فهرست کتاب


شیفتگان حضرت مهدی عجّل اللّه تعالی فرجه الشّریف «جلد دوّم»

احمد قاضی زاهدی گلپایگانی

دو رقعه حاجت

در کتاب دعای بحار صورت این دو رقعه شریفه به این تفصیل است:
رقعه اوّل به خدا نوشته می شود و رقعه دوّم به حضرت صاحب الأمر - علیه السّلام -
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ اِلَی اللَّهِ سُبْحانَهُ وَتَقَدَّسَتْ اَسْمآؤُهُ رَبِّ الْاَرْبابِ وَقاصِمِ الْجَبابِرَةِ الْعِظامِ عالِمِ الْغَیْبِ وَکاشِفِ الضُّرِّ الَّذی سَبَقَ فی عِلْمِهِ ماکانَ وَما یَکُونُ مِنْ عَبْدِهِ الذَّلیلِ الْمِسْکینِ الَّذی انْقَطَعَتْ بِهِ الْاَسْبابُ وَ طالَ عَلَیْهِ الْعَذابُ وَ هَجَرَهُ الْاَهْلُ وَ بایَنَهُ الصَّدیقُ الْحَمیمُ فَبَقِیَ مُرْتَهِناً بِذَنْبِهِ قَدْ اَوْبَقَهُ جُرْمُهُ وَطَلَبَ النَّجا فَلَمْ نَجِدْ مَلْجَأً وَلامُلْتَجَأً غَیْرَ الْقادِرِ عَلی حَلِّ الْعَقْدِ وَمُؤَیَّدَ الْاَیْدِ فَفَزَعی اِلَیْهِ وَاعْتِمادی عَلَیْهِ وَلالَجَاَ وَلا مُلْتَجی اِلاَّ اِلَیْهِ اَللَّهُمَّ اِنّی اَسْئَلُکَ بِعِلْمِکَ الْماضی وَبِنُورِکَ الْعَظیمِ وَبِوَجْهِکَ الْکَریمِ وَ بِحُجَّتِکَ الْبالِغَةِ اَنْ تُصَلِّیَ عَلی مُحَمَّدٍ وَعَلی الِ مُحَمَّدٍ وَاَنْ تَاْخُذَ بِیَدی وَتَجْعَلَنی مِمَّنْ تَقْبَلُ دَعْوَتَهُ وَتُقیلُ عَثْرَتَهُ وَتَکْشِفُ کُرْبَتَهُ وَتُزیلُ نَزْحَتَهُ وَتَجْعَلُ لَهُ مِنْ اَمْرِهِ فَرَجاً وَمَخْرَجاً وَتَرُدَّ عَنّی بَاْسَ هذَا الظَّالِمِ الْغاشِمِ وَبَاْسَ النَّاسِ یارَبَّ الْمَلائِکَةِ وَالنَّاسِ حَسْبی اَنْتَ وَکَفی مَنْ اَنْتَ حَسْبُهُ یا کاشِفَ الْاُمُورِ الْعِظامِ فَاِنَّهُ لاحَوْلَ وَلاقُوَّةَ اِلاَّ بِکَ.

