هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 575 : تو قدر آب چه دانی؟!

سال 1361ش بود. مدت زیادی بود که عراقی ها علی رغم همه ادعاهای مسلمانی که داشتند حتی از دادن قرآن - این کتاب انسان ساز الهی - به ما خودداری می کردند. چاره ای نبود جز آن که برادران از حافظه خود بهره جویند. خصوصا کار ما طلبه ها مشکل تر می شد. گاهی باید آیات و روایاتی را که در ذهن داشتیم با انگشت بر روی خاک می نوشتیم و گاه با ذغال یا سنگ گچی که احیانا در میان شن های داخل اردوگاه پیدا می شد بر روی دیوارها یا درها به منظور آموزش یادداشت می کردیم.
با این حال هر روز حرص و ولع دوستان جهت یادگیری قرآن بیشتر می شد. پس از چندی قرار شد که مسابقه والیبالی بین بچه ها برگزار شود. عراقی ها که از جریان مطلع شدند خواستند بگویند که مثلا از این حرکت پشتیبانی می کنند.لذا فرمانده اردوگاه اعلام کرد که به آسایشگاه تیم برنده یک جلد قرآن جایزه می دهد.
به محض این که این خبر پخش شد شور و شوق عجیبی اردوگاه را پر کرد تو گویی به تیم برنده کاپ پیروزی جام جهانی می دهند.
سرانجام مسابقه برگزار شد و تیم آسایشگاه ما به عنوان برنده معرفی شد. قرآن را که دادند غم و شادی با هم به سراغ ما آمد. چون معلوم شد که این قرآن را از خرمشهر به تاراج برده اند و مشاهده آن به یکباره یاد اشغال ظالمانه سرزمین های اسلامی مان را در اذهان زنده کرد.
به هر حال بچه ها فرصت را غنیمت شمردند و در تلاوت قرآن سعی بلیغ کردند فراموش نمی کنم که آن قرآن در طول 24 سال یک لحظه بر زمین نمی ماند و به طور نوبتی هر چند دقیقه در دست یکی از برادران بود.
راستی که آن روزها خوب قدر قرآن را می دانستیم و به قول یکی از بزرگان چه زیبا با قرآن آشتی کرده بودیم ای کاش همان حال و هوا تداوم داشته باشد.** ر. ک: ماهنامه بشارت 5 / 31 به قلم قاسم جعفری به نقل از روحانی آزادی برادر علی اصغر صالح آبادی.***
سل المصانع رکباً تهیم فی الفلواتی - تو قدر آب چه دانی که در کنار فراتی
سعدی))

حکایت 576 : چرا به این زودی؟

برادر قاسم جعفری - به نقل از مرحوم حاج آقا ابوترابی در چهارمین همایش قرآنی آزادگان و همسرانشان - چنین حکایت می کند:
برادر آزاده... آمد پیش من ( ابوترابی) و گفت: حاجی! من هم مثل خیلی از دیگر بچه مسلمان ها، قرآن و تلاوت آن را دوست دارم و از موقعی که متوجه شدم خداوند به من صدایی خوش عطا کرده، تصمیم گرفتم که یک جوری شکر این نعمت را به جا آورم لذا با راهنمایی بزرگ ترها و معلمان در کلاس های آموزش قرآن اعم از روخوانی، روانخوانی، تجوید، صوت، ترتیل و ترجمه تحت اللفظی ( ترجمه واژه به واژه) شرکت کردم و به قرائت قرآن پرداختم. با تحسین هایی که می شدم توانستم خیلی زود رشد کنم.راستش را بخواهید هر پله ای را که طی می کردم خودش مایه دلگرمی من بود و باعث شد که هر چه سریعتر مراحل اولیه را پشت سر بگذارم.
در زمان جنگ، دست تقدیر من را هم به اسارت در آورد. عراقی ها همان ساعات و روزهای اول - پس از ورود به اردوگاه - اعلام کردند، اگر بفهمیم کسی با صدای بلند دعا و قرآن بخواند ما می دانیم و او. عقل محاسبه گر حکم می کرد که احتیاط کنم. لازمه اش این بود که مواظب باشم تا کسی متوجه نشود که من قاری قرآن هستم - جسته و گریخته و کم و بیش آیاتی را از حفظ بودم - می دانستم اگر بچه ها متوجه شوند رهایم نخواهند کرد خصوصا این که عراقی ها حتی یک قرآن هم در دسترس بچه ها نگذاشته بودند. این باعث می شد که هر کس به دنبال یاد گرفتن قرآن - ولو یک آیه - از دیگران باشد.
چند روزی مخفیانه برای خودم زمزمه کردم. اما بالاخره بچه ها فهمیدند و اصرار بر این که باید قرآن بخوانی. صبح زود بود، گفتم: کدام سرباز نگهبان است؟ گفتند: فلانی. از اتفاق او خشن ترین، خبیث ترین و عقده ای ترین سرباز اردوگاه بود با کوچک ترین بهانه ای دمار از از روزگار بچه ها در می آورد.
دل را زدم به دریا و گفتم: بچه ها! به این شرط قرآن می خوانم که همه رو به قبله و سر به سجده بنشینید و اگر نگهبان پشت پنجره آمد و داد و فریاد کرد کسی توجه نکند. حرفم تمام نشده بود که همه رو به قبله نشستند - اگر تعریف از خود نباشد - صدای بلندی داشتم و احتیاجی به بلندگو نداشتم با آخرین صدا ( اوج صدا) شروع به تلاوت قرآن کردم دو دقیقه بعد سر و کله نگهبان پیدا شد خیلی عجیب بود بر خلاف انتظار ساکت و آرام در کنار پنجره ایستاد من با این منطق که هر چه بادا باد به کار خود ادامه دادم. بچه ها حسابی حال پیدا کرده بودند و صدای هق هق گریه بعضی ها به مصداق آیه: إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ إِذَا ذُکِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِیَتْ عَلَیْهِمْ آیَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِیمَانًا وَعَلَی رَبِّهِمْ یَتَوَکَّلُونَ** انفال / 2، ترجمه: مؤمنان، تنها کسانی هستند که هرگاه نام خدا برده شود، دلهاشان ترسان میگردد؛ و هنگامی که آیات او بر آنها خوانده می شود، ایمانشان فزونتر می گردد؛ و تنها بر پروردگارشان توکل دارند. *** بلند شده و گوش ها را نوازش می داد. چند دقیقه ای با همین حال گذشت. مسؤول آسایشگاه از ترس این که مبادا سرباز عراقی فکر بدی در سر داشته باشد بلند شد و از من خواست تا ساکت شوم. اما سرباز با اشاره به او فهماند هیس)). وقتی تلاوتم پایان پذیرفت همگی دیدیم که سرباز عراقی سر به دیوار گذاشته و حالت گریه به خود گرفته است. بعد هم به یک نحوی فهماند که چرا زود تمام کردید و راهش را گرفت و رفت.** ر. ک: ماهنامه بشارت 8 / 33 - 32.***

