هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 878: می شکن و می شکیب

گویند: در زمان هارون الرشید شخصی دعوی نبوت کرد. او را به مجلس هارون در آوردند. مأمون حاضر و هنوز خردسال بود. هارون گفت: تا مدعی نبوت را شکنجه کردند و او بی طاقتی می کرد. مأمون چون چنین دید خطاب به مرد مدعی نبوت این آیه را خواند: فَاصبِر کَما صَبَرَ اُولوالعَزمِ مِنَ الرُّسُلِ** احقاف / 35.*** یعنی: پس صبر کن آن گونه که پیامبران اولوالعزم صبر کردند. هارون از مناسب گویی مأمون در شگفت شد و در بَرَش کشید و لب و دهانش را بوسید.** ر. ک: بزم ایران / 57، لطائف الطوائف / 384، محاضرات الادباء 4 / 432، مدعیان نبوت و مهدویت / 194.***

حکایت 879: پیامبر بی معجزه!

از ثمامة بن اشرس - که به حُسن معاشرت موصوف و در زمره ندمای مأمون، معدود است - روایت شده که: در نزد مأمون بودم. ناگاه مردی از متنبئین ( مدعیان پیامبری) را حاضر ساختند که ادعا می کرد من ابراهیم خلیل الله** درباره لقب خلیل الله ( دوست خدا) ر. ک: نسآء/ 125.*** می باشم. مأمون گفت: هرگز نشنیده ام که هیچ کس در میدان جرأت بدین گونه قدم نهاده باشد. ثمامه گوید: گفتم: یا امیرالمؤمنین! اجازت ده تا با وی سخن گویم))، مأمون اجازتم داد. پس روی به او کرده، گفتم: ابراهیم را براهین و معجزاتی بوده، از آن جمله، آتشی افروختند وی را در آن آتش افکندند پس آن حرارت بر وی سرد و سلامت شد.** ر. ک: انبیآء/ 69 - 68، عنکبوت / 24.*** ما نیز آتشی بیفروزیم و تو را در آن افکنیم، اگر تو را نیز چنین سرد و سلامت شد که بروی ( ابراهیم) شده بود، هر آینه تمامت ما زبان به تصدیق گشاده و برتو ایمان آوریم.
متنبی گفت: این مطلبی بس بزرگ است، چیزی آسان تر بخواه.
گفتم: برهانی از براهین موسی ظاهر کن. گفت: وی را چه براهین بوده؟ گفتم: عصای خویش افکنده ماری بس عظیم می شد** ر. ک: اعراف/ 107، 117، شعراء/ 32، 45، نمل / 10، قصص / 31.*** و چون عصا را به دریا زدی دریا شکافته گشتی**رر بقره / 60.*** و دست به گریبان خویش چون بر می آورد، درخشان بود. **ر. ک: اعراف / 108، طه / 22، شعرآء / 32، نمل / 12، قصص / 32.*** گفت: این ها بر من دشوارتر از اولی است. گفتم: ناچار معجزتی از عیسی آشکار ساز که وی مردگان زنده می نمود.** ر. ک: آل عمران. 49، مآئده/ 110.***
متنبی گفت: از این مطلب نیز در گذر** مسعودی آورده که متنبی گفت: از این مطلب در گذر. ولی شیخ شهاب الدین احمد ابشهی گوید: چون معجزت عیسی از او بخواست گفت: اینک این معجزات ظاهر سازم، اذن ده تا پیکر یحیی بن اکثم قاضی را از بار سرش سبک ساخته ( گردنش را بزنند) پس وی را زنده سازم. یحیی گفت: من اول کسی هستم که به تو تصدیق و ایمان آورده ام! ر. ک: مدعیان نبوت و مهدویت / 198، محاضرات الادبآء 4 / 432.*** گفتم: ناچار بر صدق مدعای خود برهانی اقامت دار. متنبی سخت پریشان شده، گفت: هیچ یک از این معجزات با من نیست چه ( زیرا) انگاه که من مأمور می شدم به جبرئیل گفتم که مرا به سوی این قوم شیاطین صفت می فرستید، پس معجزاتی مرا بخشید که ایشان را ملزم ( مجاب) کنم وگرنه مرا رفتن نشاید. جبرئیل در غضب شده، گفت: تو اول نزد این قوم رفته، دعوی خود ظاهر کن. ببین تا چه پاسخ دهند. مأمون بخندید و گفت: اینگونه انبیاء منادمت ( ندیم شدن) را شایند. پس در سلک ندیمانش مُنخَرِط** منخرط داشت: او را در شما ندیمان خویش در آورد.*** داشت.** ر. ک: مدعیان نبوت و مهدویت / 198 - 197.***

حکایت 880: استدلال متین متنبی

مردی ادعای پیامبری نمود. از او پرسیدند: دلیل تو چیست؟ گفت: دلیل من قرآن است. آیا خداوند در قرآن نفرموده اذا جَآءَ نَصرُ اللهِ وَالفَتحُ** نصر/ 1، ترجمه: هنگامی که یاری خدا و فتح و پیروزی فرا رسد.*** و اسم من نیز فتح است. گفتند: بنابراین باید هر کسی که با تو در اسم شریک است (و فتح نام دارد)، پیامبر باشد. گفت: این چه حرفی است شما خود می دانید که هزاران نفر هستند که نامشان محمد است در حالی که خداوند فرموده: وَ ما مُحَمَّدٌ الّا رَسُولٌ.** آل عمران/ 144، ترجمه: محمد صلی الله علیه و آله و سلم فقط فرستاده خداست.*** (و تنها یک محمد را به عنوان پیامبر معرفی نموده است).** ر. ک: محاضرات الادبآء 4 / 431.***