صورت رقعه دوّم یعنی رقعه به حضرت صاحب الزّمان (علیه السّلام)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحیمِ تَوَسَّلْتُ بِحُجَّةِ اللَّهِ الْخَلَفِ الصَّالِحِ مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ مُوسَی بْنِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ اَبیطالِبٍ النَّبَأِ الْعَظیمِ وَالصِّراطِ الْمُسْتَقیمِ وَالْحَبْلِ الْمَتینِ عِصْمَةِ الْمَلْجَأِ وَقَسیمِ الْجَنَّةِ وَالنَّارِ اَتَوَسَّلُ اِلَیْکَ بِابآئِکَ الطَّاهِرینَ الْخَیِّرینَ الْمُنْتَجَبینَ وَاُمَّهاتِکَ الطَّاهِراتِ الْباقِیاتِ الصَّالِحاتِ الَّذینَ ذَکَرَهُمُ اللَّهُ فی کِتابِهِ فَقالَ عَزَّ مِنْ قآئِلٍ اَلْباقِیاتُ الصَّالِحاتُ وَبِجَدِّکَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَالِهِ وَخَلیلِهِ وَحَبیبِهِ وَخِیَرَتِهِ مِنْ خَلْقِهِ اَنْ تَکُونَ وَسیلَتی اِلَی اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فی کَشْفِ ضُرّی وَحَلِّ عَقْدی وَفَرِّجْ حَسْرَتی وَکَشْفِ بَلِیَّتی وَتَنْفیسِ نَزْحَتی وَبِکهیعص وَبِیس وَالْقُرْانِ الْحَکیمِ وَبِالْکَلِمَةِ الطَّیِّبَةِ وَبِمَجارِی الْقُرْانِ وَبِمُسْتَقَرِّ الرَّحْمَةِ وَبِجَبَرُوتِ الْعَظَمَةِ وَبِاللَّوْحِ الْمَحْفُوظِ وَبِحَقیقَةِ الْایمانِ وَقَوامِ الْبُرْهانِ وَبِنُورِ النُّورِ وَبِمَعْدَنِ النُّورِ وَالْحِجابِ الْمَسْتُورِ وَالْبَیْتِ الْمَعْمُورِ وَبِالسَّبْعِ الْمَثانی وَالْقُرْانِ الْعَظیمِ وَفَرآئِضِ الْاَحْکامِ وَالْمُکَلِّمِ بِالْعِبْرانِیِّ وَالْمُتَرْجِمِ بِالْیُونانِیِّ وَالْمُناجی بِالسِّرْیانِیِّ وَمادارَ فِی الْخَطَراتِ وَمالَمْ یُحِطْ بِهِ لِلظُّنُونِ مِنْ عِلْمِکَ الْمَخْزُونِ وَبِسِتْرِکَ الْمَصُونِ وَالتَّوْراةِ وَالْاِنْجیلِ وَالزَّبُورِ یا ذَاالْجَلالِ وَالْاِکْرامِ صَلِّ عَلی مُحَمَّدٍ وَالِهِ وَخُذْ بِیَدی وَفَرِّجْ عَنّی بِاَنْوارِکَ وَاَقْسامِکَ وَکَلِماتِکَ الْبالِغَةِ اِنَّکَ جَوادٌ کَریمٌ وَحَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَکیلُ وَلاحَوْلَ وَلاقُوَّةَ اِلاَّ بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظیمِ وَصَلَواتُهُ وَسَلامُهُ عَلی صَفْوَتِهِ مِنْ بَرِیَّتِهِ مُحَمَّدٍ وَذُرِّیَّتِهِ.

