فهرست کتاب


مهدی (عج) معجزه جاودان

محمد حسین طسوجی

ثبات قدم شیعیان در اعتقاد به ولی عصر (عج)

امام جواد (علیه السلام) می فرماید: حضرت مهدی (عج)بعد از این که یادش از خاطرها محو شد و بیشتر معتقدان به امامتش، از اعتقاد خود برگشتند قیام می کند. (145)
2- یمان تمار می گوید: نزد امام صادق (علیه السلام) نشسته بودیم که به ما فرمود: صاحب الامر (عج) غیبتی خواهد داشت که کسی که در آن دوره غیبت بخواهد دیندار بماند سخت در مشقت و در معرض مشکلات است. و سپس فرمود: صاحب الامر (عج) غیبتی دارد و بنده خدا- برای حفظ دینش- باید تقوای الیه را پیشه کند و دو دستی به دین خود بچسبد. (146)
3- امام صادق (علیه السلام) می فرماید: ... جدا مورد آزمایش قرار می گیرید تا جایی که مردم می گویند: مهدی (عج) مرده یا کشته شده است، اگر زنده است پس کجاست و چه می کند؟ چشمان مومنین بر او می گریند و همچون کشتی طوفان زده به اضطراب می افتند، جز کسانی که خداوند از آنها پیمان گرفته و به دم الهی یاریشان کرده، کس دیگری رستگار نخواهد شد. (147)
4- از امام صادق (علیه السلام) از پدران بزرگوارش در وصیت پیامبر (ص) به امیر المومنین (علیه السلام) آمده است که فرمود: یا علی!شگفت انگیزترین مردم از نظر ایمان و بلند مرتبه ترین آنها در یقین، مردمی هستند که در آخر الزمان می آیند که پیامبران را ندیده اند، حجت خدا هم از دیده ایشان پنهان است اما فقط از طریق روایات و نوشته هایی که به دستشان رسیده است ایمان می آورند- (148)
5- علی بن فضال از پدرش از امام رضا (علیه السلام) نقل می کند که فرمود: گویا شیعه را می بینم در حالی که چهارمین فرزند از نسل من از دیده آنها مخفی است شیعیان در جستجوی مهدی (عج) هستند اما آن را نمی یابند علی بن فضال می گوید: عرض کردم: چرا چنین است یابن رسول الله؟ فرمود: زیرا امامشان از دیده آنها غایب گشته است... (149)
6- پیامبر (ص) فرمود: مهدی (عج) غیبت و گمگشتگی خواهد داشت که مردم در آن دوره گمراه خواهند شد. (150)
7- پیامبر (ص) فرمود: کسانی که در دوره غیبت حضرت مهدی (عج) بر اعتقاد به او استوار هستند از کبریت احمر نایاب ترند. جابر بن عبدالله انصاری بلند شد و گفت: یا رسول الله!آیا فرزندت قائم، غیبت خواهد کرد؟ فرمود: آری به خدا قسم (ولیمحصن الله الذین آمنوا و بمحق الکافرین)(151)خداوند مومنین را جداً می آزماید و کافران را از میان بر می دارد. (152)
8- اصبغ بن نباته می گوید: امیرالمومنین (علیه السلام) فرمود: مهدی (عج) غیبتی طولانی خواهد داشت تا آن جا که نادانان گویند: خداوند- برای فرستادن مصلح- از آل محمد بی نیاز است. (153)
9- امام رضا (علیه السلام) از پدارن بزرگوارش از امیر المومنین (علیه السلام) نقل می کند که فرمود: ... در دوران غیبت، جز دینداران ناب که یقین در جانشان رسوخ کرده و خداوند از آنان بر ولایت ما پیمان گرفته و ایمان را در جانشان ثابت کرده و به دم الهی یاریشان نموده است، کسی بر اعتقاد خود، استوار نخواهد ماند. (154)
10- امام زین العابدین (علیه السلام) می فرماید: ... مدت غیبت آن قدر طول می کشد که بیشتر معتقدان به حضرت، از اعتقاد خود دست بر می دارند، مگر آنان که دارای یقینی محکم و شناختی درست باشند و در درون خویش نسبت به حکم ما هیچ دلتنگی و اضطرابی احساس نکنند و کاملاً تحت اختیار و تسلیم امر ما باشند. (155)
