فهرست کتاب


خورشید مغرب غیبت، انتظار،تکلیف

محمد رضا حکیمی‏‏‏‏‏‏‏

9 - اعتقاد به مهدی، اسلامی است نه مذهبی

با توجه به آنچه در این فصل - آغاز تا اینجا - گذشت، بخوبی آشکار می گردد، که موضوع مهدی، و انتظار، و ظهور، موضوعاتی است اسلامی نه مذهبی. و با در نظر گرفتن آنچه در فصل چهارم گذشت، باید گفت که اعتقاد به ظهور مصلح و منجی، در آخرالزمان، اعتقادی است ملی(135)، و نه فقط اسلامی، یعنی: اهل ملتها و ادیان نیز بدان اعتراف داشته اند، و در میان آنان، در روزگاران قدیم نیز، سخن موعود می رفته است.(136)
و واقع این است که اسلامی بودن این مسئله، اصلی است روشن، و بسیار روشن. بنابراین، عقیده به مهدی علیه السلام، اختصاص به شیعه ندارد. پیروان دیگر مذاهب اسلامی نیز، در این اعتقاد و انتظار، با شیعه هماوایند. و البته چنین هم باید باشد، زیرا احادیثی که در کتابهای همه مسلمین، همه مذاهب، درباره مهدی، و شان و مقام و کار او، و غیبت و ظهور او، و علائم ظهور، آمده است احادیث نبوی است، و در مقیاسی بسیار، و در حد تواتر، روایت شده است. و حتی دیدیم که جماعتی از عالمان و محدثان اهل سنت، کتابهای ویژه، درباره مهدی علیه السلام نوشته اند، و در کتابهای خویش درباره خصوصیات مهدی، علائم ظهور، شمار اصحاب مهدی و نام آنان و... بحثهای سرشار کرده اند. علت این امر، که عالمان فرقه ها و مذاهب اسلامی، همه و همه، به موضوع مهدی اینگونه توجه کرده اند، و در این باره اینهمه نوشته اند، همان واقعیت است که بدان اشاره کردیم، یعنی: اینکه مهدی در اسلام، به وسیله خود پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم مطرح گشت و تعلیم داده شده است، مانند توحید، امامت، معاد، نماز، روزه، زکات، حج، جهاد، امر به معروف، نهی منکر، تولی، تبری، قبله، میقات،... و دیگر عقاید و اصول و اخلاق و احکام اسلامی. بنابراین، اعتقاد و توجه به این امر، بر هر مسلمانی لازم است. و برای همین است که گفته اند:
در مسائل نقلی، یعنی: مسائلی که فقط راه نقل (گفته خدا، پیامبر و امام) اثبات می شود، هیچ چیز وجود ندارد، که اعتقاد به آن، اعتقاد به ظهور مهدی علیه السلام اولی و لازمتر باشد، اگر نگوییم که اعتقاد به ظهور مهدی، پاره ای مسائل دینی نقلی دیگر اولی و لازمتر است. چرا؟ چون احادیث و بشارتهای که درباره ظهور مهدی آمده است، به حد تواتر رسیده است، با اینکه احادیث منقول درباره بسیاری اعتقادی مسلمین، به این حد نرسیده است، بلکه در پاره ای موارد، فقط یک حدیث وجود دارد، و با این حال، مسلمانان آن امر را جزء امور مسلمه می دانند. با این حساب، مسلمانی که به آنچه پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمود و خبر داده است ایمان دارد، نمی توان به ظهور مهدی علیه السلام اعتقاد نداشته باشد، با وجود اینهمه احادیث نبوی و گفته های پیامبر اکرم، در این باره.(137)

