فهرست کتاب


نشانه های ظهور امام عصر (عج) در روایات معصومین (علیه السلام )

علیرضا فقیهی , علی عبدالهی

جوانان، نوجوانان و کودکان

1. پیامبر اکرم صلی الله علیه و اله فرمودند: در آن زمان جوانان فاسد می شوند، و به گردن خود گردنبند می بندند.(156)
2. ساعت ظهور نخواهد رسید تا اینکه حیا از بچه ها و زنها برود.(157)
3. در آن زمان اگر ما را بزاید بهتر تا اینکه بچه بزاید و همچنین فرمودند: در آن زمان تربیت بچه سگ بهتر از تربیت کردن بچه می باشد.(158)
4. یکی از علامات ساعت - ظهور - آن است که بچه های موجب آزار و اذیت می باشند، همچنین آن حضرت فرمودند: ساعت ظهور نمی آید تا آنکه زنهای بچه دار محزون باشند و زنهای بی بچه خوشحال باشند.(159)
5. در آخر الزمان بچه هایشان ناز نازی و اذیت رسان می باشند.(160)
6. یکی از علامات ساعت ظهور آن است که بچه ها به منبر می روند.(161)
7. مولی الموحدین علی (علیه السلام ) فرمودند: در آخرالزمان مردان لباس حریر و ابریشمی می پوشند و جوانان سر برهنه راه می روند، و موهای جلوی سر خود را ظاهر می کنند، و صورتها را صاف و صیقلی کرده و موهای جلوی سر خود را از بیغ بر می کنند، و قلاده ها - شاید منظور کراوات باشد - را که تکمه آنها از طلا یا نقره می باشد را بر گردن می بندند و جامه های تنگ را می پوشند، یا این که جامه های تنگ را بر آنها می پوشانند و کمربند به روی آنها می بندند، یا آنان را به بستن کمربند امر و لازم می کنند، و جامه های نازکی می پوشند که زیر آن نمایان می باشد، و در آن زمان قرطق - یعنی کرته - که جامه های کوتاه نم تن باشد را می پوشند.(162) (که به زبان متعارف امروزی به آنان به آن می گویند.) به راستی که نباید منکر این مطالب شد که این کلام واقعا معجزه است.
8. در آخر الزمان برای فجور کردن بر پسران غیرت کشیده می شود.(163)
9. همچنین ایشان در حدیثی دیگر می فرمایند: در آن زمان، جوانان تصنیف و آواز خواندن و شرب خمر را حلال می شمردند.(164)
10. در آن زمان دولت بچه ها در همه جا ظاهر می گردد.(165)
11. مولایمان حضرت علی (علیه السلام ) در توصیف آخر الزمان فرمودند: بدانید،خداوند شما را رحمت کند شما در زمانی به سر می برید که گوینده حق کم بوده و زبان از راستگویی کند می باشد و فرد ملازم با حق ذلیل است. اهل آن زمان ملازم نافرمانی خداوند هستند و در خدعه نیرنگ هم داستانند. جوان هایشان بد خلق و پیرانشان گنه کارند و عالم بی نیازان آنها به سوی فقیرانشان اراده نمی کنند.(166)
12. امام باقر (علیه السلام ) فرمودند: وقتی که با بیعت کردن کودک ظاهر گشت هر صاحب قوتی با قوت بر پا می خیزد.(167)

