سیمای متهجدین

نویسنده : سید حسن موسوی

آخوند مجاهد بافقی (ره)

برنامه زندگی آخوند بافقی در نجف چنین بود که روزهای معمولی را به تحصیل و به مطالعه مشغول بود، روز پنج شنبه که درس حوزه تعطیل می شد.به مسجد سهله (کوفه) می رفت و تا صبح در آنجا بیوته می کرد و به عبادت مشغول می شد.او وقتی هم که به قم می آمد، عملا مسجد جمکران را احیاء می کرد و معتقد بود که این مسجد در قم منزلتی مشابه مسجد سهله در نجف را دارد.
او اهل شب زنده داری و تهجید بود.وقتی و تهجید بود.وقتی که ددر قم بود، ایام ماه رمضان را شبها همیشه در مسجد بالا سر مراسم دعا و قرائت و قرآن و شب زنده داری داشت.از همان مکان نیز تبعید و زندان فرستاده شد.(296)

آیه الله العظمی مرعشی نجفی (ره)

نیایشهای نیمه شب و اوراد و اذکارد نیز سنت همیشگی وی بوده و حتی از این نظر صاحب اجازه هم بوده است. او شبهای بسیاری را با دعا و نیایش به صبح می رساند.گرچه خود جز در یک مورد از آن سخن نگفته است، اما اطرافیان و اصحاب خاص وی همیشه از نیایشهای نیمه شب ایشان و اثرات آن سخنها گفته اند.او خود در وصیت نامه خویش به وارثانش توصیه می کند که پس از مرگم، سجاده ای را که مدت هفتاد سال بر آن نماز شب خوانده ام با من دفن کنید.از این توصیه استفاده می شود که ایشان از سنین جوانی نماز شب می خوانده و هیچ گاه آن را رها نکرده است(297)

میرزاجواد ملکی تبریزی (ره)

یکی از دوستان و نزدیکان آقا حاج میرزا جواد تبریزی (ره) می گوید:مرحوم ملکی شبها که برای تهجد و نماز شب بر می خواست ابتدا در بسترش مدتی صدا به گریه بلند می کرد.سپس بیرون می آمد و نگاه به آسمان می کرد و آیات شریفه ان فی خلق السموات و الارض... را می خواند و سر به دیوار می گذاشت و مدتی گریه می کرد و هنگام بیدار شدن، تا آمدن به محل نماز و خواندن نماز شب، چند جا می نشست و بر می خواست و گریه سر می داد و چون به مصلایش می رسید، دیگر حالش قابل وصف نبود.(298)
هم چنین در شرح احوالات آن بزرگوار آمده است که:آن محروم به معنی اهل عبادت و تهجدد بود.سه ماه رجب و شعبان و رمضان را به طور متوالی روزه می گرفت و در قنوت نمازهایش مکرر این بیت را می خواند:
ما را از جام باده گلگون خراب کن - زان پیشتر که عالم فانی شود خراب (299)