هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 85 : سه به ازای سه

معاویه بن وهب گوید: روزی امام جعفر صادق علیه صلوات الله الصادق به من فرمود: ای معاویه! هر کس موفق شود سه چیز را به جای آورد از سه چیز دیگر محروم نخواهد ماند. (بدین گونه که:) هر کس توفیق دعا کردن یابد از اجابت دعا محروم نمی ماند زیرا خدای عزوجل می فرماید: ادعونی استجب لکم**غافر/ 60، ترجمه: مرا بخوانید تا (دعای) شما را پذیرفته و اجابت نمایم. ***. هر کس توفیق شکر گزاری یابد از فزونی نعمت محروم نمی شود زیرا خدای عزوجل می فرماید: لئن شکرتم لازیدنکم**ابرهیم/ 7، ترجمه: اگر شکر گزاری کنید (نعمت خود را) بر شما خواهم افزود. *** و هر کس موفق به توکل بر خداوند گردد، از کفایت امرش توسط خداوند، محروم نمی گردد به دلیل این که خداوند فرموده: و من یتوکل علی الله فهو حسبه**طلاق/ 3، ترجمه: و هر کس بر خدا توکل کند، امرش را کفایت می کند، (انتهای آیه 38 سوره زمر نیز فی الجمله تناسبی دارد) ر.ک: خصال صدوق 1/ 101.***.

حکایت 86 : جوانمردان پیر!

شاگردان و یاران امام صادق علیه سلام الله الخالق گرداگرد ایشان حلقه زده بودند. امام (علیه السلام) از یکی از آنان**سلیمان بن جعفر الهندی. *** پرسید: شما به چی کسی فتی ( جوان) می گویید؟ او گفت: به کسی که در سن جوانی است. امام صادق (علیه السلام) فرمود: (پس چرا) با این که اصحاب کهف در سنین پیری بودند، خداوند آنان را به خاطر ایمانی که داشتند با عنوان جوانی یاد نموده است (آنجا که می فرماید: اذ اوی الفتیه الی الکهف**کهف/ 10، ترجمه: زمانی را به خاطر بیاور) که آن جوانان به غار پناه بردند. *** و یا این که فرموده: انهم فتیه آمنوا بربهم**کهف/ 13، ترجمه: آنها جوانانی بودند که به پروردگارشان ایمان آوردند. ***.)
امام (علیه السلام) آنگاه در پایان فرمود: من آمن بالله و اتقی فهو الفتی هر کس به خدا ایمان داشته باشد و تقوا پیشه کند، جوان و (جوانمرد) است. (بنابراین به آنان که از نظر سن و سال پیرند ولی قلبی پاک و با ایمان دارند، می توان جوان و جوانمرد گفت**ر.ک: حکایت های شنیدنی 5/ 59 58، به نقل از: تفسیر نور الثقلین 3/ 244. تفسیر عیاشی 2/ 323 ح 11 به نقل از: بحار الأنوار 5/ 434، البرهان 2/ 457، الصافی 2/ 7 6. ***.)
به بسم الله الرحمن الرحیم است - که آن اصحاب کهف است و رقیم است
بیا در کهف قرآن ای برادر - ببین احوال انسان را سراسر
از این گنجینه سر الهی - به وسع خویش یابی هر چه خواهی
چو قدر خویشتن را ناشناسی - به نعمت های ایزد ناسپاسی
گمانم این که از فتیه چوخوانی - مرآنان را جوانانی بدانی
ولیکن گوش دل بگشا زمانی - شنو از غائص بحر معانی
امام صادق آن قرآن ناطق - که فتیه بوده اند پیران صادق
ولی از قدرت روحی ایمان - به قرآن وصفشان آمد جوانان
بیا پیر جوان می باش ای پیر - بیا روشن روان می باش ای پیر
توهم اصحاب کهفی و رقیمی - چو بسم الله الرحمن الرحیمی
علامه حسن زاده آملی)).

حکایت 87 : آن دو نفر را می بینند!

جمعی در محضر امام صادق علیه صلوات الله الرازق نشسته بودند. سخن از شیعه و پیروان خاندان رسالت به میان آمد. امام (علیه السلام) فرمود: پیروان ما در لحظات آخر عمر، چیزهایی را می بینند که چشمها با دیدن آن، روشن می گردد و شاد می شوند)). یکی از حاضران پرسید: چه چیز را می بینند؟ این سؤال را ده بار تکرار کرد و اصرار داشت تا امام به او پاسخ دهد ولی امام صادق (علیه السلام) هر بار در پاسخ او می فرمودند: می بینند)). سرانجام امام (علیه السلام) آن شخص سؤال کننده را صدا زد و فرمود: گویا اصرار داری تا بدانی چه چیز را می بینند؟ عرض کرد: آری. قاطعاً. سپس گریه کرد. امام (علیه السلام) به حال او رقت کرد و فرمود: آن دو نفر را می بینند! آن شخص با اصرار پرسید: کدام دو نفر را؟ امام (علیه السلام) فرمود: پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) و علی (علیه السلام) را می بینند. هیچ مؤمنی نیست مگر این که در لحظات آخر عمر، این دو بزرگوار را خواهد دید که آن دو بزرگوار به او بشارت می دهند. آنگاه فرمود: این مطلب را خداوند در قرآن، بیان کرده است، حاضران پرسیدند: خداوند در کجا و کدام سوره بیان فرموده است؟ امام صادق (علیه السلام) فرمود: در سوره یونس آنجا که می فرماید: الذین آمنوا و کانوا یتقون لهم البشری فی الحیوه الدنیا و فی الآخره**یونس/ 64 63، ترجمه: همان ها که ایمان آوردند و پرهیزگار بودند در زندگی دنیا و در آخرت شاد و مسرورند. *** (بشارت دنیا آنان، همان حضور پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و علی (علیه السلام) در لحظات آخر عمر آنهاست که بربالین آنان حاضر گشته و آنها را شاد و مسرور می سازد**ر.ک: حکایت های شنیدنی 5/ 164 163 به نقل از: تفسیر نور الثقلین 2/ 110. تفسیر نمونه 8/ 340. ***.)