هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 629: عُزَیر و عُزره

از امیرمؤمنان حضرت علی علیه السلام پرسیدند: کدام دو برادر بودند که در یک روز متولدشده و در یک روز وفات یافتند اما یکی از ایشان پنجاه سال و دیگری صد و پنجاه سال زندگی کرد؟ حضرت در پاسخ فرمودند: آن دو برادر عزیر و عزره بودند که در یک روز به دنیا آمدند و عزیر صد سال مرده بود و خداوند او را زنده کرد** اشاره به آیه أَوْ کَالَّذِی مَرَّ عَلَی قَرْیَةٍ وَ هِیَ خَاوِیَةٌ عَلَی عُرُوشِهَا قَالَ أَنَّیَ یُحْیِی هََذِهِ اللّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا فَأَمَاتَهُ اللّهُ مِئَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ. بقره / 259، ترجمه: یا همانند کسی که از کنار یک آبادی (ویران شده) عبور کرد، در حالی که دیوارهای آن، به روی سقفها فرو ریخته بود، (و اجساد و استخوانهای اهل آن، در هر سو پراکنده بود؛ او با خود) گفت: »چگونه خدا اینها را پس از مرگ، زنده می کند؟! (در این هنگام،) خدا او را یکصد سال میراند؛ سپس زنده کرد.*** و پس از مدتی هر دو در یک روز وفات نمودند.** ر. ک: گلشن لطائف 2 / 72، لطیفه 777، نکته: علامه طبرسی می نویسد: از امام علی علیه السلام روایت شده که فرمودند: عزیر در پنجاه سالگی از نزد اهل و عیال خود خارج شد در حالی که همسرش باردار بود سپس خداوند او را صد سال میراند آنگاه او را برانگیخت. عزیر پس از زنده شدن در حالی که هنوز پنجاه سال داشت به نزد خانواده خود بازگشت و این در حالی بود که سن پسرش صد سال بود بنابراین پسرش از او بزرگتر بود که این خود آیتی است از آیات خداوند متعال. ر. ک: مجمع البیان، ذیل تفسیر آیه 259 سوره بقره.***

حکایت 630: آیه ای با یکصد و چهل عین))!

ظریفی** ظریف: مرد فصیح خوش صحبت (بذله گو).*** در محفلی پرسید: کدام آیه از قرآن حکیم است که یکصد و چهل عین دارد؟ حاضران در مجلس شگفت زده شدند. او گفت: این مطلب که بسیار روشن است و پاسخ آن آسان. آیه ای که یکصد و چهل عین دارد در سوره مبارکه اعراف است که خداوند فرمود: وَاختَارَ مُوسی قَومَهُ سبعینَ رجلاً لِمیقاتِنا **اعراف / 155.*** یعنی: و موسی هفتاد مرد از قوم خود برای وعده گاه خدا انتخاب کرد)). چون هر مردی دو تین ( چشم) دارد در نتیجه یکصد و چهل عین می شود.** ر. ک: گلشن لطائف 2 / 168، لطیفه 983.***

حکایت 631: چیزی که خدا نیز آن را می خورد!

ظریفی در محفلی مطرح کرد که: آن چیست که انسان ها آن را می بینند ولی خداوند آن را نمی بیند؟ اهل مجلس شگفت زده شدند. ظریف گفت: آن چیز، خواب است** اشاره به آیه شریفه: اللّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لاَ نَوْمٌ بقره / 255. ترجمه: هیچ معبودی نیست جز خداوند یگانه زنده، که قائم به ذات خویش است، و موجودات دیگر، قائم به او هستند؛ هیچگاه خواب سبک و سنگینی او را فرانمی گیرد.*** که ما می بینیم ولی خدا نمی بیند.
سپس گفت: خوب. حالا بگویید ببینم آن چیست که ما می خوریم و خداوند نیز می خورد؟ گفتند: این دیگر، محال است. ظریف گفت: آن چیز، سوگند و قسم است** خداوند متعال در موارد بسیاری به اشیاء مختلفی سوگند یاد نموده و قسم خورده است که یازده مورد قسم پیاپی آن در سوره مبارکه شمس وجود دارد که هیچ یک از سوره های دیگر دارای این ویژگی نیست.*** که ما می خوریم ( یاد می کنیم) و خداوند نیز می خورد ( یاد می کند).** ر. ک: گلشن لطائف 2/ 65. لطیفه 762.***