هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 994: قرآن عظیم

مرحوم سید احمد زنجانی - مؤلف کتاب الکلام یجر الکلام))** حرف، حرف می آورد.*** - چنین نوشته است: شنیده ام که بایسنقر بن شاهرخ بن امیر تیمور گورکانی، قرآنی به خط خیلی ریز (تقریباً به قدر قرآن حمایل)** قرآن حمایل: قرآن (با قطع) کوچکی که در گردن آویخته می شود. ***نوشت. وقتی که آن را تمام کرد برای هنرنمایی پیش امیر تیمور آورده که خلعتی و امتیازی برای خود به دست آورد از قضا امیر بدش آمد و گفت: این، هتک کلام الله است. قرآن با آن بزرگی و عظمت را در قالب به این کوچکی قرار دادن، آن را کوچک نمودن است. بایسنقر برای جبران آن، این دفعه قرآنی نوشت که قطعه ورقش تقریبا یک ذرع و نیم طول و یک ذرع و خورده ای پهنا داشت. بعد آن را پیش امیرتیمور آورد. امیرتیمور بسیار خوشش آمد خلعت و امتیازش داد. یکی از رفقا گفت: بعضی از اوراق این قرآن در طهران در بعضی از خانواده های قدیمی هست و من زیارت کرده ام. می گفت: به قدر یک قالیچه بود. یک سطر از آن نیز در قم منزل آقای میرزا محمد فیض مجتهد قمی است.** ر. ک: سرگذشت های تلخ و شیرین قرآن 1 / 263، به نقل از: الکلام یجر الکلام / 68.***

حکایت 995: قلم نی و قلم آهنی

علامه ذوفنون حضرت آیت الله استاد حسن زاده آملی در فرازی از آن چه که برای انجمن خوشنویسان تقدیم داشته اند، چنین نوشته اند: خط را مقامی رفیع است و حُسن خط را درجتی ارفع. و مفردات را اثری است و ترکیباتشان را تأثیری دیگر و حسن ترکیب را تأثیری بهتر و بیشتر.
حسن خط چشم را کند روشن - قُبح خط دیده را کند گُلخن
بلکه آمه و خامه و دیگر آلات و ادوات که معدّات ترقیم و تنمیق اند، در این اصل رصین و اصیل، دَخلی به تمام دارند. وقتی حضرت آیت الله علامه (سیدمحمدحسین) طباطبایی صاحب تفسیر عظیم المیزان قدس سره العزیز - که خود در حُسن خط خوشنویس بود، بلکه ممتاز می نوشت و در ایوان قلم بالانشین بود و منظومه ای در رسم خط نستعلیق از بدایع افکار خود فرموده است - به این خوشه چین خَرمن بزرگان، دستوری از آیات قرآنی به عنوان دواء و شفاء عطا فرموده است که: نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ مَا هُوَ شِفَاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِینَ** اسراء/ 82، ترجمه: و از قرآن، آنچه شفا و رحمت است برای مؤمنان، نازل می کنیم. *** سپس به این کمترین فرمود: آیات یاد شده را با قلم نی بنویس که من خودم چون این دستور را از فلانی گرفته ام (عالمی عالی جناب را نام برد که اظهار داشت باعث اولی من در تفسیر المیزان و تفسیر قرآن به قرآن، آن جناب شده است) با قلم آهنی نوشته ام و از آن بهره نبرده ام. علامه حسن زاده در ادامه می نویسد: هر چند از نوشتن آیات قرآنی برای دوا و شفا با قلم آهنی قلباً انزجار داشتم، که بنای آهن بر جنگ و جدال و خونریزی و ویرانی و از این گونه امور است وَ أَنزَلْنَا الْحَدِیدَ فِیهِ بَأْسٌ شَدِیدٌ، **حدید / 25، ترجمه: و آهن را نازل کردیم که در آن نیروی شدید است.*** بعد از آن با نی می نوشتم و از آن مائده، فائده ها عائد می شد.** ر. ک: هزار و یک نکته / 547 - 546، نکته 716.***
منم که معجز من خط دلگشای من است - کلیم وقتم و نوک قلم عصای من است
میرعماد حسنی))

حکایت 996: یک آیه و دو مناسبت

بر اساس نقل برخی از روایات، حضرت امیرالمؤمنین علی علیه السلام در دو موقع حساس این آیه کریمه را تلاوت فرمود: مِنْهَا خَلَقْنَاکُمْ وَ فِیهَا نُعِیدُکُمْ وَ مِنْهَا نُخْرِجُکُمْ تَارَةً أُخْرَی.** طه / 55، ترجمه: ما شما را از آن ( زمین و خاک) آفریدیم؛ و در آن بازمی گردانیم و بار دیگر (در قیامت) شما را از آن بیرون می آوریم.*** یکی به هنگام دفن جسد همسر گرامیش حضرت زهرا علیهاالسلام - چنان که علامه مجلسی از مصباح الانوار نقل نموده است - و دیگری، هنگامی که ابن ملجم مرادی ملعون، شمشیر زهرآلود را بر فرق مبارک آن حضرت فرود آورد.** ر. ک: گنج جواهر دانش یا جواهر العددیه 2 / 343 - 342.***
به جز از علی که گوید به پسر که قاتل من - چو اسیر توست اکنون به اسیر کن مدارا؟!
شهریار))