هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 987: اخلاق پیامبر، قرآن بود

آورده اند که: سعد بن هشام علاقه داشت که بداند اخلاق پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم چگونه بود. اما پیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم به دیدار پروردگار خود شتافته و رحلت کرده بود. لذا تصمیم گرفت به نزد عایشه همسر پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم برود تا از او در این باره پرسش نماید. سعد می گوید: بر عایشه وارد شدم و از اخلاق رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم، سؤال کردم عایشه در جواب گفت: اَما تَقرَأُ القرآنَ؟ یعنی: آیا قرآن نخوانده ای؟
جواب دادم: آری، خوانده ام. گفت: کانَ خُلقُ رَسُول اللهِ القُرآنَ یعنی: اخلاق و خُلق و خوی رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم، قرآن بود.** ر. ک: قصه های قرآن / 134، به نقل از: محجة البیضاء 4 / 120.
توضیح: منظور از این جمله که اخلاق رسول خدا، قرآن بود این است که رسول خدا مصداق اولیه و بارز تمامی اخلاقی قرآنی و آیاتی است که آداب اجتماعی و مکارم اخلاق را آموزش می دهند. یعنی رسول خدا خود اولین فردی بود که به این گونه آیات عمل می فرمود به همین جهت خداوند در قرآن مجید اخلاق عالی پیامبر گرامیش را ستوده و فرموده: وَ اءنَّکَ خُلُقٍ عَظیمٍ (قلم / 4. ترجمه: و تو اخلاق عظیم و برجسته ای داری).***

حکایت 988: قتل مشرکان

رشید الدین فضل الله همدانی (1247 - 1318 م) در کتاب خویش جامع التواریخ چنین می نویسد: ترسایان در زمان قاآن تعصب عظیم با مسلمانان می ورزید (لذا) قصد کردند و عرضه داشتند که: در قرآن آیتی هست که: اُقتُلُوا المُشرِکینَ.** توبه / 5، ترجمه: مشرکان را به قتل برسانید.*** به تقریری که قاآن از آن برنجید.
فرمود که: از کجا می گویید؟ گفتند: مکتوبی در این باب از پیش اباقآخان آمده است. قاآن مکتوب را بخواست و دانشمندان را طلب داشت و از بزرگ ایشان بهاء الدین بهائی پرسید که: این آیت در قرآن شما هست یا نه؟ گفت: هست. گفت: قرآن خدایی شنوید؟ گفت: بلی. گفت: چون خدا فرموده که کافران را بکشید، چرا نمی کشید؟ جواب داد که: هنوز وقت در نیامده است و ما را دست نمی دهد. قاآن در خشم شد و فرمود که: مرا باری (وقت) دست می دهد، و فرمان داد تا او را بیاسارسانند. امیر احمد وزیر و قاضی بهاء الدین که او نیز مرتبه وزارت داشت و امیر داشمن به بهانه آنک از دیگران نیز بپرسیم، مانع شدند. مولانا حمید الدین سابق سمرقندی را که قاضی بود، طلب داشتند و قاآن از او همین سخن پرسید. او گفت: این آیت هست. قاآن فرمود: که چرا نمی کشید؟ گفت: خدای تعالی فرموده است که مشرکان را بکشید. اگر قاآن دستوری فرماید بگویم که مشرک کیست بگویم. فرمود: بگو. گفت: تو ( قاآن) چون نام خدای بزرگ بر سر برلیغ))** یَرلیغ، یَرلغ (مأخوذ از مغولی): فرمان پادشاه، فرمان خان مغول.*** می نویسی، مشرک نباشی. مشرک کس باشد که خدای را نداند و او را انباز** انباز گفت: برای خدا شریک و همتا قایل شدن.*** گوید و منکر خدای بزرگ بُود. قاآن را به غایت خوش آمد و آن سخن در دل او جای گیر شد و مولانا حمید الدین را تشریف داد و نواخت فرمود. و دیگران به سخن او خلاص یافتند.** ر. ک: جامع التواریخ 1 / 655.***

حکایت 989: تاریکی پشت تاریکی

آورده اند که: عباس نامه ای به این فریعه قاضی نوشت و چنین استفتاء نمود: نظر مبارک قاضی - ادام الله ایامه - درباره مسأله زیر چیست؟ لطفا حکم آن را بیان نمایید.
مردی یهودی با زنی نصرانی زنا نموده و از ایشان فرزندی تولد یافته که بدنش همانند آدمی ولی چهره اش همانند گوساله است.
قاضی ( ابن فریعه) در جواب نوشت: آن چه مطرح نمودید از بهترین دلایل و عادل ترین شهود بر ضد یهودیان ملعون است مبنی بر این که دل های آنان از محبت گوساله (سامری) سیراب و لبریز شده** اشاره به آیه 93 سوره بقره.*** و آثار این محبت از اعضای تحتانی آنان خارج گشته است. حکم و نظر من آن است که سر گوساله ای را بر گردن مرد یهودی آویخته، آن گاه پای او را با ریسمان به ساق پای زن نصرانی ببندید، سپس هر دوی آنان را با ریسمان بر زمین کشانده و با این حال از کوچه ها عبور دهید و منادی با اشاره به آن دو فریاد بر آوَرَد که: ظُلمات بَعضُها فَوقَ بَعضٍ **نور / 40.*** یعنی: ظلمتهایی است یکی بر فراز دیگری)).** ر. ک: زهر الربیع / 46.***