فهرست کتاب


عصر ظهور

علی کورانی عباس جلالی‏

دگرگونی زندگی مادی و ایجاد رفاه.

از نکات بارز در روایات مربوط به حضرت مهدی (ع) رفاه اقتصادی و پیشرفت تکنولوژی در حکومت جهان اوست. بویژه زمانیکه صدور این روایات را در عصر پیامبر و پیش از تحولاتی که امروز در علوم طبیعی پدید آمده است بدانیم که زندگی مادی بشر را در مراحل نوینی قرار داده که در بسیاری از پدیده های زندگی روزمره و زندگی اجتماعی و اوضاع بین المللی، نسبت به قبل تفاوت دارد، بعلاوه، نوع زندگی مادی ای که متون روایات از آن در عصر امام (ع) سخن می گوید: از آنچه که در عصر خود می شناسیم بسیار بزرگتر است و آنچه ما را به آن پایه از رفاه می رساند، تحول علوم با تلاش و کوشش عادی بشر است... و اینک پاره ای از روایاتی که در این زمینه آمده است:

استخراج گنج های زمین و تقسیم آن بین مردم

در این زمینه روایات فراوانی وجود دارد، از جمله روایتی است که از رسول خدا (ص) نقل شده است که فرمود:
زمین گنجینه هایش را برای او خارج می سازد و وی مال و سرمایه بی شمار بین مردم پخش می کند(436)
و در روایتی آمده است:
بگونه ایکه (او) از زمین همچون استوانه ای طلا بیرون می آورد
و روایتی که می گوید:
او مال و ثروت را بی شمار بین مردم پخش می کند
در منابع شیعه و سنی مشهور است و نشانگر رفاه اقتصادی بی سابقه و بر روحیه سخاوتمندی و محبت آن بزرگوار به مردم دلالت دارد.
و از امام باقر (ع) وارد شده است که فرمود:
وقتی قائم اهل بیت قیام کند (امکانات) را بطور مساوی تقسیم می نماید و در رعیت عدالت را برقرار می سازد، هر کس از وی اطاعت کند از خدا اطلاعت نموده و هر کس نافرمانی او را بکند نافرمانی خدا را نموده است، تورات و دیگر کتابهای الهی را از غاری در انطاکیه خارج می سازد و بین یهویان بر اساس احکام تورات و میان مسیحیان طبق احکام انجیل و بین اهل زبور بر پایه دستورات آن و بین مسلمانان بر اساس آیات قرآن داوری می کند، اموال و ثروت های دنیا را از درون و برون زمین نزد وی جمع آوری می شود و به مردم می گوید بیائید به سوی چیزی که بخاطر آن قطع رحم و خویشاوندی نمودید و برای آن خون های حرام ریختید و به علت آن مرتکب محرمات خدا شدید... به هر کس به اندازه ای می دهد که قبل از او هیچکس آن مقدار نداده است و زمین را پر از عدل و داد و نور گرداند همانگونه که از ظلم و جور شر پر شده است(437)

برخورداری امت مسلمان (اسلامی) از نعمت ها و عمران و آبادی زمین

از پیامبر اکرم (ص) منقول است که فرمود:
امت من در زمان مهدی از چنان نعمتی برخوردار شوند که مانند آن را هرگز برخوردار نشده باشند، آسمان باران بر سر آنان فرو ریزد و زمین هیچ گیاهی را نگاه نداشته مگر اینکه آنرا می رویاند(438)
و نیز فرمود:
امت او چنان نزدش پناه جوید که زنبورهای عسل نزد ملکه خود، زمین را از عدل و داد مالامال کند همانگونه که از جور و ستم مالامال شده است، بطوریکه مردم همچون جامعه نخستین خود گردند، وی خفته ای را بیدار نمی کند و خونی را نمی ریزد(439)
بنظر می رسد معنای جمله همچون جامعه نخستین خود این باشد که در جامعه اولیه بشری که یک امت بودند و بر پایه صفا و فطرت انسانی می زیستند و اختلافی در میان آنها نبود، چنانکه خداوند در قرآن فرموده است: مردم یک امت بوده اند(440)
این امر نقطه نظر پاره ای از روایات را تأیید می کند که جامعه انسانی در عصر مهدی (ع) یک جامعه بدون فقر و بی نیازی خواهد بود، آنگاه جامعه ای با عشق و محبت و دوستی و بدون اختلاف و کشمکش که نیازی به محاکم قضائی ندارد و در مرحله بعد جامعه ای که معاملات بدون مبادله پول انجام می گیرد بگونه ای که افراد آن قربة الی الله به یکدیگر خدمت خواهند کرد و نیازها و مایحتاج خود را با هم و با اهداء صلوات و درود بر پیامبر گرامی اسلام (ص) بر طرف خواهند نمود.
همچنین پیامبر (ص) فرمود:
ساکنان آسمان و زمین از او خشنود می شوند، آسمان از ریزش باران قطره ای دریغ نکرده و زمین از رویش گیاهان خودداری نمی کند بگونه ایکه زندگان آرزو می کنند که کاش مردگان زنده می شدند(441) برای اینکه از این نعمت ها بهره مند شوند.
از امام باقر (ع) نقل شده است که فرمود :
خداوند متعال دین خود را بوسیله او آشکار می گرداند هر چند مشرکان نپسندند و ویرانی های زمین همه آباد می گردد(442)
و امام صادق (ع) فرمود:
مهدی محبوب دلهای مردم است و خداوند بوسیله او آتش فتنه ناگوار را خاموش می گرداند(443)
در تفسیر آیه مدهامتان از امام صادق (ع) منقول است که فرمود:
بین مکه و مدینه از درختان نخل متصل می گردد(444)
از سعیدبن جبیر نقل شده است که گفت:
سالی که قائم قیام می کند بیست و چهار نوبت بر زمین باران می بارد که آثار و برکات آن دیده می شود(445)
ابن حماد آورده است که:
نشانه مهدی، سخت گیری نسبت به کارگزاران و بخشنده بودن با مال و دلسوز نسبت به بینوایان است
و نیز آمده که: مهدی گوئیا، کره به دهان بیچارگان می گذارد(446)