شعر و شاعران

1. پیامبر اکرم صلی الله علیه و اله فرمودند: در آن زمان گفتارهای مساءت (یعنی نوشته های که غیر از کتاب خدا باشند) در میان مردم حیرت و سرگردانی می اندازد.(168)
2. ساعت - ظهور - بر امت من بر پا نمی شود تا اینکه گروهی از امت من به نام صوفیه بر می خیزند، آنها از من نبوده و بهره ای از دین ندارند و آنان برای ذکر، دور هم حلقه زده و با گمان اینکه بر طریقت و راه من هستند صداهای خود را بلند می کنند. نه،بلکه آنان از کافران نیز گمراه ترند و از اهل آتش هستند و صدایی دارند که مانند عرعر الاغ می باشد.(169)
3. امیر المومنین فرمودند: در آن زمان مردم سخنان شر و فتنه انگیز و افسانه های دروغ و حرام را حلال می شمردند.(170)
4. مولایمان امام رضا (علیه السلام ) فرمودند: هر کس که نزد او از صوفیه سخن به میان بیاید، و او به زبان و دل آنان را انکار نکند از ما نیست؛ و هر کس صوفیه را انکار نماید مثل این است که در راه خدا و در حضور رسول اکرم صلی الله علیه و اله با کفار جهاد نموده باشد.(171)
5. امام هادی (علیه السلام ) فرمودن این فرق صوفیه، همگی مخالف ما اهل بیت (علیه السلام ) هستند؛ و راه و طریقه آنها باطل و بر خلاف طریقه ماست و این گروه به منزله نصارا و مجوس این امت هستند.(172)
6. در روایت آمده است که: در آن زمان مانند دوران جاهلیت شعرا زیاد می شوند، و مردم قبرهای ایشان را به عنوان مساجد اتخاذ می کنند، - مانند فرقه مذموم صوفیه که قبور شعرای خود را خانقاه ساخته و معبد خویش قرار داده اند - همچنین در آن زمان، افسانه ها (173) را حلال می شمارند.(174)
به درستی که برای رسیدن به سعادت دنیوی و اخروی، رقص و سماع که از عقاید باطل صوفیان می باشد، راه گشای انوار حقیقی الهی نبوده و جز افزودن بر گمراهی و شقاوت، ارمغان دیگری برای انسان ندارد. اما امروزه متاسفانه همان گونه که در حدیث نبوی آمد، مردم ما و آنچه که باعث تاسف است از شیعیان، تمایل شدیدی به آثار صوفیه پیدا نموده اند و خواندن آنها را بر روایات و آثار نورانی اهل بیت (علیه السلام ) ترجیع می دهند مانند دیوان اشعار بسیاری از شاعران فارسی زبان که خود را از بزرگان موسسان فرقه صوفیه و سنی گری در سالهای گذشته کشور ما بوده اند شاید برخی بگویند که ما آثار و علوم غیر اهل بیت (علیه السلام ) را می خوانیم و چیزهای مفید و آموزنده آنرا برداشت می کنیم.
اما امام باقر (علیه السلام ) فرمودند:
فکل ما لم یخرج من هذا البیت و هوالباطل؛
پس تمامی آنچه که از غیر ما خاندان صادر شده باشد باطل است.(175)
همچنین مولایمان امام کاظم (علیه السلام ) در خطاب به یکی از اصحاب فرمودند:
لاتاخذ معالم دینک عن غیر شیعتنا
علوم دینی و دانش خود را از غیر شیعیان ما کسب مکن.(176)
همچنین امیر مومنین (علیه السلام ) فرمودند:
لا تاخذ الاعنا تکن منا؛
علوم دینی و دانش خود را از غیر ما اهل بیت (علیه السلام ) مگیر تا از ما بوده باشی.(177)
مولایمان امام صادق (علیه السلام ) فرمودند: هر کس به ناطقی کوش بدارد پس به تحقیق که او را پرستیده است، پس اگر آن ناطق از جانب خداوند باشد - منبع وحی -، پس فرد گوش دهنده، خدای متعال را پرستیده و اگر آن سخنور از جانب ابلیس باشد، همانا فرد مستمع ابلیس را پرستش کرده است.(178)

موسیقی و غناء

1. پیامبر اکرم صلی الله علیه و اله فرمودند: در آن زمان مردم، طبل و ساز نواختن را نیکو یاد می گیرند و امر به معروف و نهی از منکر را انکار می کنند، و در آن زمان زن های خواننده و مغنیه و رقاصه ظاهر می گرداند. همچنین ساز و نوا آلات لهو و کوچک و بزرگ ظاهر می شود.(179)
2. در آخر الزمان مال را برای غنا انفاق می نمایند.(180)
3. غناء نفاق را در قلب می رویاند، همانگونه که آب سبزه را می رویاند؛ اما یاد خدا ایمان را در قلب می رویاند.(181)
4. غناء افسون زنا می باشد - شیطان با این وسیله افراد را به گناه تشویق و تحریک می نماید-.(182)
5. مولایمان امیر المومنین (علیه السلام ) فرمودند: در آن زمان، شادمانی و نشاط و آواز خوانی به غنا و ساز و نواها را حلال می شمارد.(183)
6. گوش دادن به غنا فقر و پریشانی است.(184)
7. امام صادق (علیه السلام ) فرمودند: در آخر الزمان خواهی دید که آلات لهو آشکار می گردد به نحوی که مردم از کنار آنها می گذارند اما کسی، کسی را منع نکرده و جرات منع کردن از آلات لهو را نیز داشته باشد.(185)
8. خرید و فروش آلات غناء حرام می باشد و شنیدنش نفاق و یاد گرفتنش کفر است. (186)
9. بدترین صداها غناء - صدای طرب-انگیز می باشد.(187)
10. شخصی از مولایمان امام صادق (علیه السلام ) از شنیدن غناء - آوای طرب انگیز - پرسش نمود، آن حضرت پاسخ داند: آیا سخن خدای تعالی را نشنیده ای که فرمود:
ان السمع و البصر و الفواد کل اولئک کان عنه مسولا؛
همانا گوش و چشم و دل همگی مسئول می باشند.(188)
سپس فرمودند: گوش از آنچه که دیده است، پرسش می شوند.(189)