10 - مذهب اعتراض، در نزد اهل سنت

اینها همه، که یاد شد، لزوم اعتقاد به مهدی، و انتظار، و ظهور را بر هر مسلمان روشن می دارد. این احادیث و مدارک، و همچنین آیاتی قرآن کریم - که به قول مفسران بزرگ اهل سنت نیز، درباره مهدی نازل گشته است - همه و همه، روشن می دارد که انسان مسلمان که به قرآن کریم معتقد است، و آن کتاب را کتاب خدا می داند، و به حضرت محمد صلی الله علیه و آله و سلم معتقد است و او را پیامبر و فرستاده خدا می داند، و تعالیم او را تعالیم الاهی می شناسد، باید به مهدی و انتظار معتقد باشد:. به آداب انتظار عمل کند، و خویشتن را برای چنان ظهور عظیم، آماده سازد.
توجه و تامل، در اینهمه حدیث نبوی و همچنین اقوال صحابه و تابعین، و اینهمه راوی و سند، و اینهمه کتاب و تالیف، و اینهمه قول و تصریح، و اینهمه محتوای غنی و مسلم، همچنین آیاتی چند از قرآن کریم (که در فصل هفتم و هشتم درباره آنها سخن خواهیم گفت)، ایجاب می کند، که سراسر جهان تسنن نیز پیرو مذاهب اعتراض باشند، و وجود این ولی بزرگ الاهی غافل نمانند، و همه آنان از هر مذهب و در هر کشور، دارای این جهانبینی اسلامی، یعنی: اعتقاد به ظهور مهدی، برای نابود کردن ظلم جهانی، باشند. و مانند شیعه (علاوه بر کوشش در راه تحقق عدل، و مبارزه با ظلم و ظالم، و پشت کردن به حکومتهای ستمکار)، توجهات و توسلاتی نیز، به ساحت اعلای آن امام، داشته باشند. اقتضای امر، این است که گفته شد. و البته چنین نیست که در سراسر جهان سنت، هیچکس به این امر توجه نداشته باشد. در همین عصر ما نیز، کسانی از برادران اهل قبله، در این باره کتاب نوشته اند. و پاره ای - با اینکه خود تعصب ورزانند - به وجود احادیث بسیار، درباره مهدی، و اسلامی بودن این عقیده، تصریح کرده اند، مانند ابوالاعلی مودودی هندی(138)، و عبدالرحمان بدوی مصری(139)، نقل کردیم. این اظهارات خوشحال کننده است، زیرا حاکی از آن است که این تعلیم اسلامی و نبوی، نه تنها در میان عالمان و محدثان اهل سنت، بلکه در میان توده های سنی نیز مورد توجه است و حضور اعتقادی دارد. در اینجا بد نیست که به سخنی دکتر طه حسین مصری اشاره کنیم. وی در کتاب الایام میگوید: مردم منتظر ظهور مسیح اند. او عقیده به انتظار را به عامه مردم نسبت می دهد، اما انتظار حضرت مسیح علیه السلام . در اینجا، توجه به دو نکته لازم است:
1 - اینکه در جامعه مصری، بویژه جامعه طرفدار طه حسین، در آن ایام، عقیده به ظهور، و انتظار ظهور، وجود داشته است.
2 - اینکه این عقیده تحریف شده است، مهدی، به مسیح. ما، در اسلام، مسئله ای به نام ظهور مسیح و انتظار - ظهور مسیح، آنهم جدای ظهور مهدی نداریم. پس از اینکه حضرت مسیح علیه السلام آمده است، و شریعت خود را عرضه فرموده است، و سپس نیر اعظم اسلام تابیده است، و محمد مصطفی صلی الله علیه و آله و سلم آمده، و قرآن نازل گشته است، برای جامعه مسلمانان، چه انتظاری نسبت به آمدن دوباره حضرت مسیح می تواند وجود داشته باشد؟ در احادیث بسیاری، که هم از اهل سنت و هم از شیعه نقل کرده اند، رسیده است که پس از خروج مهدی علیه السلام، مسیح علیه السلام نیز می آید، و یصلی خلفه یعنی: در پشت سر مهدی نماز می گذارد و به او اقتدا می کند، و در کشتن دجال و سرکوب کردن غائله یهود، با مهدی همکاری می کند. شاید موضوع اینجا تحریف شده است، و مسئله به آن صورت مطرح گشته است، و گر نه فرود آمدن حضرت عیسای مسیح علیه السلام از آسمان، و حضور ایشان در میان مردمان جهان، در واقعه خروج مهدی خواهد بود، و خود یکی مسائل جنبی حضور کلی مهدویت قاهره است. در هر حال، توجه به موضوع مهدی، و انتظار، و ظهور، بیشتر از همه، در نزد عالمان دینی بزرگ و مطلع، و محدثان فاضل، و مولفان آگاه اهل سنت مطرح است. و البته جا داشت که آنان این مسئله اعتقادی و اسلامی، و سیاسی و اجتماعی و اقدامی را، در میان توده های اهل سنت رواج بیشتر می دادند، و همانگونه که در راه تالیف و تحقیق در این باره، و روایت کردن و ضبط متون و احادیث آن: و تدوین اسناد این احادیث کوشیدند - که در خور تقدیر بسیار است - کوشش می کردند تا مذهب اعتراض، و دست رد گذاشتن به سینه حکمتهای جابر و طاغوتی، و اندیشیدن به حکومت عدل و قسط الاهی، و آمادگی برای ظهور مصلح فاطمی، در توده های وسیع جهان تسنن، نیز حضور فعال داشته باشد، و تا این اعتقاد، چونان خونی زنده و هیجانی، برای مقابله با ستم و ستمگری، در همه سرزمین های اسلامی، و در میان همه اهل قبله، در حال دوران، و داغ و جوشان باشد. همچنین توجه و توسل، به حقیقت اعلای ولایت الاهیه مهدویه، همواره، مددگار روح و جان، و روشن کننده عقل و روان، و پشتیبان دل و ایمان آنان بگردد.

فصل ششم: در کتابهای مسلمین (2)