سیمای متهجدین

نویسنده : سید حسن موسوی

حسین بن زیدبن علی (علیه السلام)

گویند فرزند علی بن الحسین (علیه السلام) بنام زیدبن علی که به خونخواهی امام حسین (علیه السلام) قیام کرد چند فرزند داشت به نامهای یحیی، حسین، عیسی و محمد.روزی که زیدبن علی کشته حسین هفت سال بود که حضرت امام صادق (علیه السلام) او را تربیت و پرورش نموده، علم به او آموخت.او را بر اثر بسیار گریستنش از خوف خدای تعالی در نماز شب،ذوالدمعهو ذوالعبرهیعنیصاحب اشکمب نامیدند.او در پایان زندگی نابینا شد و او را مکفوفیعنیکورگفتند و در سال یک صدوسی پنج یایک صد و چهل از دنیا رفت.(268)

ملا محمد اشرفی (ره)

مرحوم ملا محمد اشرفی از نیمه شب تا صبح مشغول تضرع و زاری و مناجات با حضرت باری(جل و علی) بود.آن قدر بر سر وسینه می زد که هنگامی که صبح می شد در نهایت ضعف و نقاهت بود به گونه ای که هر کس او را می دید چنین می پنداشت که تازه از بستر بیماری برخاسته است.(269)

شهید ثالث (ره)

در احوالات شهید ثالث حاج ملا محمد تقی بن محمد برغانی قزوینی آورده اند: عبادت آن جناب (قدس سره) چنان بود که از نصف شب علی الدوام تا طلوع صبح صادق به مسجد خود می رفت و به مناجات و ادعیه و تضرع و زاری و بی قراری و گریه و ناله اشتغال داشت و مناجات خمسه عشر را از بر می خواند.بر این سجیه و شیوه سنیه استمرار داشت تا همان شب که شربت شهادت نوشید.مکرر در میان زمستان دیدند آن جناب در پشت بام مسجد خود در عین شدت آمدن برف در نیمه شب پوستینی بر دوش و عمامه بر سر مشغول به تضرع و زاری بوده، ایستاده و دستها را به آسمان برداشته تا این که برف قامت مبارکش را سراسر (از پای تا سر) سفید پوشانیده.مرحوم حاجی ملا محمد صالح برغانی نیز می فرمود که برادر کوچک او ملاعلی در ایام تحصیل همیشه به شبها می گریست و به گردن خود زنجیر می انداخت.میخی بود که بر زمین می کوبید و تا صبح مشغول عبادت بود. (270)