11- ابی الجارود می گوید: امام باقر (علیه السلام) به من فرمود: وقتی حرکت چرخ گردون به آنجا رسد که مردم گفتند: - امام- قائم مرده یا کشته شده است، اگر نه پس کجاست و چرا نمی آید؟ و کسی که دنبال امام بود کارش به آنجا می رسد که بگوید: چطور می شود امام قائم غایب باشد با این که الان استخوانهایش هم پوسیده است. آن موقع- به ظهور امام مهدی (عج) امیدوار باش و اگر شنیدی- ظهور کرده است- به سوی او بشتاب، اگر چه مجبور باشی خود را بر یخ و برف بکشانی. (156)
12- امام باقر (علیه السلام) می فرماید: ای محمد بن مسلم !در قائم آل محمد (عج) شباهتهایی به پنج پیامبر وجود دارد. و سنتی از موسی در اوست که عبارت است از ادامه و طول کشیدن ترس او، دراز شدن زمان غیبت، مخفی بودن تولد، مصیبت و رنج پیروانش و اذیت و آزاری که می بینند... و اما شباهت او به عیسی این است که مردم درباره او اختلاف کردند، بعضی گفتند: اصلاً متولد نشده است، برخی گفتند: مرده است و عده ای گفتند: کشته شده و به دار آویخته شده است.... (157)
13- عبدالرحمن بن سیابه می گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: چه بر شما خواهد گذاشت وقتی امام هدایتگر و نشانه حق را به چشم نبینید، گروهی از گروهی دیگر بیزاری می جوئید، آن گاه سخت مورد آزمایش واقع می شوید و ناخالصان شما از مخلصین جدا خواهند شد، اول روز در اخبار و روایات اختلاف و مشاجره خواهید داشت و آخر روز، کارتان به کشت و کشتار خواهید کشید (158)
14- سدیر صیرفی می گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: ... وای بر شما!در کتاب جفر نظر انداختم... و در ولادت قائم ما و غیبت آن حضرت و طولانی شدنش و مدت عمر وی تامل کردم و- دیدم که- مردم با ایمان گرفتار بلاها و مصیبتها هستند و به خاطر طولانی شدن دوران غیبت، در دلهایشان شک و تردید راه می یابد و بیشتر آنها از دینشان بر می گردند... (159)
15- احمد بن زکریا می گوید: امام رضا (علیه السلام) فرمودند: ... بدون تردید دچار گرفتاری هولناک و فتنه ای شدید خواهید شد که در آن هنگام به نزدیکترین افراد انسان نیز نمی شود اعتماد کرد و آن هنگامی است که چهارمین فرزند از نسل من غایب شود. (160)
16- اسحق بن سعد اشعری می گوید: امام عسگری (علیه السلام) فرمود: به خدا قسم مهدی (عج) غیبتی خواهد داشت که جز آنها که خداوند در اعتقاد به امامت او استوارشان کرده و برای دعا در تعجیل فرجش موفقشان کرده، کسی دیگر، از نابودی رهایی نخواهد یافت. به آن حضرت عرض کردم: یابن رسول الله!آیا غیبتش به طول می انجامد؟ فرمود: آری به خدا قسم، تا آن قدر به درازا می کشد که بیشتر معتقدان به او از اعتقادشان بر می گردند و جز آنها که خداوند درباره ولایت ما از آنها پیمان گرفته و ایمان را در قلبشان راسخ کرده و به دم الهی یاریشان کرده است کسی دیگر بر اعتقاد به او باقی نخواهد ماند. (161)
17- جعفر بن وهب بغدادی از امام عسگری (علیه السلام) نقل می کند که فرمود: بدانید که فرزندم غیبتی خواهد داشت که غیر از کسی که خداوند او را از لغزش نگهداشته است، بقیه مردم درباره او دچار شک و تردید خواهند شد. (162)
