علی علیه السلام و محرومان

نویسنده : عباس عزیزی

پیشگفتار

علی، حامی محرومان است.
علی، همراه و در بین محرومان است.
علی، مدافع محرومان است.
علی، برای احقاق حق محرومان قیام کرد.
علی، نوازشگر محرومان است.
علی، خود را از محرومان می دانست.
علی، ستایشگر محرومان است.
علی، حتی در رکوع نماز نیز حاجت سائل و نیازمند را برآورد و دل او را شاد نمود.
علی، برای نجات مستضعفان و محرومان جهاد کرد.
علی، در کنار پابرهنگان و طبقات ضعیف بود و افتخار هم می نمود.
علی، فقرا را به خود نزدیک می کرد.
علی، لباسش و غذایش مانند محرومان بود.
علی، ساده می زیست، ساده می پوشید و ساده غذا می خورد.
علی، در خوراک و روش از همه مردم به رسول خدا(ص) شبیه تر بود؛ شیوه او چنان بود که خود نان و روغن می خورد و به مردم نان و گوشت می خورانید.
علی، در کنار مسجد نبوی(ص) خانه ای ساده داشت.
علی، مسند حکومت را تنها به خاطر نجات محرومان از ستمگران قبول نمود.
علی، حتی حاجت و نیاز پیرمرد مسیحی فقیر را هم برآورد.
علی، در تاریکی شب از خانه خارج می شد، نان و خرما و خواربار بر دوش می گرفت و به طور سرّی و محرمانه به در خانه فقیران و مستمندان می رساند. محرومان و مستمندان جیره خوار خوانِ کرمِ علی(ع) بودند و خود نیز از آن بی اطّلاع بودند.
علی(ع) به درد دل محرومان گوش می داد و به آنها رسیدگی می کرد.
علی(ع) هیچ گاه خود را از مردم دردمند دور نمی دانست.
علی(ع) در عصر خلافتش فرمود: «آیا من دلم را تنها به این خوش کنم که مردم مرا امیرالمؤمنین بخوانند و در دشواری های زندگی با آن ها مشارکت نداشته باشم.»
بیاییم به سیره امیرالمؤمنین علی(ع) عمل نماییم، خود را از محرومان جدا ندانیم، آن ها را میهمان سفره هایمان کنیم و افتخار نماییم که همراه آن ها هستیم؛ زیرا خدمت به آن ها ثواب زیادی در بردارد.
نگذاریم شیطان ما را از ثواب خدمت کردن به مستمندان باز دارد.
در زمان حکومت علی(ع)، مردم رنجدیده و مصیبت زده جز او برای خود همدردی نمی دیدند و مستمندان و افتادگان غیر از سرای او خانه ای را نمی جستند.
امیدواریم خداوند سعادت خدمت به محرومان و مستمندان را به ما بدهد؛ زیرا خدمت به محرومان توفیق و سعادت می خواهد. در واقع این ما هستیم که به محرومان نیاز داریم؛ زیرا در باطن رسیدگی به محرومان، ثواب و بهشت نهفته است. پس اگر بخواهیم به ثواب و رضوان الهی دست یابیم، نباید از محرومان غافل شویم. ان شاء اللّه.
عباس عزیزی
قم- تابستان 1379

فصل اول: توجه و رسیدگی به محرومان از دیدگاه قرآن

جنگ و پیکار

«و ما لکم لا تُقاتلون فی سبیل اللّه و المستضعفین من الرجال و النساء و الولدان الذین یقولون ربنا اخرجنا من هذه القریة الظالم اهلها و اجعل لنا من لدنک ولیا واجعل لننا من لدنک نصیرا.»(1)
چرا در راه خدا و در راه مردان و زنان و کودکانی که (به دست ستمگران) تضعیف شده اند پیکار نمی کنید.
همان افراد (ستمدیده ای) که می گویند: خدایا! ما را از این شهر (مکه) که اهلش ستمگرند، بیرون ببر و برای ما از طرف خود سرپرستی قرار بده و از برای ما از طرف خود یار و یاوری تعیین فرما.