هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 601 : مکتب تلاش

در سال 1365 ش و در اوج درگیری حرکت امل و فلسطینیان در لبنان با چند تن از دوستان به مدرسه علمیه رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در حومه جنوبی بیروت رفته بودیم.
در هوای گرم هر بعد از ظهر با خاموش شدن صدای توپ و خمپاره به استراحت می پرداختیم در همین ساعت درب مدرسه باز می شد و سه نوجوان داخل می شدند و در درس استاد حاضر می شدند و صدای آنان مرا آزار می داد. روزی تصمیم گرفتم از آنان بخواهم که وقت کلاسشان را تغییر دهند به جلسه درس آنان رفتم. موضوع درس آن روز ویژگی های قرآن و تطابق معنا با لفظ بود، استاد آیه شریفه: کُلٌّ فی فَلَکٍ یَسبَحُونَ** انبیاء/ 33، یس / 40، ترجمه: هر یک در مداری در حرکت بوده و شناورند.*** را تلاوت می کرد و به شاگردان می گفت: قسمت اول آیه را از هر طرف که بخوانید کُلٌّ فی فَلَکٍ می شود** مورد دیگر در قرآن آیه: ربُّکَ فکبِّر در سوره مدثر آیه 3 است. نکته؛ این صنعت را قلب مستوی یا عکس کامل می نامند.*** - گذشته از اشکالی که در حرف مشدد وجود دارد - و معنا در لفظ شناور است مثل شناوری افلاک در آسمان ( که معنی آیه بود)، دیدم نکته جالبی است و برایم تازگی داشت و از این که می دیدم استادی برای سه نفر آن هم در این هوای گرم مشغول بیان نکاتی به این زیبایی است شگفت زده شدم و از بیان تقاضا و خواسته ام منصرف گشتم، که ناگهان استاد به طرفم آمد و گفت: شاید شما از سر و صدای ما ناراحت باشید. اما بدانید که پدر و مادر این بچه ها مسلمان نیستند و با نماز خواندن و مسلمان شدن و آموزش مسایل دینی اینها مخالفت می کنند و اگر از کار این ها اطلاع پیدا کنند سخت تنبیه خواهند شد. لذا بعد از ظهرها که والدینشان به خواب می روند مخفیانه از منزل خارج می شوند به مدرسه می آیند و نماز می خوانند و مقداری آموزش دینی می بینند.
حالت عجیبی به من دست داد و از پی گیری و تلاش آنان برای یاد گرفتن مات و حیران شده بودم.** ر. ک: ماهنامه بشارت شماره 18 / 44 به قلم: احمد عابدینی.***

حکایت 602 : خاتم بخشی حضرت امیر

مرحوم سید نعمت الله جزایری می گوید: دوستی برایم چنین حکایت می نمود: روزی در نزدیکی یکی از قضات - حنفی مذهب - بغداد نشسته بودم که شنیدم مردی قصیده ای را که درباره صدقه دادن امیرالمؤمنین علی علیه السلام در حال نماز بود، می خواند. قاضی حنفی مذهب به من رو کرد و و گفت: گوش کن ببین که این رافضی ها ( شیعیان) چگونه در مدح علی بن ابی طالب به خاطر صدقه دادن انگشتری که قیمتش چهار درهم نیز نمی شده، قصیده سرایی کرده اند و حال آن که ابوبکر صدیق تمامی اموال خود را صدقه داد ولی احدی از این عمل او یاد نمی کند نه در نظم و نه در نثر. من به قاضی رو کرده و گفتم: خدای شما را به سلامت بدارد! رافضی ها در این مورد گناهی ندارند اگر چیزی هم باشد از عالم ملکوت است زیرا درباره این انگشتری آیه ای از قرآن نازل شده که تا روز قیامت تلاوت می شود.** مائده/ 55.*** ولی درباره ابوبکر علی رغم این که اموال فراوانی را صدقه داد آیه یا سوره ای نازل نشده است.
قاضی حنفی پس از شنیدن سخنان من، دست خود را تکان داد و گفت: آن چه گفتی، به ذهن من رسیده بود اما چه کنیم که چاره ای جز این نیست.** ر. ک: زهر الربیع/ 29 - 28.***
برو ای گدای مسکین در خانه علی زن - که نگین پادشاهی دهد از کَرَم گدا را
شهریار))

حکایت 603 : این آیه را هرگز فراموش مکن

نقل نموده اند که: یکی از علمای بزرگ، تحصیلات خود را در حوزه علمیه نجف اشرف به پایان رساند. هنگامی که می خواست به وطن خویش مراجعت نماید، برای خداحافظی به حضور استادش شرفیاب شد. در پایان مراسم به استاد عرض کرد: پند و موعظه ای بفرمایید. استاد به ایشان فرمود: پس از اتمام این زحمت ها، آخرین اندرز، کلام خداست. این آیه را هرگز فراموش مکن که خداوند می فرماید: اَلَم یَعلَم بِأَنَّ اللهَ یَری** علق/ 14.*** یعنی: آیا او ندانست که خداوند (همه اعمالش را) می بیند؟!
آری از دیدگاه یک مؤمن واقعی، تمام عالم محضر خداست و همه کارها در حضور او انجام می گیرد. همین شرم و حضور برای دوری از گناهان کافی است.** ر. ک: قصه های قرآن / 149، تفسیر نمونه 20 / 66.***
از توأم یا رب فراموشی مباد - هرکه می خواهد فراموشم کند
ملا فاضل))