هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 588: منبع دست اول

حضرت آیت الله محمد مهدی آصفی (متولد 1317 ش) چنین حکایت نموده اند: فراموش نمی کنم وقتی در مسافرتی در خارج از کشور، دسترسی به هیچ کتابی نداشتم فقط یک نسخه قرآن با کشف الآیاتی به طرز قدیم - نه به صورت منظم امروز - در اختیار داشتم و قرار بود جهت کنفرانسی در انگلستان درباره مفهوم پیروزی از نظر قرآن چیزی بنویسم، خودم امیدی نداشتم که با عدم دسترسی به منابع قرآنی چیز مناسبی بتوانم بنویسم. ولی همین که شروع به نوشتن کردم آیات مربوطه قرآنی یک به یک به ذهنم خطور کرد و با مراجعه سریعی به کشف الآیات که در آخر همان نسخه از قرآن بود آیات را استخراج کردم. این کتاب بعداً چاپ شد و چندین بار هم در ایران و لبنان به چاپ رسید و ترجمه هم شد، کتابی است سرشار از آیات قرآنی و بعداً هر وقت خودم این کتاب را مطالعه کرده ام از آن همه استشهاد (و استناد) به قرآن مشعوف شده ام.** ر. ک: فصلنامه بینات شماره 13 / 98 - 97.***

حکایت 589: پلومرغ!

حضرت آیت الله مظاهری می فرماید: خدا رحمت کند پدرم را، ایشان می فرمود: آن وقت، با قافله به کربلا می رفتند. جایی منزل کردیم، دیدیم یک آقایی آنجا خوابیده است. گفتیم: شاید غذا نخورده باشد. یک کسی رفت، بیدارش کرد و گفت: بیا غذا بخور. آن مرد گفت: پلومرغ داری؟ گفت: نه. گفت: نه من نمی آیم. آن کس گفت: ما آمدیم، خیال کردیم دیوانه است. در وسط راه و پلومرغ! به عنوان غذا حتی نان خالی نیز گیرشان نمی آید، حالا به او می گوییم بیا ناهار بخور می گوید پلومرغ دارید یا نه! گفت: فهمیدیم که دیوانه است. گفت: اتفاقا رکن الملوک اصفهان رسید. بعد از شست دست ناهار را کشید، به من تعارف کردند، گفتم: من ناهار خورده ام اما این آقا که این جا خوابیده، ناهار نخورده است و می گوید که پلومرغ می خواهم. رکن الملوک گفت: خوب ما که پلومرغ داریم، بروید صدایش کنید، می گوید: رفتیم بیدارش کردیم و گفتیم پلومرغ آمد، بیدار شو. آن مرد آمد بر سر سفره و پلومرغش را خورد. وقتی خوردنش تمام شد برای این که خیال می کردند که دیوانه است، خواستند سر به سرش بگذارند، رکن الدوله از او پرسید: پلومرغ یعنی چه، آن هم وسط بیابان، حالا اگر ما نرسیده بودیم چه؟ آن مرد گفت: می دانستم که پلومرغ می رسد حال اگر از جانب تو نمی رسید از جانب کسی دیگر می رسید. رکن الملوک پرسید: از کجا؟ به چه دلیل می گویی؟ گفت: برای این که من قاری بودم برای یک هندی سر قبرش در مقبره ای از مقبره های حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام قرآن می خواندم. رسم آن ها این بود که شب به شب برای من غذا می آوردند. همیشه پلومرغ بود. اتفاقا آن هندی که هر شب برایم غذا می آورد، در گذشت و دستگاه به هم خورد. دیگر کسی نبود که به من پول بدهد تا چه رسد به این که برایم غذا بیاورد. من بر سر قبر امیرالمؤمنین علیه السلام آمده و خطاب به آن حضرت گفتم: یا علی! تو از این هندی کمتر نیستی. این قرآنی را که برای او می خواندم برای تو می خوانم پولی که او می داد از تو نمی خواهم اما پلومرغ را می خواهم تو این را بده من نیز قرآن را برایت می خوانم. من قاری تو، پلومرغ هم از تو. خلاصه این معامله را با آن حضرت انجام دادم. از آن وقتی که این معاهده بود تا به حال در هر شبانه روز یک دفعه، پلومرغ رسیده است.** ر. ک: پندها و حکایت های اخلاقی/ 194 - 193.***

حکایت 590: دفع مردم با مردم

جناب بهاء الدین خرم شاهی می گوید: یک بار در اتاقم در یکی از ادارات محل خدمتم از کثرت مراجعان و ارباب رجوع، ازدحامی شده بود. در این اثناء فرد دیگری از ارباب رجوع و اهل قلم و اهل اختلاط ( خوش و بش) وارد اتاقم شد. چون جا نبود یکی دو تن از گران جانان از جا برخاستند و خدا حافظی کردند و رفتند. دوست تازه وارد با اعتذار گفت: ببخشید گویا من آمدم این دوستان تشریف بردند، خیلی بد شد. من نیز برای تسلی دادن به ایشان، این آیه را خواندم: وَ لَولا دَفعُ اللهَ النّاسَ بَعضَهُم بِبعضٍ لَفَسَدَتِ الاَرضُ** بقره / 251.*** یعنی: و اگر خدا بعضی از مردم را به وسیله بعضی دیگر دفع نمی کرد، زمین تباه می شد)).** ر. ک: قرآن پژوهی / 786 - 785.***