18- امام عسگری (علیه السلام) می فرماید: بدانید که فرزندم غیبتی خواهد داشت که نادانان، در آن دچار سرگردانی می شوند، طرفداران باطل نابود می شوند و آنها که برای ظهورش، از پیش خود، وقت تعیین می نمایند به دروغگویی می افتند. (163)
19- امام عسگری (علیه السلام) می فرماید: این پسرم، امام قائم بعد از من است که آن چه از سنتهای الهی در زمینه طول عمر و غیبت، درباره پیامبران جاری شده است، درباره او جریان می یابد تا جایی که به خاطر طولانی شدن غیبتش، دلها سخت و تیره می شود و جز آنها که خداوند ایمان به او را در قلوبشان نگاشته و به دم الهی یاریشان کرده است کسی دیگر بر اعتقاد به او باقی نمی ماند. (164)
20- مفضل بن عمر می گوید: از امام صادق (علیه السلام) در مورد کلمه (والعصر) توضیح خواستم. آن حضرت فرمود: (العصر) همان عصر خروج امام قائم (عج)، (ان الانسان لفی خسر) یعنی دشمنان ما در زبان هستند، (الا الذین امنوا) مقصود، ایمان به نشانه های ماست، (و عملوا الصالحات) یعنی همراهی و همنوایی با برادران، (تواصوا بالحق) یعنی توصیه یکدیگر به مساله امامت و (و تواصوا بالصبر) (165)یعنی استقامت در دوران غیبت. (166)
21- مفضل می گوید: از امام صادق (علیه السلام) شنیدم که می فرمود: صاحب الامر دو غیبت دارد که یکی از دیگری طولانی تر است تا جایی که می گویند- آن حضرت- مرده است و برخی می گویند کشته شده است و جز عده کمی از اصحابش کسی معتقد به او باقی نخواهد ماند... (167)
22- محمد بن منصور از پدرش نقل می کند که گروهی خدمت امام صادق (علیه السلام) نشسته بودیم و صحبت می کردیم که ایشان به ما فرمودند: چه می گویید؟- و به اصطلاح کجای کار هستید؟- هیهات!هیهات! نه به خدا قسم، آن چه چشم انتظار آن هستید نخواهد شد مگر این که غربال شوید، نه به خدا قسم، آن چه چشم انتظار آن هستید نخواهد شد مگر این که- مومن و متزلزل شما- از هم جدا شوند، نه به خدا قسم آن چه چشم انتظار آن هستید نخواهد شد مگر این که آزمایش شوید: نه به خدا قسم، آن چه چشم انتظار آن هستید نخواهد شد مگر بعد از این که ناامید شوید: نه به خدا قسم، آن چه چشم انتظار آن هستید نخواهد شد مگر بعد از آن که شقی و بدبخت به شقاوتش برسد و سعید و نیک انجام به سعادتش دست یابد. (168)
23- محمد بن ابی نصر می گوید: امام ابوالحسن (علیه السلام) (169) فرمود: بدانید که به خدا قسم، آن چه چشم انتظار آن هستید نخواهد شد مگر این که- مومن و متزلزل- از هم جدا شوند، و مورد آزمایش قرار گیرند تا این که جز افراد بسیار نادری از شما باقی نماند، آنگاه آیاتی از قرآن تلاوت فرمود که: (ام حستم ان تترکوا و لما یعلم الله الذین جاهدوا منکمم) (170) آیا گمان کردید که بدون آزمایش الهی و مشخص شدن مجاهدانتان، از شما دست برداشته می شود؟ (171) (و یعلم الصابرین) (172)
24- محمد بن مسلم و ابوبصییر روایت کرده اند که: از امام صادق (علیه السلام) شنیدم که می فرمود: این کار به سامان نمی رسد- و ظهور محقق نخواهد شد- مگر این که دو سوم مردم (173) از دین برگردند، ما گفتیم: اگر دو سوم مردم از دین برگردند دیگر چه کسی باقی خواهد ماند؟ امام (علیه السلام) فرمود: آیا دوست ندارید در بین یک سوم باقیمانده باشید؟ (174)
