هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 695: تا توانی درون کس مخراش

شیخ اجل سعدی چنین حکایت همی کند: با طایفه بزرگان به کشتی در نشسته بودم. زورقی ( قایقی) پی ما ( پشت سرمان) غرقه شد. دو برادر بگردابی در افتادند. یکی از بزرگان گفت ملاح ( ملوان) را که: بگیر این هر دُوان را که بهر یکی پنجاه دینارت دهم. ملاح در آب افتاد و تا یکی را برهانید، آن دیگر هلاک شد. گفتم: بقیت عمرش نمانده بود، از این سبب در گرفتن او تأخیر کرد و در آن دگر تعجیل. ملاح بخندید و گفت: آن چه تو گفتی یقین است و دگر میل خاطر برهانیدن این بیشتر بود، که وقتی در بیابانی مانده بودم و مرا بر شتری نشانده و ز دست آن دگر تازیانه ای خورده ام در طفلی.
گفتم: صدق الله** این اصطلاح، عمل به دستور قرآنی در آیه 95 سوره مبارکه آل عمران است که می فرماید: قُل صَدَقَ اللهُ ترجمه: بگو خدا راست گفته است.*** من عَمِل صالحاً فَلَنِفسهِ و مَن اَساءَ فَعَلیها)).** فصلت / 46، جاثیه / 15، ترجمه: کسی که عمل صالحی انجام دهد سودش برای خود اوست و هر کس بدی کند به خویشتن بدی کرده است.***
تا توانی درون کس مخراش - کاندرین راه خارها باشد
کار درویش مستمند بر آر - که ترا نیز کارها باشد** ر. ک: گلستان سعدی، باب اول (در سیرت پادشاهان)، حکایت سی و پنجم.***

حکایت 696 : سرقت ادبی

کسی برای صاحب بن عباد نامه ای نوشت که: در آن بسیاری از الفاظ خود صاحب را به کار برده بود و به اصطلاح سرقت ادبی کرده بود. صاحب ذیل نامه اش نوشت: هذِهِ بِضاعَتُنا رُدَّت الِینا **یوسف/ 65.***
یعنی: این سرمایه ماست که به ما باز پس گردانده شده است)).** ر. ک: قرآن پژوهی / 772، به نقل از: وفیات الاعیان 1 / 230، لطائف الطوائف / 113.***
از سخن دزدی نیارد شد کسی صاحب سخن - دیو گر انگشتری دزدد سلیمان کی شود؟!
حسن دهلوی))

حکایت 697 : عزت و شرف آیات مجید

سعدی علیه الرحمه در گلستان چنین حکایت کند:
یکی را از بزرگان ائمه، پسری وفات یافت.
پرسیدند که: بر صندوق گورش چه نویسیم؟
گفت: آیات کتاب مجید را عزت و شرف بیش از آن است که روا باشد بر چنین جای ها نوشتن که به روزگار سوده ( سائیده) گردد و خلایق بر او گذرند و سگان بر او شاشند. اگر به ضرورت چیزی همی نویسند این بیت کفایتست:
وه که هرگه که سبزه در بستان - بدمیدی، چه خوش شدی دل من
بگذر ای دوست تا به وقت بهار - سبزه بینی دمیده بر گل من** ر. ک: گلستان سعدی، باب هفتم، حکایت پانزدهم.***
نکته مهم: اهمیت دادن به رعایت احترام آیات مجید، امری لازم و در خور توجه است. بارها دیده ایم که به آیات الهی ناخواسته وبدون عمد بی حرمی می شود** بسیاری از امور را به صرف این که غیرعمدی و ناخواسته است نباید انجام داد زیرا اثر وضعی خود را می گذارد مثلا اگر کسی ناخواسته و غیر عمد هم شراب بنوشد یا سم بخورد مست یا مسموم خواهد شد.*** همانند: آیات به کار رفته در مجله ها و روزنامه ها و نشانه ها ( آرمها) و... باید برای این مسأله چاره ای اندیشید.