فراز هایی از سیره امام حسین (علیه السلام)

نویسنده : حسین اسعدی

مقدمه

تقدیم به پدر و مادر بزرگوارم که مرا تربیت نمودند.
خدایا سایه با عزت و پربرکت آنها را بر سرم مستدام دار.
و به روح برادر عزیزم شهید علی اسعدی
السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد حسین و علی اصحاب الحسین (علیه السلام)
سر تا سر تاریخ زندگی حضرت عبدالله حسین (علیه السلام) و نیز نهضت کربلا به رهبری آن حضرت، دارای ابعاد مختلفی است که هر بعدی از آن می تواند برای الگو، درس آموز بزرگ، رفتارها و گفتارهای انسان ساز آن حضرت تا آموخته مانده و محبانش به جای پرداختن به شناخت عمیق شخصیت علمی، فضایل اخلاقی و حماسی آن حضرت، بیشتر به بعد عبرت ها، درسها گفتارها، رفتارها، و رسالت های آن اندیشده و در تحقیق شخصیت، مقام و منزلت آن کوشیده اند نوشتار حاضر مجموعه ای است براساس تاریخ و مقاتل معتبر به عنوان فرازهایی از سیره امام حسین (علیه السلام) که در چهار فصل (امام حسین در زمان پیامبر - رفتارهای امام حسین - امام حسین از مدینه تا کربلا و امام حسین بعد از شهادت) تنظیم گردیده است تلاش و هدف ما در این نوشتار سیر کوتاه و گویا در سیری بسیار گسترده و عمیق امام حسین (علیه السلام) و نهضت عاشورایش و انتخاب برخی از فرازهایی برجسته از رفتار و سیره آن حضرت است، که قسمتهای بیشتر آن پس از تحقیق و بررسی، سالیانی در سخنرانی ها و جلسات و مراکز فرهنگی درباره تاریخ، مقام و شخصیت آن بزرگوار بیان شده است اینک پس از دسته بندی و بازنگری به شکلی برای عموم مفید باشد، آماده گردید، به چاپ رسید امید وارم قدم بسیار کوچکی در بیان فرازهایی از تاریخ و سیره آن حضرت باشد گرچه در بیان فرازهایی از تاریخ سیره آن حضرت باشد گرچه شکوه، شخصیت و گسترده تاریخ آن بزرگوار فراتر از آن است که فقط با بیان گوشه هایی از تاریخ آن حضرت جست جو شود.
از خداوند می خواهیم ما را به شیوه هایی راستین زندگی امام حسین (علیه السلام) و اهداف نهضت و قیام عاشورایی اش آشنا نموده و به اجرای آن در عمل موفق گرداند.

فصل اول امام حسین (علیه السلام) در زمان پیامبر (صلی الله علیه وآله)

