رساله تذکره المؤمنین

نویسنده : قاسم آقا فخار

آقای قاسم آقا نور پرور (معروف به فخار)

نویسنده رساله تذکره المؤمنین:

ایشان در سال 1308 ش در شهر تهران و در خانواده ای متدین و با ایمان متولد گردید در عنفوان جوانی و در زمانیکه مشغول تحصیل علوم جدید بود به خدمت حوزه تربیتی مربی سخت کوش اخلاقی و مروج مکتب ولائی اهل بیت (علیه السلام) بالاخص حضرت سید الشهداء (علیه السلام) مرحوم آیت الله حاج شیخ مهدی معز الدوله تهرانی رسید و از محضر ایشان سالیان متمادی بهره مند گردید و از همان هنگام در مسیر سیر و سلوک شرعی وارد شد - ضمنا از عالمان بزرگوار دیگر: مربی اخلاقی، زاهد عارف مرحوم آقا سید رضا دربندی (ره) (از شاگردان مخصوص مرحوم شیخ آقا بزرگ ساوجی (ره) بودند) استفاده های شایسته معارفی اخلاقی تربیتی در سفر و حضر می نمود - هم چنین از محضر فقیه حکیم مفسر عالیقدر مرحوم آیت الله آقا سید محمد سعادت مصطفوی (ره) استفاده تفسیری داشت - نیز خدمت آیات عظام: آقا شیخ محمد تقی آملی، آخوند ملا علی معصومی همدانی، علامه طباطبایی و دیگر بزرگان رسیده بود و از محضر شریفشان استفاده های معارفی برده بود - از تمام طریقه های سلوکی عرفانی به طریقه مرحوم فقیه حکیم و عارف الهی آخوند ملا حسینقلی همدانی (ره) و شاگردان ایشان خیلی ارادت داشت و امتیازات این طریقه را از سایرین بیان می کرد.
او از مصادیق اذکر الله ذکرا کثیرا بوده و در هنگام نطق یا سکوت پیوسته بیاد خدای متعال بود - در ساده زیستی و پرهیز از تجمل گرایی (با بودن استطاعت) نمونه بود - به امر مهم پرهیز از محرمات و عمل به واجبات و مراقبه الهی و تزکیه اخلاق جدیت فراوان داشت از غفلت و مجالس غافلین گریزان بود، از حب جاه و شهرت و ریا و خود نمایی جدا متنفر بود، به افراد مراقب و ذاکر و مخلص و خدمت گذار مردم، علاقه داشت.
چون خودش به آنچه می گفت ایمان داشت و عامل بود فلذا مواعظ و اندرزهائی که بیان می کرد در دیگران مؤثر بود و آنان را متحول می نمود. از مصادیق حدیث شریف اتقوا من فراسه المؤمن فانه ینظر بنورالله (از فراست مؤمن بپرهیزید زیرا به نور الهی می بیند) می بود، در اولین برخورد با اشخاص تا حدود زیادی آنها را می شناخت و مطابق با نیاز و استعداد آنان سخن می گفت. گروهی از جوانان تحصیل کرده علوم جدید در اثر راهنمایی و تشویق ایشان به علوم دینی روی آوردند و بعدها از فضلا و علماء متقی و خدمت گذار گردیدند. یکی از خصوصیات بارز اخلاقی ایشان خدمت به ضعفا و محرومان جامعه بود و بخش زیادی از عمرش را در امر خدمت به مردم و گره گشایی از مشکلات آنها مصروف می داشت و دیگران را به خدمت به مردم تشویق می نمود و در موارد لازم از آنها کمک می گرفت، نکته قابل توجه اینکه سعی داشت در این خدمت رسانی، خلوص نیت (پرهیز از خودنمائی) و حفظ آبروی اشخاص بخوبی مراعات شود که شرح آنها طولانی است. حتی در این چند ساله اخیر که مبتلا به بیماری بود از این سیره حسنه دست بر نداشت.
سرانجام پس از عمری مجاهدت و خدمت به مردم در 23 بهمن ماه سال 1357 شمسی به رحمت ایزدی پیوست و در قبرستان وادی السلام قم مدفون گردید.
نوشته حاضر را آن مرحوم تقریبا 50 سال پیش برای یکی از نزدیکان خود نوشته بود به لحاظ اینکه دیگران هم از این مواعظ بهره مند شوند و حظ و ثوابی نثار روح ملکوتی آن بزرگوار گردد، به چاپ و نشر آن اقدام گردید.
هر کس که ز کوی آشنائیست - داند که متاع او کجائیست
(رجب المرجب 1426 - مرداد ماه 1384).
بسم الله الرحمن الرحیم.
الحمد لله رب العالمین و الصلواه و السلام علی جمیع الانبیاء و المرسلین سیما افضلهم و خاتمهم محمد (صلی الله علیه وآله) و علی اوصیائه المعصومین سیما خاتمهم بقیه الله فی العالمین عجل الله تعالی فرجه الشریف و لعنه الله علی اعدائهم اجمعین.

این نوشتار خطاب به چه کسانیست؟

روی سخن این بنده تذکری است نسبت به خدا و با شخص عاقل و هوشیار و دلسوز خود و طالب سعادت ابدیه که سرمایه و ضرر و نفع و دشمن و دوست را تشخیص دهد و بداند و بفهمد و به مقتضای آن شناسایی عمل نماید.