فهرست کتاب


روزها و رویدادها (جلد دوم)

علی بری دیزجی , علی اصغر کریمی شرفشاده , مجید صفائی , محمد نبی ابراهیمی , وحید صفائی

سابقه مواد مخدر در جهان:

اگرچه تاریخ دقیقی از کشت و مصرف مواد افیونی در دست نمی باشد، لیکن بر اساس برخی اسناد موجود، سابقه آشنایی بشر با مواد مخدر را حدود 4000 سال پیش از میلاد برآورد می نمایند.
(پلین) دانشمند رومی قرن اول میلادی اولین کسی است که شیره غلیظ خشخاش را به نام اپیوم عرضه کرد. "اپیوم" از ریشه "اپوس OPOS" به معنی شیره که آن هم از کلمه "اهی پی نا AHIPENA " از زبان سانسکریت گرفته شده و بنا به تلفظهای دیگر "افیون" یا "هیپون" خوانده می شود.
به کار بردن کلمه "تریاک Theriac" بجای افیون یک غلط مصطلح و کاملاً مرسوم است، زیرا "تریاک" در زبان انگلیسی و "تریاق" در زبان فرانسوی نام یک پادزهر است که از حدود 70 نوع گیاه تهیه شده و گاهی پوست یک نوع مار به نام "Tiriak" را نیز به آن می افزودند.
کلمه خشخاش هم یک لغت عربی است و در فارسی این گیاه را "کوکنار" می نامند.

سابقه مواد مخدر در ایران:

اگرچه پیشینه دقیقی از مصرف تریاک در ایران وجود ندارد و اقوال مختلفی در این خصوص مطرح می باشد، لیکن همگان اتفاق نظر دارند که دول استکباری و در رأس آنها انگلیس، همزمان با ایجاد تفرقه و خصومت بین دولتهای ایران و عثمانی، بشدت مواد مخدر را رواج دادند که حتی برخی از شاهان صفوی نیز به آن روی آورده و معتاد شدند.
با شروع حکومت قاجار، بر مبنای سیاست انگلیس که خواهان تضعیف همسایگان هندوستان بود، تریاک کشی چنان در ایران رواج یافت که حتی تصویر "ناصرالدین شاه" را همانند نقش سکه بر حقه های وافور منقوش ساختند و بدینسان به آن رسمیت بخشیدند و در همین ایام نیز کشت خشخاش را ترویج کردند و برای اولین بار در "ماهان کرمان" مرغوب ترین نوع این محصول را کاشتند.
در زمان حکومت سلسله پهلوی و در اوج حمایتهای غرب از آن رژیم و علی رغم قوانینی که تدوین و تصویب شد، سطح زیرکشت تا میزان 33000 هکتار افزایش یافت و علاوه بر تریاکهای سناتوری که اسباب تعیش طبقه اشراف و ثروتمندان، وکلا و نمایندگان مجلس، درباریان و خوانین بود، برای اولین بار مرزهای کشور به روی هروئین گشوده شد و از حدود دهه چهلم شمسی جوانان این مرز و بوم در معرض یکی از مهمترین توطئه های استکبار جهانی (مواد مخدر) قرار گرفتند و ایران که در مسیر ترانزیت مواد مخدر آسیا به اروپا قرار دارد بزرگترین لطمات را متحمل شد. با پیروزی انقلاب اسلامی، توطئه های استکبار جهانی علیه نظام اسلامی و ملت ایران گسترش یافت. امام (ره) دستور مبارزه شدید با قاچاق مواد مخدر را صادر فرمودند و این کار را یک نقشه حساب شده و هدفدار بیان نمودند: (این (مواد مخدر) یک نقشه است که برای سرتاسر کشور است ... برای فلج کردن جوانهای ماست.)
ایشان عوامل توطئه را معرفی نموده و قدرتهای بزرگ را در این کار دخیل دانستند.
(این هم یک توطئه است که قدرتهای بزرگ به این وسیله به ما ضربه می زنند.)
امام (ره) ضمن خائن توصیف کردن قاچاقچیان، و نصیحت کردن به جوانان، مصرف هرگونه مواد مخدر را نیز حرام اعلام نمودند:
(این قاچاقچی ها درجه اول خائنین هستند به این مملکت ... کسانی که معلوم شود شغل آنها جمع آوری مواد مخدر و پخش آن بین مردم است در حکم مفسد فی الارض است.)
(جوانهای ما باید برای خاطر اسلام و ملت و کشور و حیثیت و نوامیس خودشان دست از آن مراکز بکشند.)
(برای اشخاص که در این باب نیستند حرام است بروند و هروئینی گردند. چه هروئین چه تریاک و چه مشروبات.)
استکبار جهانی که شکست عظیمی را از انقلاب اسلامی متحمل شده بود جهت غوطه ور کردن جوانان کشور در دام اعتیاد، با توطئه ای حساب شده توزیع مواد مخدر را در ایران افزایش داد. مبارزه با قاچاق مواد مخدر با رهنمودهای امام (ره) و با همت جوانان حزب اللهی در قالب کمیته های انقلاب اسلامی آغاز شد. این مبارزه، با تشکیل ستاد مبارزه با مواد مخدر در سال 1367 و تصویب قانون جدید مبارزه با مواد مخدر، مصوبه مجمع تشخیص مصلحت نظام** 19/5/1368***، بتدریج شکل سیستماتیک به خود گرفت و با ادغام نیروهای انتظامی موج فزاینده ای به خود گرفته است و ستاد مبارزه با مواد مخدر **اعضاء ستاد مبارزه با مواد مخدر با اصلاح قانون قبلی در مجمع تشخیص مصلحت (19/5/1368) به شرح ذیل می باشند. 1)رئیس جمهور که رئیس ستاد خواهد بود.) 2) دادستان کل کشور، وزیر کشور، وزیر اطلاعات، وزیر بهداشت - درمان و آموزش پزشکی، رئیس سازمان صدا و سیمای ایران، فرمانده نیروی انتظامی، سرپرست سازمان زندانها و اقدامات تأمینی و تربیتی، سرپرست دادگاه و دادسراهای مبارزه با مواد مخدر*** که ریاست آن را رئیس جمهور بر عهده دارد هماهنگی لازم را در زمینه ادامه این مبارزه انجام می دهد.