امام حسین (علیه السلام) مولودی است که قبل از ولادت، در شکم مادرش به درگاه خداوند تسبیح و تقدیس گفته و بعد از شهادت نیز سر مبارکش هنگام ورود به کوفه در بالای نیزه قرآن تلاوت می کرد.
فاطمه زهرا می فرماید: فلما صارت الستة کنت لا احتاج فی الیلة الظلما الی مصباح و جعلت اسمع اذا خلوت فی مصلای التسبیح و التقدیس فی باطنی آن گاه که حسین (علیه السلام) (در بار داریم) به شش ماهگی رسیده در شب تاریک به چراغی نیاز نداشتم. هنگام عبادت خدا و خلوت با پروردگارم، صدای تسبیح و تقدیس وی را می شنیدم.(1)
و نیز در روایات نقا سده است که اثر امام حسین (علیه السلام) در چهره مبارکش فاطمه زهرا (س) نمایان بود از این جهت رسول خدا (صلی الله علیه وآله) روزی به صورت دخترش نگاه می کرد و فرمود: دخترم من در پیشانی تو، درخشندگی و نورافشانی خاصی را می نگرم و این نشانگر آن است که به زودی حجت خدا بر بندگانش را به دنیا خواهی آورد.(2)
حضرت امام حسین (علیه السلام) در سوم ماه شعبان سال چهارم هجری، در مدینه دیده به جهان گشود.
صفیه دختر عبدالمطلب و عمه بزرگوار پیامبر (صلی الله علیه وآله) می گوید: هنگامی که حسین (علیه السلام) به دنیا آمد، رسول خدا (صلی الله علیه وآله) فرمود:
عمه جان فرزندم را به نزد من بیاور صفیه گفت: عرض کردم با رسول خدا هنوز او را شستشو نداده ایم، حضرت فرمود: انت تنظفیفه ان الله نطفه و طهره تو می خواهی او را شستشو دهی و پاک کنی در حالی که خداوند او را پاک و مطهر گردانیده است.(3)
رسول خدا (صلی الله علیه وآله) فرزند عزیزش را در آغوش گرفت، با خواندن اذان به گوش راست و اقامه به گوش چپش، طبق دستور خداوند، او را حسین نامید.(4) آنگاه با آب دهانش کام او را برداشت و در حق او دعا کرده و فرمود: پروردگارا من حسین را دوست می دارم، دوست دار هرکه او را دوست بدارد و دشمن دار هرکه او را دشمن بدارد.(5)
امام حسین (علیه السلام) دارای القاب مختلفی است که هرکدام از آنها بیانگر بخشی از مقام، فضیلت و سجایای اخلاقی اوست مشهورترین القابش عبارتند از سیدالشهدا، سید جوانان اهل بهشت، سبط، مظلوم طیب و..بیشتر القاب آن حضرت همانند نامش از طرف خداوند از زبان رسول خدا (صلی الله علیه وآله) به او تعبیر شده است
ابراهیم بن سعیب می گوید: از امام صادق (علیه السلام) شنیدم که می فرمود، هنگامی که امام حسین (علیه السلام) به دنیا آمد، خداوند به جبرئیل دستور داد که با هزار ملائکه به محضر رسول خدا (صلی الله علیه وآله) مشرف شده، این مولود را به آن حضرت تبریک بگویند.(6)
و نیز نقل شده که در ولایت امام حسین (علیه السلام) ملائکه ای در آسمان نماند جز این که به محضر رسول خدا (صلی الله علیه وآله) آمده و ولادت آن حضرت را تبریک و شهادت او را تسلیت گفتند و رسول خدا (صلی الله علیه وآله) را از پاداش و ثواب هر آن چه که در رابطه با امام حسین (علیه السلام) به پیروانش داده خواهد شد با خبر ساخته و نبر تربت حسین (علیه السلام) را به وی نشان داده دادند.(7)
رسول خدا صلی الله علیه و آله در روز ولادت حسین (علیه السلام) او را ترشیده و هم وزن موی سرش نقره صدقه دادند و گوسفندی برای تو عقیقه نموده، ران آن را برای قابله فرستاد، سر نوزاد را با عطر معطر نمود.(8)
آری با ولایت دومین سبط رسول الله (صلی الله علیه وآله) از یگانه دخترش فاطمه زهرا (س)، دسته دسته راهی خانه وحی شده و این مولود مبارک را به خاندان نبوت و ولایت تبریک می گفتند.

قداست نام حسین (علیه السلام)

نام حسین از اسماء الهی بوده و رسول خدا (صلی الله علیه وآله) به دستور خداوند در مراسم خاصی فرزند عزیزش را با این اسم، نامگذاری کرد.(9)
رسول خدا (صلی الله علیه وآله) فرمود نام حسین و حسین از نامهای بهشتی است و کسی قبل از اسلام با این نام ها نامیده نشده است.(10)
ابوالحسن نسابه می گوید: گفته می شود که خداوند، اسم حسن را و حسین را از مخلوقات عالم مخفی داشته بود، تا این که فرزندان زهرا (س) به این خوانده شوند، زیرا که تا آن روزی کسی که را از عرب سراغ داریم که به اساس نامیده شوند.(11)
از امام صادق (علیه السلام) روایت شده است که فرمود: نام حسین (ع) یحیی بن ذکریا از نامهایی است که قبل از ولادت آنان کسی به این نام ها نامیده نشده بود و آسمان نیز به کسی جز حسین بن علی (علیه السلام) یحیی بن ذکریا گریه نکرد، ولی در شهادت آنان چل روز گریست.(12)
بنابراین نام حسین (علیه السلام) مانند نام پیامبر (صلی الله علیه وآله) و سایر امامان (علیه السلام) از نامهای مقدسی است که احترام با آن لازم و هرگونه بی احترامی به آنان حرام می باشد.
به عنوان مثال ورقه ای که نام آن حضرت روی آن نوشته شده و انداختن آن در جایی که بی احترامی با آن باشد، حرام است.(13)
همچنین دست زدن به نام امام حسین (علیه السلام) یا رساندن جایی از بدن به آن بدون طهارت حرام است؛ پس کسی که وضو ندارد یا غسلی بر او واجب شده است، نمی تواند به این نام مبارک دست بزند.(14)