هزار و یک حکایت قرآنی

نویسنده : محمد حسین محمدی

حکایت 45 : غذای هنگام افطار

امام علی بن ابی طالب علیه صلوات الله الملک الغالب مدتی بود که اشتها و میل به غذایی از جگر کباب شده با نان نرم داشت، مدت یک سال به همان نحو گذشت و تهیه چنان غذایی میسر نشد، روزی در ماه مبارک رمضان، امام علی (علیه السلام) از فرزندش امام حسن مجتبی (علیه السلام) خواست که چنان غذایی برای افطار تهیه نماید. حضرت مجتبی (علیه السلام) غذای مورد علاقه پدر را درست کرد هنگام افطار، هنوز امام علی (علیه السلام) دست به سوی غذا پیش نبرده بود که سائلی بر در خانه آمد و اظهار تنگدستی نمود. امیر المؤمنین (علیه السلام) فرمود: غذا را بردارید و برای او ببرید تا فردای قیامت در نامه اعمال ما خوانده نشود که: اذهبتم طیباتکم فی حیاتکم الدنیا و استمتعتم بها**احقاف/ 20، ترجمه: شما لذات بهشتی و خوشی هایتان را در زندگی دنیا به شهوت رانی و ظلم و عصیان از بین بردید و بدان لذت دنیوی برخوردار و دلباخته بودید. ***. حضرت مجتبی غذا را از سفره برداشت و به آن سائل داد**ر.ک: هزار و یک حکایت تاریخی 2/ 200. به نقل از: نمونه هایی از نفوذ و تأثیر قرآن/ 150، تفسیر نمونه 21، 348 به نقل از: سفینه البحار، ج 2، ماده کبد)). ***.
ننوشت برای ورد روز و شب من - جز ذکر علی معلم مکتب من
گر غیر علی کسی بود مطلب من - ای وای من و کیش من و مذهب من

حکایت 46 : شاهد

عبد الله بن حارث نقل می کند که: امام علی (علیه السلام) بر منبر فرمود: هیچ کس به حد بلوغ و تکلیف نرسیده است مگر این که خداوند درباره او آیه ای نازل کرده است. مردی که نسبت به آن حضرت بغض و کینه داشت برخاست و گفت: خداوند درباره تو چیزی از قرآن نازل کرده است؟ مردم برخاستند تا او را بزنند. حضرت فرمود: از او دست بدارید، سپس به او فرمود: آیا سوره هود را خوانده ای؟ آن مرد گفت: آری. امام علی (علیه السلام) این آیه را از آن سوره تلاوت کرد که خداوند می فرماید: افمن کان علی بینه من ربه ویتلوه شاهد منه**هود/ 17. در آیه مذکور، خبر حذف شده است یعنی تقدیرش چنین بوده: افمن کان علی بینه من ربه کمن لا بینه له یعنی: آیا کسی که از پروردگار خود بر دلیل روشنی است مانند کسی است که دلیل روشن ندارد؟ *** یعنی: آیا آن کس که دلیل آشکاری از پروردگار خویش دارد و به دنبال آن، شاهدی از سوی او می باشد (همچون کسی است چنین نباشد)؟!
سپس فرمود: آن کسی که بر دلیل روشنی از پروردگار خود بود محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) است و گواهی (شاهدی) که همراه اوست من هستم**ر.ک: جلوه تاریخ در شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید/ 398 397. برای اطلاع بیشتر در این باره ر.ک: فضائل الخمسه من الصحاح السته 1/ 270. همچنین ر.ک: تفسیر نمونه 9/ 54 به نقل از: تفسیر برهان 2/ 213. ***.
فانت الذی اعطیت اذ انت راکع - فدتک نفوس القوم یا خیر راکع
حسان بن ثابت

حکایت 47: فرار بی فرار

در جریان جنگ صفین حضرت امام علی علیه صلوات الله القوی برای لشکریان خود خطبه های آتشین و سخنان مهیج می فرمود و به مدلول سخن کز دل بر آید لا جرم بر دل نشیند))، مواعظ و خطابه هایش نیروی ایمان و قدرت مبارزه را در لشکریان وی چندین برابر می کرد زیرا سخنان آن حضرت ملکوتی بود و شنونده را منقلب می کرد.
امام علی (علیه السلام) به سپاهیان خود می فرمود: فرار از جنگ به علت ترس از مرگ نتیجه ندارد و تا اجل کسی حتم و مقدر نشود کشته نخواهد شد و در این باره به قرآن مجید استناد نموده و این آیه را تلاوت می فرمود:
قل لا ینفعکم الفرار ان فررتم من الموت او القتل و اذا لات تمتعون الا قلیلا**احزاب/ 16. *** یعنی: بگو اگر از مرگ یا کشته شدن فرار کنید سودی به حال شما نخواهد داشت و در آن هنگام جز بهره کمی از زندگانی نخواهید گرفت**ر.ک: علی (علیه السلام) کیست/ 171 170، به نقل از: کشف الغمه. ***)).
الیس اول من لی بقبلتهم - و اعرف الناس بالاثار و السنن
و آخر الناس عهداً بالنبی - و من جبریل عون له فی الغسل و الکفن
خزیمه بن ثابت انصاری)).