هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 908: جواب جُنید

یک روز جنید با گروهی از درویشان مواجه شد که آواز و آهنگی می شنیدند و وَجد و سماع می کردند. جنید مردی نرم خو و شرم خو بود. گفتند: یا اباالقاسم! سر و دستی نمی جنبانی؟ جنید گفت:
وَ تَرَی الجِبالُ تَحسَبُها جامِدة وَ هِیَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحابِ** نمل / 88.*** یعنی: کوه ها را می بینی و آن ها را ساکن و جامد می پنداری در حالی که مانند ابر در حرکتند.)) **ر. ک: قرآن پژوهی / 773، به نقل از: وفیات الاعیان 1 / 373.***

حکایت 909 : فرار از نماز شب!

مرحوم شیخ جعفر کبیر، هر شب پس از نیمه شب به نماز شب می ایستاد و اهل خانه را نیز برای نماز از خواب بیدار می نمود. یکی از فرزندان ایشان به نام شیخ محمدحسین چنین نقل می کند: من طفل بودم. پدرم نصف شب درب اتاق مرا زد تا برای نماز شب بیدار شوم من چون در خواب شیرین بودم و برخاستن جهت نماز شب نیز برایم سخت بود تا صدای در را شنیدم در میان بستر با صدای بلند گفتند: وَ لا الضَّآلین.** حمد/ 7، ترجمه: و نه گمراهان)). نکته: با توجه به این که کلمه مذکور دارای مد (لازم) است تصور کنید که چه حال و هوایی در آن جا حاکم بوده است.*** پدرم گمان کرد که من مشغول خواستن نماز هستم لذا مرا رها کرد و رفت و من هم خوابیدم.** ر. ک: لطیفه های شیرین با آیات قرآنی / 96، به نقل از: مردان علم در میدان عمل 1 / 462، فوائد الرضویه / 173.***

حکایت 910: وقف واجب

ابوالثناء محمد بن مسعود بن مصلح الدین کازرونی شیرازی ملقب به علامه قطب الدین شیرازی - از شاگردان خواجه نصیر الدین طوسی - مردی خوش محاوره و شیرین سخن و مزاح ( بسیار شوخی کننده، بذله گو) بود و در مجالس غالباً حضار را به سخنان نغز و بذله های شیرین خود مشغول می کرد. گویند: وقتی که شنید خواجه رشید الدین فضل الله وزی رابن ابی الخیر بن عالی همدانی مطبب که یهودی الاصل بود، به نوشتن تفسیر بر قرآن مجید مشغول است به یاران خویش گفت: حال که خواجه به تفسیر قرآن مشغول شده من هم تورات را تفسیر خواهم کرد)). و بعد به آن کار مشغول گشت. و نیز دیگر شنید که خواجه مزبور مشغول تفسیر آیه مبارکه: قالُوا سُبحانَکَ لا عِلمَ لَنا الّا ما عَلَّمتَنا** بقره / 23، ترجمه: (فرشتگان) عرض کردند: منزهی تو (پروردگارا)، ما چیزی جز آن چه به ما تعلیم داده ای نمی دانیم.*** - که حکایت حال ملائکه است - می باشد، فرمود: خواجه را واجب بود که در لا عِلمَ لَنا** ترجمه: ما چیزی نمی دانیم.*** وقف می کرد و چیزی دیگر نمی گفت و نمی نوشت)). و در این وقت خواجه رشید الدین به نهایت اوج ترقی خود رسیده و در نزد سلطان بسیار معزز و محترم بود. با این حال قطب الدین از مزاح با وی هیچ اندیشه نمی کرد و سخن خود را بی محابا می گفت.** ر. ک: احوال و آثار خواجه نصیرالدین طوسی / 245.***