نقش دول استعماری در شیوع اعتیاد:

پس از سازمان یافتن استعمار نو در کشورهای انگلیس، فرانسه، پرتغال، اسپانیا و هلند از قرن شانزدهم، این دولتها استفاده از مواد افیونی را به منظور ایجاد سلطه بر ملتهای مظلوم جهان سوم آغاز کردند و در این راه از ابزارهای ضدفرهنگی (تحمیق و استحمار) ترفندهای دارویی و درمانی (منافع استعمال تریاک) و حربه های اقتصادی و اجتماعی، نهایت استفاده را به عمل آوردند و دامنه این تهاجم را به رویارویی نظامی نیز کشاندند که وقوع جنگ اول تریاک در 1839 میلادی و جنگ دوم تریاک در 1856 میلادی بین دولتین انگلیس و چین گواه غیر قابل انکاری در پرونده دولتهای استعمارگر غربی است.
نباید تصور کرد که جنگ مواد مخدر پایان یافته و دیگر تکرار نخواهد شد، بلکه این جنگی است که در دهه های اخیر به صورت پنهانی در جریان بوده و هر روز قربانیان جدیدی گرفته است. حمایت دولتهای استکباری غربی بویژه آمریکا از برخی دست نشاندگان خود که بزرگترین تولیدکنندگان و یا صادرکنندگان مواد مخدر محسوب می شوند، نمونه آشکاری از جنگ پنهان و نامرئی است که در حال حاضر در جریان می باشد.
کنت دمارانش رئیس سابق سازمان جاسوسی فرانسه، در کتاب خود به نام جنگ جهانی چهارم توضیح داده است که چگونه از مواد مخدر به طور پنهانی علیه نیروهای کشورهای دیگر استفاده می شود. وی در ملاقاتی که با رئیس جمهور وقت آمریکا رونالد ریگان در سال 1980 داشته، طرحی** این طرح به نام عملیات پشه مالاریا نامگذاری شده و دارای چند مرحله بود.*** را جهت رویارویی ایالات متحده با شوروی سابق در افغانستان مطرح می کند که در یکی از مراحل آن استفاده از مواد مخدر را علیه سربازان ارتش سرخ در افغانستان پیشنهاد می کند. او خطاب به رئیس جمهور می گوید:
(آقای رئیس جمهور! عامل سوم شاید از همه دیوصفتانه تر باشد. راستی شما با این همه مواد مخدر که توسط آژانس اطلاعات دفاعی، گارد ساحلی، اف. بی. آی و پست خدمات گمرکی توقیف می شود، چه می کنید؟)
رئیس جمهور پاسخ داد: (خوب من نمی دانم، فکر می کنم آنها را نابود می کنیم.)
من جواب دادم: (کار اشتباهی است. ما باید آنها را به طور مجانی پخش کنیم.)
ریگان از این پیشنهاد دمارانش تعجب می کند. او در ادامه می گوید:
این دقیقاً همان کاری است که ساکنان ویتنام شمالی در ویتنام با سربازان داوطلب شما کردند. آنها این کار را طبق برنامه انجام داده بودند. اگر این اقدام صورت گیرد، شما دولت شوروی را از کار خواهید انداخت ... این طرحی زیرکانه است و چیزی است که برای انجام گرفتن طراحی شده است. مبارزه جنگی، بدون آن که حتی یک گلوله از روی خشم شلیک شود.
جالب اینجاست که دمارانش هزینه این طرح را نیز خیلی کم پیش بینی می کند و برای کل عملیات فقط یک میلیون دلار بودجه در نظر می گیرد.
بعضی از مأموران سازمان جاسوسی سیا اظهار می دارند که این سازمان همیشه برای عملیات پنهانی خود در جهان نیاز به اسلحه و پول دارد و به همین دلیل مایل است با قاچاقچیان مواد مخدر که قادرند این نیازها را تأمین کنند همکاری نماید. خلبانانی که به طور قراردادی برای (سیا) کار کرده اند اظهار می دارند که آنها در پروازهای خود به آمریکای مرکزی سلاح و تجهیزات می بردند و در مراجعت به فلوریدا مواد مخدر می آوردند.
رامون میلیان یکی از مدیران پولی و مالی سران قاچاقچیان مواد مخدر در کلمبیا که در آمریکا زندانی است، راجع به بانکها و مؤسسات مالی آمریکا می گوید:
(آنها (آمریکاییها) مواد مخدر را یک جرم تلقی نمی کنند بلکه آن را نوعی ماجراجویی بازرگانی می دانند.)
یکی از سران قاچاقچیان در نامه ای در ژوئن 1987، به دادگستری آمریکا نوشته است:
(در فاصله سالهای 1965 تا 1975 رئیس سیا در لائوس، تئودور به شکلی در کار قاچاق دست داشت و ریچارد آریتاژ امور مالی را به عهده داشت که از طریق بانکهای استرالیا انجام می داد.)