25- جابر جعفی می گوید: به امام باقر (علیه السلام) عرض کردم: فرج شما کی خواهد بود؟ فرمود: هیهات، هیهات، فرج ما شدنی نیست مگر این که غربال شوید، باز هم غربال شوید، بار هم غربال شوید سه مرتبه این مطلب را فرمود، تا این- آلودگیها از میانتان برود و صفا و خلوص باقی بماند. (175)
26- عبایة بن ربعی اسدی می گوید: از امیر المومنین (علیه السلام) شنیدم که می فرمود: چه بر شما خواهد گذشت وقتی امام هدایتگر و نشانه حق را به چشم نبینید، گروهی از گروه دیگر بیزاری می جوئید. (176)
27- ابن ابی عمیر می گوید: به موسی بن جعفر (علیه السلام) عرض کردم: آیا در بین امامان کسی هست که غیبت داشته باشد؟ فرمود: آری، جسمش از دیدگان مردم پنهان می شود اما یاد و خاطره اش از دلهای مومنان محو نمی شود، و او دوازدهمین امام است. (177)
28-ابوبصیر از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند که فرمود (178) عده کمی از عرب همراه امام قائم (عج) خواهند بود. به ایشان عرض شد: افرادی از آنها که در این باره صحبت می کنند زیاد هستند فرمود: مردم باید امتحان شوند، مومن و غیر مومن از هم باز شناخته شوند، غربال و جداسازی انجام شود و در آن صورت، عده زیادی از غربال خارج خواهند شد. (179)
29- مالک بن حمزه می گوید: امیرالمومنین (علیه السلام) در حالی که انگشتان دو دستش را درهم فرو می برد فرمود: چه خواهید کرد وقتی که شیعه این گونه اختلاف کنند؟ گفتم: یا امیر المومنین (علیه السلام) در آن موقع دیگر هیچ خیر قابل تصور و انتظار نیست. فرمود: تمام خیر، در همان موقع جمع است، ای مالک!در آن موقع است که قائم ما قیام می کند... (180)
روشن است که آزمایش مومنان و غیر مومنان، در هر عصر و زمانی، از سنتهای الهی است و مخصوص دوره غیبت نیست و خداوند، هر شخص و گروهی را به چیزی امتحان می کند. این امت، پس از پیامبر و امامان (علیه السلام)، به غیبت حضرت مهدی (عج) و بعضی چیزهایی دیگر مبتلا و آزمایش شده اند- و از آزمایش الهی نمی توان گریخت- چنان که خدای تعالی می فرماید:
احسب الناس ان یترکوا ان یقولوا امنا و هم لا یفتنون و لقد فتنا الذین من قبلهم فلیعلمن الله الذین صدقوا و لیعلمن الکاذبین (181)
آیا مردم گمان می کنند همین که به زبان بگویند ایمان آوردیم، دست از سر آنها بر می داریم و دیگر آزمایش نمی شوند؟ مردمی را که قبل از ایشان بودند نیز آزمودیم و خداوند می داند که چه کسانی راستگو و چه کسانی دروغگویند- و در امتحان، درست یا نادرست از آب در می آیند-
ما باید برای رستگاری و موفق شدن در این آزمایشها تلاش کنیم، رستگاری کامل جز برای دینداران ناب- مخلصین- و کسانی که جانشان با یقین در آمیخته و اعتقادشان محکم و شناختشان از نادانیها و نادرستیها کامل شده است، فقط با داشتن چنین شرایط و حالاتی است که بنده پروردگار، به قضاء الهی و حکم پروردگار در تمام امور، خشنود است و نسبت به غیبت و دیگر مسائل مربوط به آن هیچ شک و تردیدی به دل راه نمی دهد و بر اعتقاد به امامت امام غایب ثابت و استوار می ماند و همیشه یاد او را در دل دارد، و این چیزها جز با تلاش پیگیر و حرکت در راه بندگی حقیقی و خالصانه، از راه دیگری به دست نمی آید. خداوند همه ما را، در این راه توفیق عنایت فرماید.
