فهرست کتاب


سجاده عشق (داستانهای برگزیده از صحیفه سجادیه)

یحیی نوری‏

31 - دعای آن حضرت در توبه و بازگشت

یا ایها الذین امنوا توبوا الی الله توبة نصوحا(122) .
ای کسانی که ایمان آوردید! توبه کنید، توبه خالصانه.
اللهم انک اعلم بما عملت فاغفرلی ما عملت، و اصرفنی بقدرتک الی ما احببت(123).
بار خدایا تو به آنچه کرده ام داناتری. پس بیامرز برای من آنچه را که می دانی و به قدرت و توانایی خود مرا باز گردان به آنچه دوست داری.
اللهم انی اعتذر الیک من جهلی و استوهبک سوء فعلی فاضممنی الی کنف رحمتک تطولا، و استرنی بستر عافیتک تفظلا(124).
بار خدایا من از جهل و نادانی خود به درگاه تو عذر می خواهم و بخشش بدی کردارم را درخواست می نمایم. پس از روی احسان مرا به پناه رحمت و مهربانیت در آور، و به فضل و بخشش گناهانم را در دنیا و آخرت آشکار مفرما.

توبه حقیقی

روزی امام کاظم(ع) از کوچه های بغداد عبور می کردند که گذر او به خانه بشر افتاد. وقتی از جلوی منزل او می گذشت صدای رقص و ساز و آواز حرام از منزل او بلند بود. در همان حال کنیزی که خاکروبه در دست داشت از منزل بشر بیرون آمد تا آنها را بیرون بریزد.
امام کاظم (علیه السلام) به آن کنیز فرمود: صاحب این خانه آزاد است یا بنده می باشد؟ کنیز گفت: آزاد است. امام (علیه السلام) فرمود: راست گفتی اگر بنده بود از مولای خود می ترسید.
وقتی کنیز به داخل خانه برگشت آقای بشر بر سر سفره شراب نشسته بود. پرسید چرا دیر آمدی؟ کنیز در پاسخ گفتگوی خود با امام کاظم(ع) را برای او نقل کرد.
بشر با پای برهنه بیرون دوید و به خدمت امام کاظم(ع) رسید و عذرخواهی و گریه کرد و اظهار شرمندگی نمود و به دست آن حضرت توبه کرد(125).

32 - دعای آن حضرت پس از فراغ از نماز شب

و من الیل فتهجد به نافلة لک عسی ان یبعثک ربک مقاما محمود(126).
و پاسی از شب را بیدار و متهجد باش و نماز شب که خاص تست بجای آر باشد که خدایت به مقام محمود(شفاعت ) مبعوث گرداند.
اللهم انک امرتنی فترکت و نهیتنی فرکبت و سول لی الخطاء خاطر السوء ففرطت(127).
بار خدایا تو مرا (به کار نیک ) فرمان دادی (فرمانت را) بجا نیاوردم و مرا (از کار زشت ) نهی کرده و بازداشتی من (آنرا) بجا آوردم و اندیشه بد، خطا و نادرستی را برای من آراست پس (در انجام فرمانت) تقصیر و کوتاهی کردم.
اللهم صل علی محمد و اله و اجرنی منها بفضل رحمتک و اقلنی عثرانی بحسن اقالتک و لا تخذلنی یا خیر المجیرین(128).
بار خدایا بر محمد و آل محمد درود فرست و مرا به فضل و رحمت و مهربانی خود از آتش پناه ده و به نیکویی گذشت خویش از لغزشهایم در گذر و مرا خوار مگردان ای بهترین پناه دهندگان.