فهرست کتاب


سجاده عشق (داستانهای برگزیده از صحیفه سجادیه)

یحیی نوری‏

در مجلس ابن زیاد

هنگامی که بازماندگان شهدای کربلا را به صورت اسیر وارد کوفه کرده و نزد ابن زیاد فرماندار جلاد کوفه بردند، او که بر مسند غرور تکیه داده بود، اشاره به امام سجاد (علیه السلام) کرد و گفت این شخص کیست؟ به او گفتند: این شخص علی بن الحسین را نکشت؟ امام سجاد (علیه السلام) فرمود: من برادری به نام علی بن الحسین(علی اکبر) داشتم. مردم او را کشتند، ابن زیاد گفت: بلکه خدا او را کشت. امام سجاد(ع) فرمود: خداوند به هنگام مرگ جانها را می گیرد. ابن زیاد خشمگین شد و گفت: هنوز جرئت پاسخگویی به من داری؟ ببرید و گردنش را بزنید، وقتی که حضرت زینب (علیه السلام) این را شنید، فرمود: تو که کسی را برای من باقی نگذشته ای! اگر تصمیم کشتن این یکی را هم داری مرا نیز با او بکش. امام سجاد(ع) فرمود : عمه جان! آرام باش تا من با او سخن بگویم، سپس به ابن زیاد رو کرد و فرمود: ای پسر زیاد آیا مرا از کشتن می ترسانی مگر نمی دانی که کشته شدن عادت ما است و شهادت مایه کرامت و سربلندی ما است(143).

36 - دعای آن حضرت هنگامیکه به ابر و برق نظر می کرد و صدای رعد می شنید

هو الذی یریکم البرق خوفا و طمعا و ینشی ء السحاب الثقال - و یسبح الرعد بحمده(144).
او کسی است که برق را به شما نشان می دهد. که هم مایه ترس است و هم مایه امید، و ابرهای سنگین بار ایجاد می کند، و رعد تسبیح و حمد او می گوید.
اللهم ان هذین ایتان من ایاتک و هذین عونان من اعواتک یبتدران طاعتک برحمه نافعة او نقمة ضارة فلا تمطرنا بهما مطر اسوء و لا تلبسنا بهما لباس البلاء(145).
بار خدایا اینها(146)، دو نشانه از نشانه های تو و دو خدمتگزار از خدمتگزاران تواند که در فرمانبری از تو به رساندن رحمت سودمند یا عذاب زیان بخش می شتابند، پس به سبب آنها باران عذاب برما مبار و لباس بلا و گرفتاری بر ما مپوشان (ما را به تنگی در زندگی و بی آذوقه گی گرفتار مکن).

37 - دعای حضرت در سپاسگزاری

و اذ تاذن ربکم لئن شکرتم لازیدنکم و لئن کفرتم ان عذابی لشدید(147).
(به یاد آورید) هنگامی را که پروردگارتان اعلام داشت اگر شکر نعمت به جای آورید به نعمت شما می افزاییم و اگر ناسپاسی کنید شما را به عذاب شدید گرفتار می کنیم.
فاشکر عبادک عاجز عن شکرک و اعبدهم مقصر عن طاعتک(148).
پس شاکرترین بندگانت از سپاس تو و عابدترین آنان از فرمانبرداریت ناتوان است.
فمن غفرت له فبطولک و من رضیت عنه فبفضلک(149).
پس هر که را بیامرزی از انعام توست و از هر که راضی شوی از احسان تو است.