عمر بن عبد العزیز می گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: هر گاه زمانی آمد که امامی نیافتی- که در مسیر هدایت- به دنبالش قرارگیری، با موالیانی که- به هدایت امام پیشین- آنها را دوست می داشتی دوستی بورز و با دشمنانی که- با اشاره امام پیشین- دشمنی داشتی، دشمن باش (182) تا هنگامی که خداوند عزوجل، آن امام را ظاهر کند. (183)
یونس بن یعقوب از معتمدانش از امام صادق (علیه السلام) نقل می کند که فرمود: در چه حالی به سر خواهید برد در روزگاری که امامتان را نشناسید؟ به آن حضرت عرض شد: اگر چنین شد چه باید کرد؟ فرمود: از دستورات امام سابق پیروی کنید تا وقتی خداوند او را ظاهر کند. (184)
عبدالله بن سنان می گوید: امام صادق (علیه السلام) فرمود: شبهه ای دامنتان را خواهد گرفت و به حیرتی دچار خواهید شد، نشانه هدایت و امام راهبرتان دیده نخواهد شد، و در آن هنگام جز کسی که مانند غریق ناامید از همه جا، دست دعا به درگاه پروردگار بردارد، کس دیگری نجات نخواهد یافت. عرض کردم: دعاء غریق چگونه است؟ فرمود: غریق می گوید:
یا الله!یا رحمن یا رحیم!یا مقلب القلوب!ثبت قلبی علی دینک...

مقام و پاداش کسانی که در اعتقاد خود به امام زمان (عج) راسخ هستند.

1- امام صادق (علیه السلام) از پیامبر (ص) فرمود: خوشا به حال- بهشت، گوارا باد بر- آن که قائم اهل بیت مرا درک کنند و در دوره غیبت و قبل از قیامت از او تبعیت کنند، دوستانش را دوست بدارند و با دشمنانش دشمنی ورزند، او از یاران و دوستداران من و از گرامی ترین افراد امتم نزد من است. (185)
2- حضرت علی (علیه السلام) فرمود: ... بدانید!هر کس از شیعیان که، بر دینش محکم باقی بماند، و از به درازا کشیدن غیبت امام، دلش به زنگار شک، تیره و سخت نگردد، روز قیامت او با من و در رتبه من است. (186)
3- امام سجاد (علیه السلام) فرمود: هر کس در دوره غیبت قائم ما، بر ولایت ما، استوار باقی بماند خداوند اجر هزار شهید از شهدای بدر و احد به او عطا می فرماید. (187)
4- امام صادق (علیه السلام) فرمود: بهترین سبب نزدیکی بندگان به خداوند و برترین چیزی که موجب خشنودی او از ایشان می شود، این است که در ایام غیبت حجت خدا که مردم، مکان او را نمی دانند، معتقد باشند که حجت خدا بر حق است و روی زمین وجود دارد... (188)
5- مفضل بن عمر می گوید: شنیدم امام صادق (علیه السلام) که می فرمود: کسی که در حال انتظار فرج صاحب الامر (عج) از دنیا برود نه تنها مثل کسی است که با امام قائم، در کنار او و در اردوگاهش است، بلکه همچون مجاهد جنگاوری است که در رکاب پیامبر (ص) شمشیر می زند. (189)
6- امام صادق (علیه السلام) فرمود: هر یک زا شما که بر اعتقاد به صاحب الامر (عج) و در غیبتش بمیرد، مثل کسی است که در راه خدا شمشیر می زند.(190)
7- حکم بن عینه می گوید: هنگامی که امیرالمومنین (علیه السلام) در نهروان، با خوارج می جنگید، مردی برخاست و عرض کرد: ای امیرالمومنین!خوشا به حال ما که در کنار تو در این میدان هستیم و در رکاب تو با این خوارج می جنگیم، امیرالمومنین (علیه السلام) فرمود: به آن خدایی که دانه را شکافت و موجودات را خلق کرد سوگند، مردمی هستند که هنوز خداوند پدران و اجدادشان را هم خلق نکرده است اما در این میدان، با ما هستند. آن مرد گفت: چگونه ممکن است گروهی هنوز به دنیا نیامده اند با ما باشند؟ حضرت فرمود: آری، گروهی در آخر الزمان هستند که در آن چه ما انجام می دهیم با ما شریکند و دلشان تسلیم امر ماست، براستی و جدا که آنها در آن چه ما انجام میدهیم با ما شریک هستند. (191)
