هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 494 : از اشهد فصیح به است اسهد بلال

وقتی نماز شام ( نماز مغرب) حسن بصری به در صومعه حبیب عجمی** عجمی: ( در این جا) آن که نمی تواند قرآن بخواند گویند. حبیب همه شب و روز از حسن بصری علم می آموخت و قرآن نمی توانست آموخت، بدین جهت او را عجمی می گفتند.*** از زاهدان قرون اول و دوم قمری بگذشت و قامت نماز شام گفته بود و در نماز ایستاده. حسن در آمد. حبیب اَلحَمد** حمد / 2، ترجمه: ستایش (مخصوص خداوندی است که پروردگار جهانیان است).*** را اَلهَمد** الهمد: پوسیده شدن، مردن.*** می خواند. (حسن) گفت: نماز در پی او درست نیست. بدو اقتدا نکرد و خود بانگ نماز بگذارد. چون شب در آمد، بخفت. آواز هاتفی را به خواب شنید. گفت: ای هاتف! رضای خدای در چه چیز است؟ گفت: یا حسن! رضای خدای دریافته بودی، قدرش ندانستی. گفت: ای هاتف! آن چه بود؟ گفت: اگر تو نماز کردتی ( می خواندی) از پس حبیب، رضای خدای دریافته بودی و این نماز، بهتر از جمله نماز عمر تو خواست بود. اما تو را سُقمِ عبارت ( نادرستی لفظ) از صحت نیت باز داشت. بسی تفاوت است از زبان، راست کردن تا دل.** ر. ک: تذکرة الاولیاء / 120 (با اندکی تصرف).***
کِی خسان، نزد خدا هیّ بلال - بهتر از حی و حی و قیل و قال
مولوی))

حکایت 495 : اسقف مسیحیان و قرائت قرآن

اسقف آلن سمت سون ناظر کلیسای جارو قدیمی ترین کلیسای بریتانیا در نیوکاستل، اعلام داشت که: در طول مدت روزه مسیحی که در سال های پیش از این، به قرائت انجیل می گذراند به قرائت قرآن کریم خواهد پرداخت و در اختیار قرآن خواهد بود.
سمت سون بیان داشته: جا دارد که پاکی و تعهد را از اسلام بیاموزیم، و به نفع مسیحیت است اگر ادیان دیگر را جدی بگیرد. غرب، نیازمند آموختن از اسلام است.
سخنان اسقف در میان مسیحیان کلیسا بلوایی به پا کرده است حتی برخی از رجال کلیسا شخص وی را هدف اتهامات خود قرار داده اند ایشان اسباب تصمیم خود را در قرائت قرآن چنین شرح کرده:
قرائت قرآن انسان را خوش فهم تر، مهربان تر و از جهات انسانی کامل تر می کند)).** ر. ک: کلید قرآن / 16 15، به نقل از: کیهان اندیشه شماره 72 / 155.***
و مناقب شهد العدو بفضلها - و الفضل ما شهدت به الاعداء
خوش تر آن باشد که سر دلبران - گفته آید درحدیث دیگران

حکایت 496: جایزه به معلم قرآن

نقل شده که: عبدالرحمن سُلَّمی، سوره مبارکه حمد را به فرزند امام حسین علیه السلام آموخت وقتی که آن فرزند** ظاهرا این فرزند، حضرت علی اکبر علیه السلام بوده است.*** سوره حمد را نزد امام حسین علیه السلام به خوبی خواند امام علیه السلام هزار دینار و هزار حله به معلم او جایزه و انعام داد و دهان او را پُر از دُرّ کرد.
بعضی از این موضوع تعجب کرده و زبان به اعتراض گشودند. امام علیه السلام فرمود: وَ اَینَ یَقَعُ هذا مِن عَطآئِهِ؟!** تعلیم او کجا و عطایای من کجا؟! ***آنگاه دو بیت زیر را خواندند:
اذا جآءت الدنیا علیک فجُدیها علی الناس طُرّاً قبل أن تتقلّب
فلا الجود یفنیها اذا هی اقبلت و لا البخل یبقیها اذا ما تولیت
یعنی: وقتی که دنیا به تو نیکی و سخاوت کرد تو نیز به وسیله آن به همه مردم نیکی و سخاوت کن قبل از آن که این موفقیت از دستت برود. و بدان که جود و بخشش موجب تهیدستی نمی شود اگر دنیا به انسان روی آورد و همچنین بخل موجب بقای ثروت دنیا نمی شود اگر دنیا از انسان روی گرداند.** ر. ک: داستان های صاحبدلان 1 / 67 66، به نقل از: مناقب ابن شهر آشوب 4 / 66، مستدرک الوسائل 1 / 290. قرآن در احادیث اسلامی / 35 حدیث 97.***