هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 613: عهد دقیانوس!

جناب جلال رفیع در دیباچه کتاب فضیلت های فراموش شده - شرح حال حاج آخوند ملاعباس تربتی -**کتاب فضیلت های فراموش شده اثر مرحوم حسینعلی راشد - فرزند ملا عباس تربتی - است.*** می نویسد: مگر نه این است که زمین رازدار و میراث دار گذشتگان برای گزارش به آیندگان است؟ از آستان قدس رضوی و مقام تولیت آن آستان مقدس، امید و انتظار این است که اشاراتی کنند تا لااقل نشانه های قبر حاج آخوند ملاعباس تربتی** تاریخ وفات ایشان: 24 / 7 / 1322 شمسی است.*** - عارف فرزانه، عالم وارسته وشخصیت کم نظیر تاریخ معاصر - در صحن مطهر بازیابی و بازسازی شود. قبری که من از دوران کودکی با آیه شریفه نقش شده بر سنگ آن آشنا بوده ام. گویا همین دیروز - یعنی حدود سال 1344 شمسی - استاد فقید مرحوم علی قندهاری تربتی - که خود در مزار قطب الدین حیدر، آرام خفته است - خطاب به این جانب گفت: باری پسرم! حاج آخوند فرمود مرا در صحن مطهر دفن کنید که قدم زیارت کنندگان حرم روی چشمهایم باشد... و بر سنگ لوح حاج آخوند طبق وصیت خودش نوشتند: وَ کَلبُهُم باسِطٌ ذِراعَیهِ بالوَصیدِ. **کهف / 18، ترجمه: و سگ آن ها دستهای خود را بر دهانه غار گشوده بود (و نگهبانی می کرد).*** و سپس قرائت آیه را تمام نکرده، زار زار گریست. آن گاه گفت: انتخاب این آیه اشارت است به این که هنوز در عهد دقیانوسیم))! و چنین بود که حاج آخوند از حاکمیت طاغوت درعهد پهلوی به کهف ولایت در آستان قدس رضوی پناه برد، او خود را سگ اصحاب کهف و پاسبان رواق صحن میدانست کسی که در حال حیات از دنیا رفته بود، از دنیا رفته است و در حال حیات است: ... باسطٌ ذراعَیهِ بالوَصیدِ!... باسِطٌ ذِراعَیهِ در زندگی و مرگ و پس از مرگ.** ر. ک: فضیلت های فراموش شده 94/ (دیباچه کتاب).***

حکایت 614: امتحان اولیا

شمس الدین احمد افلاکی در مناقب العارفین می نویسد: از مولانا شمس الدین ماردینی منقول است که در میان ائمه دین تقریر کرد که روزی در مدرسه حضرت مولانا ( جلال الدین رومی) اجتماعی عظیم بود و تمامت امرا و اکابر حاضر و سماعی گرم می رفت و مدرسه ما نیز در آن حوالی بود و استماع آن حال ها و ذوق ها مرا شیفته گردانیده، برخاستم و مختصر جامه ای پوشیده از میان ازدحام خلق به مدرسه در آمدم و در گوشه ای در پس مردم به تلاوت سوره سجده** به احتمال قوی مراد سی و دومین سوره قرآن (الم تنزیل) است.*** مشغول گشتم، همانا که چون به آیت سجده** آیه 15 سوره مبارکه سجده.*** رسیدم حضرت مولانا در حال سجده کرد. گفتم: شاید که اتفاقی ( تصادفی) باشد، سوره ای دیگر خواندم الی آخر السجدات،** چهار سوره از سوره های قرآن مجید - که آن ها را سوره های عزائم می نامند - دارای سجده واجب است بدین ترتیب الف: سجده/ 15، ب: فصلت / 37، ج: نجم / 62، د: علق / 19. ***همچنان سجده ها کرد یقینم شد که نظر مبارک ایشان بر لوح محفوظ،** لوح محفوظ اصطلاحی است برگرفته از آیه 22 سوره مبارکه بروج.*** است و لوح محفوظ، باطن قاطن اوست و اشارت ما کَذَب الفؤادُ ما رَأی**نجم / 11، ترجمه: قلب، در آن چه دید هرگز دروغ نگفت.*** عبارت از این است. در این تفکر و تحیر بودم که گریبان مرا گرفته، کشان کشان پیش کشید، فرمود که این سجدات اهل عادات **کسانی که از روی عادت سجده می کنند. ***نیست بلکه سجدات اهل سعادات است بعد از این دانشمندی را بمان، بینشمندی را پیش گیر و از این بیشتر امتحان کردن مردان حرام است. و من در آن حالت بی خود گشته چون به هوش آمدم، جامه ها را چک زده با خود گفتم ای شَمسَک!** باتوجه به این مطلب که نام وی شمس الدین (ماردینی) بوده است.*** محجوب از انوار چنین آفتاب معانی تا کی در پرده حجاب خواهی بودن؟ چه بارها برهان و حجت دیده ای مگر که نادیده ای ( نابینا و کوری) که دیده عالم را نادیده می آوری. گریان گریان آهسته بیرون آمدم و به خانه رفتم و تمامت طلبه و غلبه خود را برگرفتم و شب هنگام، به خانه مولانا شدم، چون نزدیک مدرسه رسیدم، دیدم که شیخ محمد خادم در را گشاده، استقبال ما کرد. گفتم: احوال چون است؟ گفت: حضرت مولانا فرمود که جمعی آشنایان می آیند، در را بگشا و استقبال کن. چون در آمدم در پایماچان ایستاده، استغفار کردم، پیش رفته به صدهزار لابه ( عجز) و شفاعت یاران، کف پای مبارک مولانا را بوسیدم و بر روی خود مالیدم و مرید مخلص شدم. همانا که فرجی **فرجی (بر وزن سفری) خرقه، جامه ردا مانند که بر روی جامه های دیگر بر تن کنند.*** مبارک خود را در من پوشانیده در حال فرجی و فرحی در جان من ساری شده فرخی یافتم و استغراق حضرتش به غایتی بود که اگر ناگهان کفش او در گِل ماندی و اِما ( اگر) تنگ بودی همانجا رها کردی و پای برهنه روانه شدی و اگر جمع فقرا دریوزه کردندی فرجی از دوش و دستان از سر و پیراهن از تن و کفش از پا به ایشان دادی و رفتی. **ر. ک: مناقب العارفین 1/ 328 - 327.***

بخش چهاردهم: تعبیر خواب

هذا تأویلُ رُؤیایَ مِن قَبلُ.
یوسف / 100.