هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 531 : صوت تلاوت و رمز هدایت

اهتمام صحابه و یاران پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در قرائت و حفظ قرآن مجید در حد بسیار بالایی بود.
چنان چه بخاری و مسلم با چند واسطه از ابوموسی اشعری نقل کرده اند که می گفت: من دوستان خود را از صدای آن ها به هنگامی که شبها در منزل به سر می بردند، می شناختم و خانه های آنان را تشخیص می دادم در حالی که به هنگام روز از پیدا کردن خانه های آنها عاجز بودم زیرا آن ها شب ها قرآن می خواندند و چون با صدای آن ها آشنا بودم از طریق صوت قرآن در شب و تاریکی به خانه های آنان رهنمون می شدم.** ر. ک: سرگذشت های تلخ و شیرین قرآن 3/ 54 به نقل از: مناهل العرفان (زرقانی) 1 / 313.***

حکایت 532 : ستارگان زمین!

روایت نموده اند که: پیامبر اکرم علیه صلوات الله الاکرم فرمود: خانه های خود را با تلاوت قرآن روشن و نورانی کنید و منازل خویش را همانند گورستان نکنید چنان که یهود و نصارا چنین کردند، در کلیساها و معابد به عبادت پرداختند ولی در منزل هایشان اثری نبود. در هر خانه که بسیار قرآن خوانده شود، خیر و برکت آن خانه، زیاد می گردد و اهل آن خانه، مشمول عنایت های گسترده الهی خواهد شد و آن خانه به اهل آسمان نور می دهد، همانگونه که ستارگان به اهل زمین نور می دهند و آن را روشن می کنند.** ر. ک: قرآن در احادیث اسلامی/ 91 به نقل از: الکافی 2 / 446. نکته: اگر به واژه قبوراً در متن حدیث دقت شود مطلبی جالب به دست می آید و آن این که برخی از مردم اگر نگوییم اکثر آنان می پندارند که قرآن مختص قبرستان هاست و حال آن که رسول گرامی می فرماید: اگر خانه ای در آن قرآن تلاوت نشود آن خانه قبرستان به حساب می آید نه خانه ای که در آن قرآن خوانده می شود.***

حکایت 533: قاریان و مستمعان

شمس الدین احمد افلاکی صاحب مناقب العارفین می گوید: حضرت (سلطان بهاء الدین ولد) فرمود که: روزی در تربه مقدس، یوسف حافظ قونوی قرآن خواند، یاران نعره ها می زدند و از آواز او خوش می شدند پدرم فرمود که شیخی وعظ می گفت، مردمان در راه از مریدان او، یکی را دیدند، گفتند: آخر شیخ تو در مسجد وعظ می گوید، تو چرا آن جا نبودی؟ چون مرید این سخن بشنید، فریاد کرد و نعره ها زد؛ گفتند: وعظ را ناشنیده چه نعره ها می زنی و فریاد می کنی؟ مرید گفت: من دانم که هر چه شیخ من بگوید، همه خوب باشد و صواب ( درست) باشد)). اکنون اگر چه مرمان معنی قرآن را نمی دانند، اما این قدر می دانند که قرآن از حق آمده است همه نیکوست، بر آن عشق نعره ها می زنند و غرق ثواب بی حساب می شوند که: القارِی ءُ و المُستَمِعُ فی الأَجرِ سَوآء.** ر. ک: مناقب العارفین 1 / 310 309، در کتاب قرآن در احادیث اسلامی صفحه 41 به نقل از: مستدرک الوسائل 1 / 293 چنین آمده است: قال رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم: قاری القرآن و المستمع فی الاجر سوآء. ترجمه: تلاوت کننده قرآن و گوش فرادهنده به آن در اجر و پاداش با هم مساوی هستند. همچنین ر. ک: مستدرک الوسایل 4 / 261ح 11.***