فهرست کتاب


نشانه های ظهور امام عصر (عج) در روایات معصومین (علیه السلام )

علیرضا فقیهی , علی عبدالهی

وضعیت مومنین در آخر فلزمان

از پیامبر اکرم صلی الله و علیه و اله در این باره سخنانی نقل کرده اند که ما در اینجا به ذکر بعضی از آنها می پردازیم:
1. در آخر الزمان، مومن در میانشان ضعیف و ناتوان می باشد. (19)
2. در آن زمان، اشخاص پست مقامشان بالا می رود و اشخاص شریف و نجیب مرتبه هایشان پست می گردد.(20)
3. در آن زمان دل مردم مومن در درون او آب می شود، همانگونه که نمک در آب حل می گردد از جهت آنچه که منکرات و زشتی ها می بیند و نمی تواند آنها را تغییر دهد.(21)
4. مومن در هر گروه و قیبله ای که باشد پست تر و خوارتر از هر پست و حقیری می شود.(22)
5. مومن در آن زمان از یک کنیزه هم خوارتر می گردد.(23)
6. در پیش روی قیامت صغری - ظهور امام زمان (علیه السلام ) -، فتنه هایی همانند پاره های شب، تیره کننده می باشند که مرد در آن صبح می کند در حالیکه مومن است و شب می کند، در حالی که کافر شده است؛ و شب می کند در حالی که مومن است و صبح می کند در حالی که کافر می باشد؛ و گروههایی دین خود را به چیزی از متاع دنیا می فروشند.(24)
7. در آخر الزمان مردم در کارهای غیر خدایی با هم همدست می شوند، و اگر شخص صالحی را ببینند به او تهمت می زنند.(25)
8. از علامات ساعت ظهور آن است که فرد مومن در قبیله و فامیل خود از یک گوسفند کوچک هم ذلیل تر می باشد.(26)
9. ساعت ظهور فرا نمی رسد تا اینکه خداوند متعال خوبان اهل زمین را می گیرد. پس - از آن - احمقانی باقی می مانند که نه معروفی را می شناسند و نه منکری را.(27)
10. وقتی آخرالزمان برسد، مرگ، نیکان امت مرا گلچین می نماید، آنچنان که شما خرماهای خوب را از طبق آن انتخاب می کنید.(28)
11. امیر المومنین (علیه السلام ) شیعیان و دوستان خود را یاد و ایشان را مدح کرده و فرمودند: به درستی که آنان در نزد مردم کافرانند، و در نزد خداوند در زمره نیکانند، در نزد مردم دروغگویانند و در نزد خداوند از جمله راستگویان می باشند، در نزد مردم چون پلیدیها و در نزد خداوند از پاکیزه هایند، در نزد مردم از لعنت شدگانند و در نزد خداوند از نیکی کنندگان می باشند، در نزد مردم ستمکارانند و در نزد خداوند از جمله دادخواهان به شمار می آیند؛ آنان به سبب ایمانی که دارند رستگار شدند.(29)
12. در روایات است که ساعت - ظهور امام قائم (عج) بر پا نخواهد شد تا اینکه مردم، کسی که اطاعت خداوند را می کند دشمن و کسی که معصیت خداوند را می کند، دوست بدارند.(30)
13. امام صادق (علیه السلام ) فرمودند: که در آن زمان مومن قدرت بر نهی و انکار از زشتی ها را ندارد مگر با دل خود، و هر گونه خواری از مردم آن زمان به مومن می رسد.(31)
14. امام صادق (علیه السلام ) فرمودند: همانا مومنین مبتلا خواهند گشت و خداوند آنان را تمیز خواهد داد- که خوب و بد معلوم شود- و خداوند آنان را از بلاء و تلخی دنیا ایمن نمی کند بلکه آنان را از کوری و بدبختی آخرت ایمن خواهد داشت.(32)

دوستان اهل بیت (علیه السلام )

1. حضرت علی (علیه السلام ) فرمودند: همانا در پشت سر شما فتنه های تاریک، کور و بی نور خواهد آمد که از آن فتنه ها به جز شخص نومه نجات پیدا نمی کند. گفته شد یا امیر المؤمنین نومه چیست؟ فرمودند: شخص است که مردم را می شناسد، اما مردم او را نمی شناسند....(33)
2. حضرت در حدیثی دیگر، در توصیف آخرالزمان فرمودند: و آن زمانی است که در آن به جز هر مومن بی نام و نشان نجات نمی یابد؛ که اگر در مجالس حضور یابد، شناخته نمی شود و هر گاه غایب باشد، در جستجویش بر نمی آیند؛ آنان چراغهای هدایت و روشنفکران راه شب نمی کنند و دهانشان را برای عیب گویی از مردم و یاوه سرایی نمی گشایند، خداوند برای آنان درهای رحمت خویش را باز می کند و سختی عذابش را از آنها برطرف می نمایند.(34)
3. مولایمان امام صادق (علیه السلام ) فرمودند:... شیعه ما کسی است که صدایش از بنا گوش تجاوز نمی کند و ناراحتی های درونیش از بدن او آشکار نمی گردد و - در میان دشمنان - آشکارا ما را نمی ستاید و با زمامداران در مورد ما ستیزه نمی کند و با کسی ککه ما از ما - اهل بیت - عیب جویی می نماید همنشین نمی شود، و با کسی که از ما بدگویی می کند، هم سخن نمی گردد و با دشمنی ما دوستی نمی نماید و با دوستان ما دشمنی نمی ورزد.(35)