8- امام صادق (علیه السلام) فرمود: هر کس امامش را بشناسد و قبل از قیام صاحب الامر (عج) از دنیا برود، مثل کسی است که در لشگر او مستقر است، و بلکه بالاتر، مثل کسی است که زیر پرچم او مستقر است. (192)
شاید علت مترتب بودن چنین ثواب و آثاری، این باشد که مومنان در دوره غیبت با این که از دیدن امام خود و رسیدن به محضرش و از کلام نافذش محرومند، اما در عین حال او را دوست می دارند و به او ایمان دارند و دل و دین خود را به او سپرده اند، حال، انسان مومنی که در دوره غیبت چنین روحیه ای داشته باشد اگر یکی از امامان پیشین را درک می کرد چه وضعی داشت؟ قطعاً چنین است که اگر او را درک میکرد، از او پیروی می نمود و در کنار او می جنگید و پاداش مجاهدان در رکاب امام حاضر را از آن خود می نمود؛ و چنین است که امیرالمومنین (علیه السلام) می فرماید: مردمی هستند که هنوز خداوند، پدران و اجدادشان را هم خلق نکرده است اما در این میدان با ما هستند... گروهی در آخر الزمان هستند که در آن چه ما انجام می دهیم، با ما شریکند، دلشان تسلیم امر ماست، به راستی و جدا که در آن چه ما انجام میدهیم، آنها با ما شریک هستند. همچنین ممکن است علت این ثواب ها و آثار ارزشمند، این باشد که از آنجا که مومنان راستین دوره غیبت، به امامشان ایمان آورده، دل و دین و جان به او سپرده و خود را برای جهاد در زمان ظهور و قیامش آماده نموده اند، مثل این باشد که محضر آن بزرگوار را درک کرده و در کنار او جنگیده اند و بنابراین از پاداش کسی که او را درک کرده و در کنارش جنگیده است برخوردارند.

آگاهی مهدی (عج) از اعمال شیعیان

عبید بن زراره می گوید: از امام صادق (علیه السلام) شنیدم که می فرمود: مهدی (عج) از دیده مردم غایب می شود، او در موسم حج، بر اعمال مردم ناظر است، آنها را می بیند ولی آنها او را نمی بینند. (193)
از امام رضا (علیه السلام) درباره قائم (عج) سوال شد، فرمود: جسمش دیده نمی شود، و نامش برده نمی شود. (194)
حسن بن علی بن فضال می گوید: از امام رضا (علیه السلام) شنیدم که فرمود: خضر (علیه السلام) از آب حیات نوشید و تا نفخ صور زنده است، نزد ما می آید، به ما سلام می کند، صدایش را می شنویم اما خودش را نمی بینیم. تا این که فرمود: و خداوند، در دوره غیبت، به وسیله او غربت و تنهایی قائم ما را به انس و الفت بدل خواهد کرد. (195)
ابوهاشم جعفری می گوید: شنیدم که امام هادی (علیه السلام) فرمود: جانشین من فرزندم حسن است،با جانشین بعد از جانشین چه خواهید کرد؟ عرض کردم: فدایت شوم چرا چنین چیزی می فرمایید؟ فرمود: زیرا شما خودش را نمی بینید و جایز نیست با نامش از او یاد کنید. عرض کردم، پس چگونه از او یاد کنیم؟ فرمود: بگویید حجت آل محمد (196)
امام صادق (علیه السلام) فرمود: امیرالمومنین (علیه السلام) فرمود: بدانید که زمین از حجت خدا خالی نیست اما خداوند به واسطه ستم و نادانی مردم، دیده ایشان را از دیدارش می پوشاند، و اگر زمین لحظه ای از حجت خدا خالی باشد اهلش را در خود فرو خواهد برد، اما حجت خدا، مردم را می شناسد ولی مردم او را نمی شناسند همان طور که یوسف، مردم (برادرانش) را می شناخت و آنها او را نمی شناختند. (197)