هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 551: غم مخور

مرحوم شیخ مرتضی انصاری از بزرگان وادی علم و اخلاق بود** مقام علمی شیخ تا به حدی است که ملقب به خاتم الفقهآء گردیده است.*** گرچه ریاست و زعامت شیعیان را بر عهده داشت. اما نزد مرحوم سید علی شوشتری، آداب سیر و سلوک می آموخت. مناسب است با توجه به حکایت زیر، چند کلمه ای نیز از مقام و منزلت مادر گرامیش سخن بگوییم. او از بانوان متعبدی بود که تا هنگام مرگ، نماز شبش ترک نشد و شیخ او را بسیار دوست می داشت و به او احترام فراوان می گذاشت. گویند: وقتی هوا سرد می شد آب وضویش را گرم می کرد و چون نابینا شد خودش از او پرستاری می کرد. در مرگش بسیار گریست و گفت: گریه و تاسفم نه برای از دست دادن اوست بلکه بسیاری از بلاها به سبب او از ما دفع می شد و با مردن او دری از درهای رحمت خداوند بر ما بسته شد.
باری، شیخ بعد از سالیان درازی که برای کسب علم به نجف رفته بود، نزد مادر گرامی خویش به دزفول بازگشت. مدت کوتاهی گذشت و شیخ دوباره تصمیم گرفت برای کسب علم بیشتر به مسافرت برود. در این هنگام مادر به شدت مخالفت می کند و شیخ اصرار. بالاخره مادر و فرزند به توافق می رسند که به خدا توکل و استخاره کنند و هر آن چه خدا بگوید، آن کنند. قرآن را که می گشاید در صدر صفحه این آیه نوشته شده بود:
وَ أَوْحَیْنَا إِلَی أُمِّ مُوسَی أَنْ أَرْضِعِیهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَیْهِ فَأَلْقِیهِ فِی الْیَمِّ وَ لَا تَخَافِی وَ لَا تَحْزَنِی إِنَّا رَادُّوهُ إِلَیْکِ وَ جَاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِینَ.** قصص / 7.***
یعنی: ما به مادر موسی الهام کردیم که: او را شیر ده؛ و هنگامی که بر او ترسیدی، وی را در دریا(ی نیل) بیفکن؛ و نترس و غمگین مباش، که ما او را به تو باز می گردانیم، و او را از رسولان قرار می دهیم)).
مادر شیخ انصاری با شنیدن این آیه، آرام شد و اجازه مسافرت داد، چه آن که جان او را به سلامت و آینده فرزندش را بسیار روشن دید. چنان که گذشت زمان نیز درستی آن را نشان داد.** ر. ک: ماهنامه بشارت شماره 12 / 35، بر اساس گفتاری از: حضرت آیت الله سید عز الدین زنجانی.***

حکایت 552: نابینا و لَنگ و بیمار

برادر سید علی حسینی موسوی از رزمندگان جبهه مقاومت اسلامی لبنان
چنین حکایت می کند: در یکی از روزها برای انجام دیداری به همراه مصطفی دیرانی که هم اکنون اسیر اشغالگران است و مصطفی سعد از مسوولان جبهه مقاومت به سوی جنوب لبنان می رفتیم در آن هنگام منطقه صیدا درگیر جنگ طایفه ای شده بود و ما به دنبال راه حلی برای خاموش ساختن آتش این جنگ بودیم به صیدا که رسیدیم یکی از همراهان پیشنهاد کرد خوب است ملاقاتی با آقای بوعلی که از سیاسیون منطقه و دارای نفوذ کلام است داشته باشیم برای انجام این دیدار به شدت دو دل و مردد بودیم بالاخره قرار شد از قرآن مدد بگیریم، قرآن را به نیت استخاره باز کردم این آیه شریفه آمد:
لَیسَ عَلی الأعمی حَرَج و لا عَلَی الأعرجِ حَرَج و لا عَلَی المَریضِ حَرَج.** فتح/ 17، ترجمه: بر نابینا و لنگ و بیمار گناهی نیست (اگر در میدان جهاد شرکت نکنند). درباره نظیر این آیه ر. ک: نور / 61.*** با مشاهده این آیه، هر سه نفر غرق در حیرت و تعجب شدیم زیرا من مریض بودم و از دیسک کمر رنج می بردم و مصطفی دیرانی بر اثر اصابت گلوله به پایش، لنگ شده بود و مصطفی سعد نیز بر اثر اصابت ترکش تله انفجاری به چشمش کور شده بود به این ترتیب قرآن کریم هر کدام ما را با همان مشکل و مرضی که داشتیم یاد کرد.** ر. ک: ماهنامه بشارت، شماره 12 / 37 تهیه و تنظیم: محمدرضا ایروانی.***

حکایت 553: منظورِ نظر

حضرت آیت الله محمد علی گرامی می فرماید: اولین سالی که قرار بود در ماه مبارک رمضان منبر بروم بسیار ناراحت بودم، چون در ماه رمضان درس می گفتم و نمی خواستم درسم تعطیل شود ولی به اصرار بعضی از دوستان عازم تبلیغ شدم این ناراحتی با من همراه بود که چرا درسم را تعطیل کردم. در شب بیست و سوم ماه مبارک رمضان این نگرانی همچنان در ذهن من خلجان می کرد. فردا صبح یکی از اهالی آن جا با همان حالت روستایی ساده و خالص خود به اتاق من آمد و گفت: دیشب آقای سید عبدالهادی شیرازی و یک آقای دیگر فرمودند به شما بگویم که فعلا وظیفه توست که مردم را نگه داری (با مشخصاتی که داد فهمیدم آن آقای دیگر، امام خمینی قدس سره بوده است ولی نمی دانم چرا اسمش را نگفت) گفته هایش برایم عجیب بود! یک سری مسایل دیگر نیز پیش آمد که در مجموع باعث شد قرآن را گشوده و استخاره کنم که این آیه شریفه آمد: وَاصبِر لِحُکمِ ربِّکَ فانَّکَ بِاعَیُنِنَا** طور / 48.*** یعنی: و تا رسیدن حکم پروردگارت شکیبایی کن که تو زیر نظر ما هستی)).
این آیه مرا تکان داد و متحول ساخت زیرا در تمام قرآن فقط همین یک آیه به این صورت آمده است. احساس کردم خداوند می گوید: صبر کن و ناراحت مباش که در محضر و منظر ما هستی و برنامه تو فعلا همین است.** ر. ک: ماهنامه بشارت، شماره 18 / 45.***