هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 467 : تلاوت نابجا

اصعمی گوید: آیه ای را که بدین گونه تلاوت می کردم وَ السَّارقُ و السّارقَةُ فاقطَعُوا اَیدِیهُما جزآءَ بِما کَسَبا نَکالاً و اللهُ غَفُور رَحیم** مائده / 38، ترجمه: دست مرد و زن دزد را به کیفر عملی که انجام داده اند به عنوان یک مجازات الهی قطع کنید و خداوند آمرزنده و مهربان است (شکل صحیح: و خداوند توانا و حکیم است.)*** یکی از عربها (ی بادیه نشین) که در کنار من بود پرسید: این کلمات، سخن کیست؟ گفتم: کلام خداست. گفت: دوباره آن را بخوان. من نیز آیه فوق را به گونه اول تلاوت کردم. عرب گفت: این آیه، کلام خدا نیست. من بلافاصله به اشتباه خود پی برده و به جای و اللهُ غَفُور رَحیم، واللهُ عَزیز حَحیم،** و خداوند توانا و حکیم است.*** تلاوت کردم. عرب گفت: اکنون درست خواندی، از اظهار نظر او به شگفت آمده، گفتم: مگر قرآن خوانده ای؟ گفت: نه. گفتم: از کجا فهمیدی که درست خواندم؟ گفت: ای مرد! خدا عزیز است که حکم به قطع دست می کند اگر بخشنده و مهربان بود که چنین حکمی نمی کرد.** ر. ک: کشکول شیخ بهایی 1 / 456. روضات الجنات 5 / 146. ناگفته نماند که اشتباه اصعمی در تلاوت قسمت اخیر آیه فوق از این جا ناشی شده که وی قسمت پایانی آیه فوق را با فراز پایانی آیه بعدی آن (یعنی آیه 39) جابه جا کرده و این دو فراز را با یکدیگر خلط نموده است زیرا آیه بعدی با عبارت اءنّ اللهَ غَفُور رَحیم پایان می پذیرد.*** (یعنی: در جایگاه عفو و رحمت خداوند، ارحم الراحمین است یا ارحم الراحمین فی موضع العفو و الرحمة و در جایگاه نکال و نقمت خداوند اشد المعاقبین است و یا اشد المعاقبین فی موضع النکال و النقمة -).

حکایت 468: زنجیر از پایم نمی گشایم!

فرزدق شاعر زبردست و آزاده معروف در دوران کودکی به همراه پدرش غالب بن صعصعه تمیمی به حضور مبارک امام علی علیه السلام رسید. پس از احوال پرسی امام فرمود: این پسر که همراه توست کیست؟ پدر فرزدق عرض کرد: این پسر، فرزند من و نامش همام است من او را از شعر و کلام عرب آن چنان آموخته ام که در این رشته، فردی کامل شده است. امام فرمود: اگر قرآن به او آموختی، برایش بهتر بود.
فرزدق در کودکی این سخن امام را شنید و بر قلبش نشست و خودش می گوید: همواره این سخن امام در خاطرم بود. گفته اند که فرزدق خود را در قید و زنجیر گذاشت و سوگند یاد نمود که زنجیر از پای خود نگشاید تا هنگامی که تمامی قرآن را حفظ کند. او به سوگند خود عمل کرد و پس از حفظ قرآن قید و بند را از پای خویش گشود و خود را آزاد ساخت.** ر. ک: داستان ها و پندها 9/ 87 به نقل از: شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید 10 / 21. داستان های کودکی مردان بزرگ / 258، همچنین شبیه این حکایت به اختصار در سفینة البحار 2/ 355 آمده است.***
و ما صبَّ رِجلَیَّ فی حدید مُجاشع مع القِدِّ الا حاجة لی اُریدُها
فرزدق))

حکایت 469 : کشف الآیات ناطق

حاج سید علی کویتی پدر فاطمه از مبلغان دین بود. او از لارستان حرکت نموده و در کویت رحل اقامت افکند. دخترش فاطمه اهل فضل و دانش و تقوی بود و پای به پای پدر در راه تبلیغ و ارشاد مردم، گام بر می داشت در حسینیه ای که پدرش در آن به ارشاد مشغول بود، او نیز بر منبر می رفت و جمعیت بسیاری از زنان در آن مجلس حضور می یافتند. فاطمه حافظ قرآن بود و چنان بر آیات مسلط بود که او را به کشف الآیات تشبیه کرده بودند.** همانگونه که مرحوم آیت الله سید احمد زنجانی، کربلایی کاظم را کشف الآیات متحرک نامیده بود. درباره داستان کربلایی کاظم ر. ک: حکایت 452.*** هر آیه از قرآن که تلاوت می شد فاطمه نشانی آن را بیان می نمود. مؤلف کتاب ریاحین الشریعة چنین نقل کرده است: چون حقیر چند سالی در کویت، ماه های محرم و صفر در حسینیه ایشان ( پدر فاطمه) منبر می رفتم از این جهت بدین مطلب وقوف پیدا کردم و اگر آیه ای را نمی دانستم که در کدام سوره است و کشف الآیات نیز در نزد حقیر نبود به حاج سید علی ( پدر فاطمه) عرض می کردم و ایشان از مشار الیه ( فاطمه) می پرسیدند و جواب گرفته برایم می آوردند.** ر. ک: سرگذشت های تلخ و شیرین قرآن 3 / 78 به نقل از: ریاحین الشریعة 5 / 23 22 اعلام النساء المومنات / 529، آیینه داران خورشید.***