حکایت 577: غنیمت شمار این گرامی نَفَس

سید صاف دلی بود به نام رضوی در عملیات سخت مجروح شده بود و تا آخر با دو عصا راه می رفت. می گفت قبل از آمدن به جبهه حدود بیست سال کارش چوپانی و چرانیدن گوسفندان بوده است. داستان جبهه آمدن او هم شنیدنی بود. خواندن و نوشتن اصلا نمی دانست ولی با همه این ها شور وشوقی داشت که قرآن بخواند. ابتدا چنین به نظر می رسید که به لحاظ یادگیری ضعیف باشد از طرفی فقدان ساده ترین امکانات آموزشی، نظیر دفتر و قلم، آن هم در اسارت مشکل را دو چندان می کرد.
او از همت و اراده والایی برخوردار بود. لذا هیچ یک از این ها موجب یاس و سردرگمی او نشد.
انگشت سبابه ( اشاره) را قلم و خاک نرم باغچه را دفتر فرض کرد و با خواهش و تمنا از برادری خواست که به او روزی یک ساعت قرآن بیاموزد. گاه درس یک ساعته را هفت، هشت ساعت برای خود تکرار می کرد. و گاه از مربیان دیگر استفاده می کرد تا بالاخره قرآن را آموخت. بعد از آن در زیر پله های کنار باغچه که به طبقه دوم راه داشت و معمولا هم بسته بود جای مناسبی یافت و هر صبح و عصر پتویی پهن می کرد و با صدای بلند مشغول تلاوت قرآن میشد. کمتر اتفاق می افتاد که از آن جا بگذرم و او را نبینم گاهی در کنارش می نشستم و به تلاوتش گوش می دادم. چند آیه ای که می خواند می گفت: حاج آقا خدا را شکر، آن روز هیچ نمی دانستم و امروز این گونه قرآن می خوانم راستش گویی در آسمان ها پرواز می کنم. شب قبل از آزادی هر کس در حال و هوایی بود بعضی ها با هم آدرس رد و بدل می کردند و بعضی گرد هم نشسته بودند و از خاطرات آزادی گل می گفتند و گل می شنیدند. در این میان رفتار این سید نظرم را به خود جلب کرد او باز هم به ستونی تکیه زده بود و قرآن میخواند. به آرامی در کنارش نشستم و گفتم: تقبل الله آقا سید! خوشحال شد وسلام کرد و ادامه داد: حاج آقا! چند سوره ای مانده که دور چهاردهم را تمام کنم چون به نیت چهارده معصوم علیهم السلام بوده حتما باید قبل از آزادی ختم کنم می ترسم در محیط آزاد ایران چنین توفیقاتی کمتر به دست آید.** ر. ک: ماهنامه بشارت، شماره 4 / 30 - 29، به قلم: برادر قاسم جعفری.***
غنیمت شمار این گرامی نفس - که بی مرغ قیمت ندارد قفس