریاک به صورت عمده وارد جمهوری اسلامی ایران می گردد. گستردگی مناطق زیر کشت در افغانستان، جغرافیای طبیعی، شرایط سیاسی و جنگ داخلی در این کشور، امکان برآورد دقیقی از میزان تولید واقعی تریاک را فراهم نمی سازد.
مهمترین مسیرهای ترانزیت مواد مخدر از راه زمینی هلال طلایی (افغانستان) به جمهوری اسلامی ایران، و از ایران به ترکیه و آلمان و فرانسه می باشد.
از پاکستان مواد مخدر به هند، عمان، یمن، مصر و ایتالیا قاچاق می شود.
مهمترین معبر هلال طلایی به اروپا مسیر سنتی بالکان بوده که با توجه به فروپاشی بلوک شرق این مسیر مقداری تغییر یافته است.

برآورد ارزش افزوده مواد مخدر:

ارزیابی به عمل آمده توسط سازمان ملل حاکی است که بیش از 90 درصد از ارزش افزوده مواد مخدر، در مرحله توزیع می باشد. به عنوان نمونه در پاکستان توزیع کنندگان 9/0 قیمت خرده فروشی هروئین را به خود اختصاص داده اند.
بیشترین درصد سود حاصله از قاچاق نصیب قاچاقچیان ترک، اروپایی و آمریکایی می شود. در این میان ترکیه به عنوان عمده قاچاق بین آسیا و اروپا بیشترین سود حاصله ناشی از قاچاق مواد مخدر را به دست می آورد.
بخش عمده ای از درآمد قاچاق به خارج انتقال یافته و یا صرف خرید لوازم لوکس قانونی و غیر قانونی می شود و بر اقتصاد کشورها تأثیر منفی و حالت تورم زایی دارد. اگر چه ممکن است کشورها در کوتاه مدت از منافع اقتصادی قاچاق مواد مخدر برخوردار شوند، لیکن در بلند مدت به دلیل این که سرمایه گذاری وجوه حاصله از قاچاق در بخشهای خاصی از اقتصاد کشورها صورت می گیرد و افزایش میزان نقدینگی را به دنبال دارد و سرمایه گذاری عادی را تحت الشعاع قرار می دهد موجب تورم، بی اعتباری دولتها، رقابت ناسالم اقتصادی و فساد اداری و اجتماعی می گردد.
یکی دیگر از ابعاد درآمدزایی مواد مخدر برای کشورهای توسعه یافته سیستم اطلاعاتی - انتظامی و قضائی آنها جهت شناسایی اموال و املاک قاچاقچیان و مصادره آنها می باشد.

تحلیلی پیرامون وضعیت مواد مخدر در جهان و ایران:

شواهد بسیاری وجود دارد که اکثریت قریب به اتفاق کشورهای دنیا از شعار مبارزه با مواد مخدر بیشتر از عمل به آن منتفع می شوند. از میان 51 کشور جهان که قانون آنها برای قاچاق مواد مخدر مجازات اعدام پیش بینی شده، تنها 4 کشور جمهوری اسلامی ایران، عربستان، چین و مالزی این قانون را اجرا می نمایند.
آمریکاییان اعلام کرده اند که سالیانه بیش از 76 میلیارد دلار بابت هزینه های اعتیاد از دست می دهند و بیش از 13 میلیارد دلار نیز توسط دولت فدرال هزینه می شود تا بتواند با مصرف مواد مخدر مقابله کند. حال این سؤال پیش می آید، آمریکاییان که مدعی هستند سالیانه بیش از 89 میلیارد دلار از مواد مخدر خسارت می بینند و جهت مقابله با آن هزینه صرف می نمایند، چرا حاضر نمی شوند 10/1 (یک دهم) یا 20/1 (یک بیستم) یا حتی 50/1 (یک پنجاهم) آن را جهت تغییر کشت در هلال طلایی و سایر مراکز تولید، سرمایه گذاری کنند؟
چرا اهرم شورای امنیت سازمان ملل متحد برای مبارزه قاطع با مواد مخدر به کار گرفته نمی شود؟ یکی از بدترین مسائلی که در پاسخ به این ابهامات در ذهن متبادر می شود، این است که اردوگاه غرب و در رأس آنها آمریکا از روند مواد مخدر و مبارزه با آن در کشورهای جهان سوم نه تنها ناراضی نیست، بلکه مایل به استمرار این روند می باشد و به شیوه های مختلف به افزایش تولید و تقویت شبکه های ترانزیت و قاچاق مواد مخدر دامن می زند. استمرار برادرکشی و عدم ثبات در افغانستان از ایجاد یک حکومت اسلامی در کنار مرزهای جمهوری اسلامی ایران جلوگیری می کند و به نفع غرب و بخصوص آمریکاست.
افاغنه، خسته از طولانی شدن جنگ و درگیریها و در نهایت تنگدستی، برای جبران خسارات وارده و تأمین نیاز روزافزون جبهه های داخلی و تأمین روزانه خود، بهترین شیوه را در افزایش تصاعدی سطح زیر کشت خشخاش و تولید تریاک، هروئین و مرفین یافته اند و ناگهان میزان تولید تریاک از 685 تن در سال 1993 به 3600 تن (حدود 5/4 برابر) در سال 1995 رسیده است. این مواد به طور طبیعی توسط سوداگران مرگ به سوی جمهوری اسلامی ایران و پاکستان سرازیر می شود.
به تحقیق از نظر استکبار غرب، افزایش تعداد معتادان پاکستان که مردمش نزدیکترین دیدگاه ها را نسبت به انقلاب اسلامی دارند، خوشایند خواهد بود و لذا از افزایش معتادان این کشور (به میزان 1000 % طی 10 سال، 300000 نفر در سال 85 به 3000000 نفر در سال 95 افزایش یافته) استقبال خواهند کرد.
از سوی دیگر افزایش تولید مواد مخدر مستقیماً به افزایش فعالیتهای شرارت آمیز، وقوع درگیریهای مسلحانه، تلفات انسانی طرفین و افزایش خسارات مادی در مواجه بین نیروهای دولتی 3 کشور با اشرار و قاچاقچیان مسلح منجر می شود و یا مواد مخدر به داخل ایران منتقل شده و در صورت کشف و دستگیری متهمین به انباشته شدن زندانها، افزایش سطح اعدامها و سایر تبعات آن منتهی می گردد و یا به مصرف معتادین می رسد و ... و طبعاً هیچ یک از اینها باعث نگرانی غرب و در رأس آنها آمریکا نخواهد شد.