هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 424 : شواهد التنزیل

حاکم ابوالقاسم حسکانی مؤلف حنفی مذهب کتاب شواهد التنزیل لقواعد التفضیل فی آیات النازلة فی اهل البیت که از علمای قرن پنجم قمری است درباره سبب تالیف کتاب مذکور، در مقدمه این کتاب چنین می نویسد: یکی از آنان که داعیه رهبری مردم را داشت روزی در مجلسی که عده بسیاری گرداگرد او حلقه زده بودند، در حال سخنرانی بود. سخنان و پیرامون سرزنش و تکذیب فردی از علویان بود. فرد مذکور تا بدان حد در تکذیب آن علوی مبالغه نمود که سخن را به تکذیب اجداد وی رسانده و چنین گفت: هیچ یک از مفسران ادعا ننموده و نگفته اند که سوره هل أَتَی** سوره دهر یا انسان.*** و نیز سوره ها و آیات دیگر قرآن درباره علی و اهل بیتش، نازل شده است!
من ( مؤلف شواهد التنزیل) از سخن او که بهتان و افترایی بیش نبود، سخت به شگفت آمدم و منتظر ماندم تا علما و بزرگان پاسخ دندان شکنی به او بدهند. که چنین نشده و انتظارم به پایان نرسید.
تنها قاضی عماد الاسلام ابوالعلا صاعد بن محمد قدس روحه به سرزنش برخی از اصحاب خویش که در آن مجلس کذایی، حاضر شده بودند، مبادرت ورزید. بنابراین من وظیفه خود دانستم، این شبهه را دفع نمایم لذا به نوشتن این کتاب که آن را شواهد التنزیل لقواعد التفضیل نامیده ام همت گماشتم و هر آن چه را که از آیات قرآن مجید درباره اهل بیت نازل شده و یا بر آنان حمل و تفسیر شده بود، در کتاب حاضر گرد آوری نمودم و به دلیل این که تعداد روایات موجود، بسیار زیاد بود از نقد اساتید آن صرف نظر کردم.** ر. ک: شواهد التنزیل 1 / 20 19 (با اندکی تصرف).***
شب پره گر وصل آفتاب نخواهد - رونق بازار آفتاب نکاهد

حکایت 425 : احترام امام خمینی به قرآن

همه دیدند که حضرت امام خمینی قدس سره در یک مراسم ملاقات در حسینیه جماران به طور استثنایی به جای آن که در جایگاه، روی صندلی بنشیند، با آن که صندلی را مثل همیشه آماده کرده بودند بر روی زمین نشستند. این همان روزی بود که برندگان مسابقه قرائت قرآن به جماران آمده بودند و قرار بود در آن جلسه چند آیه از قرآن تلاوت شود.** ر. ک: کلید قرآن / 8، به نقل از: در سایه آفتاب / 115.***

حکایت 426 : دانش ها و گرایش ها

آورده اند که ابن عباس می گفت: دانش ها و علوم، متنوع و بسیارند و شما نمی توانید تمامی دانش ها را تحصیل نمایید پس به دنبال فراگیری بهترین علوم باشید آیا سخن خدای تعالی را نشنیده اید که می فرماید: فَبشِّر عِبَادِ الَّذِینَ یَستَمِعونُ القَولَ فَیَتَّبِعونَ اَحسَنَهُ** زمر/ 18 - 17.*** یعنی: پس بندگان مرا بشارت ده همان کسانی که سخنان مرا می شنوند و از نیکوترین آنها پیروی می کنند)).** ر. ک: محاضرات الادبآء / 51.***
قالوا خُذ العین من کل فقلت لهم فی العین فضل و لکن ناظر العین
***