سیمای متهجدین

نویسنده : سید حسن موسوی

آیه الله العظمی حاج سید عبدالله شیرازی (ره)

آیت الله اللعظمی شیرازی در پیروی از این سیره، دقیقه ای از وقت خود را نمی گذراند مگر آن که در فکر و ذکر خدا و عبادت پروردگار خویشتن بود.در نیمه های شب عابد و ناسکی متهجد و پارسایی لبریز از عشق به الله و در راز و نیاز با معبودش همچون کبوتری بود که به سوی معشوق بال و پر می گشود و تنها قلبش برای حمد و سپاس و بندگی بی چون چرا او می تپید.آن فقیه عالی قدر، علاوه بر پایبندی به انجام عبادات واجبه که وظیفه اولیه هر فرد مسلمان است، در انجام عبادات مستحبه و تهجد و دعا و زیارت، مداومت فوق العاده ای داشت.ایشان در طول عمر شریف و پر برکتش آن چنان که خود فرموده و نزدیکان ایشان نیز نموده اند، حتی برای یک بار نماز شب را ترک ننمودند و همانند مرحوم والدش که دعای ابوحمزه ثمالی را به همراه دیگر ادعیه در قنوت نماز وتر می خواند، به مقدار اقتضای وقت، حداکثر دعاها را در نماز شب می خواند، و نه تنها نماز شب که ساعاتی از شب را به راز و نیاز با معبود خود می گذرانید و به تهجد اشتغال داشت.(292)
هم چنین درباره آن بزرگوار آمده است که:آن فقیه بزرگوار در مورد ادعیه و اذکار و تسبیحات نیز مداومت اکیدی داشت و در هیچ شرایتی ادعیه و زیارت هفته و دیگر ادعیه وارده را به مناسبتهای مختلف ترک نمی کند و در ماه مبارک رمضان نیز ادعیه خاص هر روز و شب به ویگه دعای افتتاح و دعای ابوحمزه ثمالی را همراه دیگر ادعیه سحر می خواند.نیز بر ادعیه مفصل روزهای ماه مبارک رمضان، مداومت می نمود، به خصوص در لیالی قدر پس از شرکت در مراسم عمومی احیاء که در بیت معظم له برگزار می شد، به خلوت رفته و تا سحر به شب زنده داری و احیاء می پرداخت و با خدای خویش به راز و نیاز و طلب مغفرت سرگرم بود و ناله هایش تا فاصله زیادی شنیده می شد.(293)

آیه الله جلال الدین علامه حائری (ره)

در شرح حال مرحوم آیت الله حاج شیخ جلال الدین علامه حائری (ره) نگاشته شده وی به کلیه اذکار و ادعیه ماثوره و ملتزم بود و نماز شبش ترک نمی شود و خدایش را آن چنان حمد و ثنا می کرد تا به رحمت عمیمش راه یابد و دیدگان خویش را روشن نماید و ضمیر خود را به رضای خداوندیش بیدار نگاه دارد.در جوانی برای ریاضت به خارج از شهر بار فروش واقع شده بود چند شبانه روز امامت می کرد و شب زنده دار بود و به درجات ایمان و معرفت سیر می نمود و به طی منازل و قطع مراحل می پرداخت و به ظهور استعدادت و تتمیم ملکات مبادرت می کرد.(294)
هم چنین درباره آن بزرگوار گفته شدهآری او از شب زنده دارنی بود که در دل شب یارب گویان با خدای خود به راز و نیاز می پرداخت.چنان که خود گفته است:
خلوت دل مظهر الله شد - وحی مرسل در دل آگاه شد
این جلال الدین که وصف جان کند - بندگی صاحب قرآن کند (295)

آخوند مجاهد بافقی (ره)

برنامه زندگی آخوند بافقی در نجف چنین بود که روزهای معمولی را به تحصیل و به مطالعه مشغول بود، روز پنج شنبه که درس حوزه تعطیل می شد.به مسجد سهله (کوفه) می رفت و تا صبح در آنجا بیوته می کرد و به عبادت مشغول می شد.او وقتی هم که به قم می آمد، عملا مسجد جمکران را احیاء می کرد و معتقد بود که این مسجد در قم منزلتی مشابه مسجد سهله در نجف را دارد.
او اهل شب زنده داری و تهجید بود.وقتی و تهجید بود.وقتی که ددر قم بود، ایام ماه رمضان را شبها همیشه در مسجد بالا سر مراسم دعا و قرائت و قرآن و شب زنده داری داشت.از همان مکان نیز تبعید و زندان فرستاده شد.(296)