سیمای متهجدین

نویسنده : سید حسن موسوی

شهید ثالث (ره)

در احوالات شهید ثالث حاج ملا محمد تقی بن محمد برغانی قزوینی آورده اند: عبادت آن جناب (قدس سره) چنان بود که از نصف شب علی الدوام تا طلوع صبح صادق به مسجد خود می رفت و به مناجات و ادعیه و تضرع و زاری و بی قراری و گریه و ناله اشتغال داشت و مناجات خمسه عشر را از بر می خواند.بر این سجیه و شیوه سنیه استمرار داشت تا همان شب که شربت شهادت نوشید.مکرر در میان زمستان دیدند آن جناب در پشت بام مسجد خود در عین شدت آمدن برف در نیمه شب پوستینی بر دوش و عمامه بر سر مشغول به تضرع و زاری بوده، ایستاده و دستها را به آسمان برداشته تا این که برف قامت مبارکش را سراسر (از پای تا سر) سفید پوشانیده.مرحوم حاجی ملا محمد صالح برغانی نیز می فرمود که برادر کوچک او ملاعلی در ایام تحصیل همیشه به شبها می گریست و به گردن خود زنجیر می انداخت.میخی بود که بر زمین می کوبید و تا صبح مشغول عبادت بود. (270)

والد مرحوم میرزامحمد تنکابنی (ره)

مرح وم میرزا محمد تنکانی صاحب کتاب شریف قصص العلماء در احوالات پدر بزرک وارش می فرماید مرحوم والد مواظب صلوه در اول وقت و به ادای نوافل روابت مواظب و هر یک روز یک جزء قرآن تلاوت می نمود و سوره اذا وقعت الواقعه را در قنوت نماز و تیره می خواند و نامز شب از او ترک نمی شد همچنین می فرماید: در یک شب وقت سحر از خواب بیدار شدم دیدم مرحوم والد نشسته است و به شدت می گرید و یکی از زوجات نشسته است.بعد از مدتی که او را تسکین حاصل شد از سبب گریه سوال کردم فرمود: در قنوت وتر مناجات خمسه عشر می خواندم و می گریستم.ناگاه دیدم که از سقف خانه آوازی بر آمد کهایها العالم العامل ! مرحوم والد، زیاده از این حکایت ننمود از آن پس گفت که چون من آواز را شنیدم چنان گریه بر من مستولی شد که نتوانستم نماز را تمام کنم.بی اختیار نشستیم و گریه کردم؛ و تا من زنده هستم این مطلب را ابراز نکنید که من از شما راضی نیستم.مجملا آن مرحوم مناجات مناجات خمسه عشر را همیشه در قنوت نماز وتر می خواند و در نماز چنان خضوع و خشوع داشته که در ابناء روزگار این قسم نماز به نظر این تبه روزگار نرسیده...(271)

آقا سید اسد الله (ره)

در احوالات آقا سیداسدالله فرزند آقا سید محمد باقر سید از شاگردان آقا سید ابراهیم و شیخ محمد محسن و شیخ مرتضی آمده است: و عادت مورثه از اسلاف و اشراف و اباء و اجدادش این که هر شب نصف تا صبح در امکنه خالیه فارغه به دعا و مناجات و گریه و عبادت تا به صبح اشتغال دارد و در ابکاء از خوف حضرت قهار برای او نیست (272)