فهرست کتاب


دانش نامه احادیث پزشکی

محمد محمدی ری شهری دکتر حسین صابری

1/6 - مربای ترنج

1494 - طب الائمة (علیهم السلام):
- به نقل از ابراهیم بن حسن جعفری -: امام صادق (علیه السلام) به یاران خویش فرمود: به من بگویید که پزشکانتان درباره ترنج به شما چه دستور می دهند.
(یکی) گفت: ای پسر پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله و سلم)! ما را به خوردن آن، پیش از غذا، سفارش می کنند.
فرمود: هیچ چیز، از آن، در حالتی که پیش از غذا خورده شود، بدتر نیست و هیچ چیز، از آن، در حالتی که پس از غذا خورده شود، سودمندتر نیست. بر شما باد مربای آن، که در درون انسان، بویی چون بوی مشک دارد.(1833)

1/7 - نگاه کردن به ترنج

1495 - المعجم الکبیر:
- به نقل از ابو کبشه انصاری -: پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) نگریستن به ترنج را دوست داشت و به نگریستن به حمام احمر(1834) نیز علاقه مند بود.(1835)
1496 - امام رضا (علیه السلام):
پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) به نگریستن به ترنج سبز و سیب سرخ، علاقه داشت.(1836)

فصل دوم: آلو

14967 - طب الائمة (علیهم السلام):
- به نقل از جابر بن یزید جعفی -: مردی نزد امام باقر (علیه السلام)، از تلخه ای که در درون او به جوشش آمده بود - تا جایی که نزدیک بود دیوانه شود - اظهار ناراحتی کرد.
امام (علیه السلام) به او فرمود: آن را با آلو فرو بنشان.(1837)
1498 - امام صادق (علیه السلام):
آلو در حالت ناشتا تلخه را فرو می نشاند، هر چند که بادها را نیز تحریک می کند.(1838)
1499 - طب الائمة (علیهم السلام):
- به نقل از ازرق بن سلیمان -: از امام صادق (علیه السلام) درباره آلو پرسیدم. فرمود: برای تلخه مفید است و مفاصل را نیز نرم می کند؛ اما از آن، زیاد مخور که سرانجام، در مفصل هایت، بادهایی بر جای می نهد.(1839)
1500 - الکافی:
- به نقل از زیاد قندی -: بر امام کاظم (علیه السلام) در آمدم، در حالی که نزد ایشان ظرف آبی قرار داشت و چند آلوی سیاه - که همان زمان، هنگام چیدنش بود - در آن دیده می شد.
فرمود: حرارت، در من بالا گرفته و آلوی تازه حرارت را خاموش می کند و صفرا را فرو می نشاند. خشک آن نیز خون را آرام می کند و دردهای بی درمان را از تن بیرون می کشد(1840).(1841)
1501 - طب الائمة (علیهم السلام):
از یکی از امامان (علیهم السلام): بر شما باد آلودی مانده چرا که در مانده آن، سودش بر جای مانده و زیانش رفته است. آن را پوست کنده بخورید؛ چرا که برای هر تلخه و حرارت و افروختگی ای که از حرارت برخاسته باشد، سودمند است.(1842)