پندهای حکیمانه استاد علامه حسن زاده آملی

نویسنده : عباس عزیزی

1- مناجات های عارفانه:

الهی، وای بر من اگر دلی از من برنجد .
الهی، وای بر من اگر دانشم رهزنم شود و کتابم حجابم .
الهی، چون تو حاضری چه جویم، و چون تو ناظری چه گویم .
الهی، جز این نمی شد، با که در آویز مشکلات
الهی، تو هود گواهی که این سخنان از بی تابی است؛ بر ما متاب .
الهی، کامم را به حلاوت تلاوت کلامت شیرین گردان .
الهی، از خواندن نماز شرم دارم و از نخواندن آن شرم بیشتر
الهی، این آفریده که بدین پایه مهربان است، آفریننده وی در چه پایه است؟ الهی، خوشا آنان که در جوانی شکسته نشده اند، که پیری خود شکستگی است .
الهی، عقل و عشق، سنگ و شیشه اند؛ عاشقان از عاقلان نالند نه از جاهلان الهی، شکرت که این تهیدست پابست تو شد .
الهی، اگر کودکان سر گرم بازی اند، مگر کلانسالان در چه کارند؟
الهی، شکرت که پیر ناشده استغفار کردم، که استغفار پیر استزا را ماند
الهی، عارفان گویند عرفنی نفسک،این جاهل گوید عرفنی لنفسی .

2- فضیلت علی (علیه السلام):

اگر حضرت وصی، علی (علیه السلام) نبود، احدی کفو فاطمه (علیه السلام) نبود، پس حضرت علی وصی - صلوات الله علیه - به خصیصه ای اختصاص یافت که احدی با وی در آن شریک نبود و نخواهد بود . و در روایت نبوی (صلی الله علیه و آله) چنین آمده: یا علی ! اگر تو نبودی بر روی زمین احدی کفو فاطمه نبود (1)

3- شعر در مدح و رثای اهل البیت (علیه السلام):

امام صادق (علیه السلام) فرموده است:
من قال فینا بیت شعر، بنی الله له بیتا فی الجنة (2)
کسی یک بیت شعر درباره ما بگوید، خداوند برای او بیتی در بهشت بنا می کند .
و نیز آن امام به حق ناطق فرموده است:
من انشد فی الحسین (علیه السلام) بیتا من شعر فبکی او تباکی فله الجنة(3)
کسی در ماتم سالار شهیدان امام حسین (علیه السلام) بیتی سرود، پس گریست اگر فعل بکی از تبکیه باشد، بدین معنی است که دیگران را به گریستن بر انگیخت، و یا خود را به گریه زد، او را بهشت است .