سیمای متهجدین

نویسنده : سید حسن موسوی

مرحوم میرزاعلی آقا شیرازی (ره)

استاد شهید مرتضی مطهری(ره) درباره استاد خود چنین می گوید: یادی از استاد خودم، عالم جلیل القدر مرحوم آقای حاج میرزاعلی آقا شیرازی (اعلی الله مقاله) که از بزرگترین مردانی بود که من در عمر خود دیده ام و به راستی نمونه ای از زهاد و عباد و اهل یقین و یادگاری از سلف صالح بود که در تاریخ خوانده ایم.از امام جماعت پرهیز داشت.سالی در ماه مبارک رمضان با اصرار زیاد او وادار کردند که این یک ماهه در مدرسه صدر اقامه جماعت کنند.جمعیت بی سابقه ای برای اقتدا شرکت می کردند، شنید که جماعتهای اطراف خلوت شده، او هم دیگر ادامه نداد(277)
و در جای دیگر درباره او می گوید:هر شب این مرد اقلا از دو ساعت به طلوع صبح بیدار بود و من به معنی شب زنده داری را آنجا فهمیدم.معنی این که شب مردان خدا روز جهانی افروز است را آنجا فهمیدم.معنی عبادت را آنجا فهمیدم، معنی خدا شناسی را آنجا فهمیدم، معنی استغفار را آنجا فهمیدم.معنی حال را و... (278)

شیخ عباس قمی (ره)

در شرح حال شیخ عباس قمی صاحب کتاب شریف مفاتیح الجنانآورده اند: وی در تمام دوره سال، در چهار فصل، حداقل یک ساعت قبل از طلوع فجر بیدار و مشغول نماز و تهجید بود.به عبادت آخر شب و قبل از سپیده دم اهمیت زیاد می داد و معتقد بود بهترین اعمال مستحبی عبادت و تهجید است.فرزند بزرگش می گوید: تا آنجا که من به خاطر دارم، بیداری آخر شب از او فوت نشد، حتی در سفرهای این شیوه عملی می شد(279).

میرزا حسین نوری (ره)

محدث قمی (ره) درباره استادش حاج میرزاحسین نوری(ره) می نویسد:او در زهد و عبادت سخت کوشا بود.نماز شب او فوت نشد و راز و نیازش با خداوند متعال در تمام شبها برقرار بود.(280)