وضعیت قران

1. پیامبر اکرم صلی الله و علیه و اله فرمودند: زود باشید بیاید زمانی که بر امت من که قاریان یاد شده و فقها کم می شوند، پس بعد از آن زمانی بر امت من بیاید که قرآن قرائت می کنند، اما از گلوی ایشان تجاوز نمی کند.(36) (یعنی اینکه مورد پذیرش و قبول درگاه الهی واقع نمی گردد).
2. بر امت من زمانی می آید که در قرآن با ساز و نوازها قرائت می گردد.(37)
3. در آن زمان، قرآن را جز با آواز خوش نمی شناسد.(38) (در این رابطه می توان گفت که که به معنا و مفاهیم قرآن بی اعتنا هستند.)
4. زود باشد که بر امت من زمانی بیاید که از قرآن - بین آنها - به جز نقشی باقی نمی ماند.(39) (به فرامین و و دستورات قرآن عمل نمی کنند.)
5. زود باشد بر امت من زمانی بیاید که باقی نمی ماند از قرآن مگر درس آن، و باقی نمی ماند از اسلام مگر اسم آن و مردم نسبتشان را به اسلام می دهند در حالی که از اسلام دور هستند؛ مساجد ایشان آباد است در حالی که از هدایت خالی و خراب می باشد، و دانشمندان آنها بدترین دانشمندان زیر آسمان هستند، چرا که فتنه ها از آنها بر می خیزد و به سوی آنان بر می گردد.(40)
6. امام باقر (علیه السلام ) فرمودند: قاریان قرآن سه دسته می باشند: یکی آنان که قرآن را می خوانند و آن را اسباب کسب و سرمایه خود می گردانند و پادشاهان را به واسطه آن به خود جلب می کنند؛ دسته دیگر قرآن را می خوانند و حرفش را حفظ می کنند؛ اما حدودش را ضایع می نمایند - بدان عمل نمی کنند - و مانند ظرف آب خوری پس از رفع احتیاج بر عقب شتر می بندند؛ خداوند این گونه قرآن خوانان را زیاد نکند؛ دسته سوم، قرآن را می خوانند و آن را به منزله دارو به شمار می آورند و وی درد قلبشان می گذراند و به واسطه قرآن خواندن شب زنده داری می کنند و روزش را به واسطه روزه داشتن به تشنگی به سر می برند و در مساجدشان قیام می کنند و به واسطه آن از بستر خوابشان کناره گیری می کنند؛ پس خداوند به واسطه این دسته از قرآن خوانان بلا را دور می سازد و مومنین را بر دشمنان نصرت می دهد و به واسطه آنان از آسمان باران می فرستد، پس به خدا قسم این دسته از قاریان از کبریت احمر(41)کمترند (42)
7. در روایات است که در آخر الزمان شنیدن قرآن بر مردم سنگین شده است اما شنیدن سخنان باطل برای آنها سبک و آسان می باشد.(43)
8. در روایات است که در آن زمان داخل می شود بر ایشان - مردمان آن زمان - وادی و داخل می شود به مجلسشان داخلی، برای آنکه حکمی از قرآن را بشنود؛ اما هنوز در جای خود قرار نگرفته و مطمئن ننشسته است که از دین خارج می گردد، و او را از دین پادشاهی به دین پادشاه دیگر، واز حکومت شاهی به حکومت و لایت شاهی دیگر، و از اطاعت شاهی به اطاعت شاهی دیگر، و از عهد و پیمان شاهی به عهد و پیمان شاهی دیگر منتقل می سازند، پس خداوند ایشان را از آن جویی که نمی دانند و بر آن گمان ندارند و به عذاب استدراج بگیرد؛ زیر اکید و مکر خداوند متین است.(44) (منظور آن است که اسم مجالسشان تفسیر قرآن است، اما باطنش دعوت به این و آن است و تاویل بر مقاصد و هواهاست.)
9. در آن زمان قاریان قرآن بسیار می باشند، اما عمل کنندگان به آن کم می باشد و قاریان قرآن به حاکمان میل پیدا می کنند.(45)