فهرست کتاب


تفسیر نور جلد 6

حاج شیخ محسن قرائتی‏

سوره نحل آیه 27

(27) ثُمَّ یَوْمَ الْقِیَمَةِ یُخْزِیهِمْ وَیَقُولُ أَیْنَ شُرَکَآءِیَ الَّذِینَ کُنتُمْ تُشَقُّونَ فِیهِمْ قَالَ الَّذِینَ أُوتُواْ الْعِلْمَ إِنَّ الْخِزْیَ الْیَوْمَ وَالسُّوءَ عَلَی الْکَفِرِینَ
ترجمه: (به علاوه) خداوند در روز قیامت آنان را خوار و رسوا خواهد ساخت و می گوید: شریکان من که درباره آنها (با پیامبر و مؤمنان) ستیزه و مخالفت می کردند، کجا هستند؟ (در این هنگام) دانشمندان گویند: همانا امروز، ذلت و رسوایی بر کافران است.
نکته ها:
در فرهنگ قرآن، علم و جهل معنایی گسترده تر از دانستن و ندانستن دارد. عالم کسی است که اندیشه و عمل او بر اساس حق و حقیقت باشد، گرچه قدرت خواندن و نوشتن هم نداشته باشد و جاهل کسی است که فکر و عمل او بر باطل باشد، گرچه همه ی علوم را نیز بداند. قرآن، اندیشه ی شرک و بت پرستی را نشانه ی جهل می داند، چنانکه ریشه ی عمل زشتِ قوم لوط را جهل می شمرد. در این آیه نیز، «اوتوا العلم» کسانی هستند که در برابر کفر و شرک، قرار گرفته اند، یعنی علم واقعی، انسان را به توحید و ایمان می رساند.
پیام ها:
1- کیفر اصلیِ مجرمان، در قیامت است و هلاکت در دنیا مقدمه ای برای آن می باشد. (ثم یوم القیمة یخزیهم)
2- آنان که در دنیا مؤمنان را خوار می شمردند، خود در قیامت خوار می شوند.(یخزیهم)
3- به دنبال هر کس بروی، باید در قیامت جوابگو باشی. (اَین شرکائی)
4- در دادگاه قیامت، مشرکان حرفی برای گفتن ندارند. (این شرکائی) خدا، پاسخی ندارد.
5- علم واقعی که موجب ایمان و عمل می شود، هدیه ای الهی است. (اوتوا العلم)

سوره نحل آیه 28

(28) الَّذِینَ تَتَوَفَّهُمُ الْمَلَئِکَةُ ظَالِمِی أَنفُسِهِمْ فَأَلْقَوُاْ السَّلَمَ مَا کُنَّا نَعْمَلُ مِن سُوءِ بَلَی إِنَّ اللَّهَ عَلِیمُ بِمَا کُنتُمْ تَعْمَلُونَ
ترجمه: آن کسانی که فرشتگان جانشان را می گیرند (در حالی که) به خود ستم کار بوده اند، پس (در آن موقع آنان) سر تسلیم فرو آرند (وبه دروغ گویند:) ما هیچگونه کار بدی انجام نداده ایم. چنین نیست، بلکه قطعاً خداوند به آنچه انجام داده اید، آگاه است.

سوره نحل آیه 29

(29) فَادْخُلُواْ أَبْوَبَ جَهَنَّمَ خَلِدِینَ فِیهَا فَلَبِئْسَ مَثْوَی الْمُتَکَبِّرِینَ
ترجمه: پس، از درهای دوزخ وارد شوید که جاودانه در آنجا خواهید ماند، و براستی چه بد است جایگاه متکبران.
نکته ها:
کفار، به هنگام مرگ که فرشتگان جان آنها را می گیرند، هم اظهار اسلام و تسلیم می کنند و هم گذشته ی بد خود را انکار می کنند. اما نه آن ایمان ارزش دارد، چون از روی اضطرار است نه اختیار، و نه این انکار مورد قبول است چرا که خداوند به کارهای آنان آگاه است.
پیام ها:
1- مرگ، نابودی نیست، بلکه قبض روح و جداکردن روح از جسم است. (تتوفیهم)
2- سنت خداوند آن است که کارها را باواسطه انجام دهد. (تتوفیهم الملائکة)
3- کفر و شرک، ظلم به انسانیت خویش است. (ظالمی انفسهم)
4- انسان روزی مجبور به تسلیم است، امّا چه سود؟ (فالقوا السّلم ... فادخلوا ابواب جهنّم)
5- لحظه ی جان دادن، لحظه ی حساسی برای مؤمن و کافر است. در مورد کافر می فرماید: (تتوفیهم الملائکة ظالمی انفسهم) و در مورد مؤمن در آیه ی 32 نحل می فرماید: (تتوفیهم الملائکة طیبین)
6- جهنّم درهای متعددی دارد وهر خلاف کار از طریق خاصی، به دوزخ می رود.(ابواب)
7- ریشه ی اصلی کفر، روحیه ی تکبرّ است. (الکافرین ...المتکبرین)