آمریکا و اسراییل دو روی یک سکه

مرکز غدیر‏‏‏

د) سیاست خارجی آمریکا پیرامون اسراییل و صهیونیست ها

سخنرانی رؤسای جمهور و دیگر سیاستمداران آمریکا در ارتباط با اسراییل و صهیونیست ها در چند دهه اخیر، حاکی از وابستگی و نفوذ شدید صهیونیست ها و اسراییل در آمریکا و نیز عجز و ناتوانی آنان در مقابل صهیونیسم بین الملل است و این وابستگی فقط به کلاه جهودی بر سر گذاشتن آنان ختم نمی شود، بلکه تعهدی غیر قابل تصور، در مقابل اسراییل و صهیونیست ها دارند.
پال فینلی )paul Finley( یکی از سیاستمداران آمریکاست که از اوایل دهه 90، مردم آمریکا را از نفوذ و سلطه جهودان آگاه ساخته و این امر باعث شده تا مورد اهانت صهیونیست ها واقع و از کار بر کنار گردد. او می گوید: نخست وزیر اسراییل نفوذ بیشتری در سیاست خارجی ایالات متحده آمریکا دارد تا کشور خودش (اسراییل).
دولت آمریکا با استفاده از اهرم های مختلف بر روی کشورهای دیگر فشار می آورد که:
اولاً: با اسراییل روابط سیاسی، اقتصادی، نظامی و فرهنگی در سطح قابل توجّهی داشته باشند.
ثانیاً: روابط سیاسی، اقتصادی و فرهنگی خود را با جمهوری اسلامی ایران قطع نمایند. زیرا ایران اسلامی مخالف اسراییل و صلح و سازش با صهیونیست ها می باشد.
آمریکا برای خدمت به اسراییل، لایحه داماتو را وضع می کند تا هیچ کشوری در دنیا با جمهوری اسلامی حتی داد و ستد اقتصادی در سطح پایین نداشته باشد، و یا انتقال نفت و گاز دریای خزر (هر چند که از طریق ایران مقرون با صرفه است)، از طریق فشار به کشورها و شرکت های وابسته در این پروژه، سعی دارد تا طرح و مسیر دیگری را انتخاب و دنبال نمایند.
هر چند اگر با ضرر چند میلیارد دلاری نیز خاتمه یابد.

ه) سفرای صهیونیست آمریکا در کشورهای مختلف جهان

آمریکا جهت گسترش منافع و دنبال نمودن اهداف صهیونیست های، سفرای آمریکایی صهیونیست را به کشورهای مختلف اعزام می کند که ادعای 10 میلیارد دلاری مدلین کونین سفیر صهیونیست آمریکا به سوییس یکی از این نمونه ها می باشد. از جمله کشورهایی که سفرای آمریکایی صهیونیست در آنجا به فعالیت مشغولند، عبارتند از:
آلمان، آفریقای جنوبی، برزیل، بلاروس، بلژیک، بولویا، ترکیه، دانمارک، رومانی، زامبیا، زلاندنو، سنگاپور، سوئد، سوئیس، فرانسه، کانادا، کوبا، لهستان، مجارستان، مصر، مراکش، مکزیک، نروژ و هند.

و) وتوهای آمریکا در سازمان ملل به نفع اسراییل

هر گاه سازمان ملل قطعنامه ای را علیه اسراییل صادر کند، آمریکا آن را وتو )Veto( می نماید. در طول شش سال (بین سال های 1966 تا 1972) آمریکا 30 بار محکومیت هایی را که از طرف سازمان ملل علیه اسراییل صادر شده، وتو نموده است.
از آن گذشته آمریکا و اسراییل همیشه در سازمان ملل هم رای بوده و می باشند. در این رابطه نمونه های گوناگونی را می توان نام برد.
به عنوان مثال، در سال های 1994 و 1995 میلادی، 107 کشور در سازمان ملل، در ارتباط با پایان دادن محاصره اقتصادی علیه کشور کوبا هم راءی بوده ولی فقط آمریکا و اسراییل ادامه محاصره اقتصادی را خواستار شدند. در سال 1996 میلادی، صهیونیست های اسراییل، مرکز سازمان ملل و پناهگاه وابسته به این سازمان را در جنوب لبنان بمباران نموده و تعدادی زن و کودک و حتی مأموران سازمان ملل جان خود را از دست دادند.
در این رابطه سازمان ملل این جنایت اسراییل را محکوم و قطعنامه ای را علیه اسراییل صادر نمود، ولی آمریکا جنایت اسراییل را توجیه و آن قطعنامه را وتو کرد.