طریقه انداختن رقعه

رقعه ها را باید بست و رقعه باری تعالی را در داخل رقعه امام زمان - علیه السّلام - نهاد و در نهر جاری یا در چاه انداخت بعد از آنکه آنها را داخل بندقه ای از گل پاک نهاده باشی. و باید رقعه ها را در شب جمعه در نهر و یا در چاه بیاندازی و دو رکعت نماز بجای آوری و بوسیله سلسله جلیله محمّد و آل محمّد صلوات اللَّه علیهم اجمعین متوجّه به خداوند شوی و این کار نباشد مگر در نزد شدّت و امور مشکل و نوشته نشود برای غیر اهل که او را نفع نخواهد بخشید و این امانتی است در گردن تو و زود است که راجع به آن سؤال کرده شوی و موقعی که رقعه ها را در نهر یا چاه می افکنی این دعا را بخوان:
اَللَّهُمَّ اِنّی اَسْئَلُکَ بِالْقُدْرَةِ الَّتی لَحَظَتْ بِهَا الْبَحْرُ الْعَجَّاجُ فَاَزْبَدَ وَهاجَ وَماجَ وَکانَ کَالَّیْلِ الدَّاجِ طَوْعاً لِاَمْرِکَ وَخَوْفاً مِنْ سَطْوَتِکَ فَاَنْتَقَ اُجاجَهُ وَابْتَلَقَ مِنْهاجَهُ وَسَجَتْ جَزآئِرُهُ وَقَدُسَتْ جَواهِرُهُ تُنادیکَ حیتانُهُ بِاخْتِلافِ لُغاتِها اِلهَنا وَ سَیِّدَنا مَاالَّذی نَزَلَ بِنا وَمَا الَّذی حَلَّ بِبَحْرِنا فَقُلْتَ لَهَا اسْکُنی سَاَسْکُنُکَ مَلِیّاً وَاُحاوِرُبِکَ عَبْداً زَکِیّاً فَسَکَنَ وَسَبَّحَ وَوَعَدَ بِضَمآئِرِ الْمِنَحِ فَلَمَّا نَزَلَ بِهِ ابْنُ مَتی بِما اَلَمَ الظُّنُونُ فَلَمَّا صارَ فی فیها سَبَّحَ فی اَمْعآئِها فَبَکَتِ الْجِبالُ عَلَیْهِ تَلَهُّفاً وَاَشْفَقَتْ عَلَیْهِ الْاَرْضُ تَاَسُّفاً فَیُونُسُ فی جَوْفِهِ کَمُوسی فی تابُوتِهِ لِاَمْرِکَ طائِعٌ وَلِوَجْهِکَ ساجِدٌ خاضِعٌ فَلَمَّا اَحْبَبْتَ اَنْ تَقِیَهُ اَلْقَیْتَهُ بِشاطِ الْبَحْرِ شَلْواً لاتَنْظُرُ عَیْناهُ وَلاتَبْطِشُ یَداهُ وَلاتَرْکِضُ رِجْلاهُ وَاَنْبَتَّ مِنَّةً مِنْکَ عَلَیْهِ شَجَرَةً مِنْ یَقْطینٍ وَاَجْرَیْتَ لَهُ فُراتاً مِنْ مَعینٍ فَلَمَّا اسْتَغْفَرَ وَتابَ خَرَقْتَ لَهُ اِلَی الْجَنَّةِ بابِ اِنَّکَ اَنْتَ الْوَهَّابُ وَتَذْکُرُ الْاَئِمَّةَ واحِداً واحِداً.(26)
اکنون که این سطور را مرور می کنم مصادف با شب پنجشنبه، 23 رجب سال 1414 قمری است، که حدوداً 29 شب از رحلت جانگداز مرجع بزرگ جهان تشیّع حضرت آیةاللَّه العظمی «سیّد محمّد رضا موسوی گلپایگانی» - قدّس سرّه - می گذرد و شیعیان عالم در عزاداری و سوگ این عالم و فقیه اهلبیت عصمت و طهارت - علیهم السّلام - بسر می برند. متناسب با مطلب فوق (اثر عریضه)، از زمان جنگ تحمیلی و توجّه این بزرگ مرد به حضرت صاحب - عجّل اللَّه تعالی فرجه الشّریف - و رقعه عریضه یادم آمد.
روز جمعه ای بود که خبر دادند آقا عریضه ای نوشته و می خواهند به «مسجد جمکران» بروند. این حقیر، هم در خدمتشان بودم، وسط راه «جمکران» از طرف خیابان آذر، به نهر آبی رسیدیم. فرمودند: «عریضه را همین جا در گِل می گذاریم.» خیرالحاج آقای «حاج ابوالقاسم تکیه ای» که نوعاً در این راه همراه آقا بودند، پیاده شده و کنار نهر آب رفتند. عریضه را جای مخصوصی گذاشته و مقداری گِل از کنار نهر برداشته تا عریضه را داخل گِل بگذارند، ولی ناگهان خدمت آقا رسید و عرض کرد: «آقا ! عریضه را بدون گِل بردند.» و همه ما جستجو کردیم، عریضه نبود. معلوم شد مستقیماً عریضه را به خدمت والای امام زمان - علیه السّلام - رساندند.
و نیز صهر معظّمشان حضرت حجّةالاسلام حاج آقا «سیّد رضا ابطحی» فرمودند: «نوبت دیگری که آقا عریضه ای به خدمت امام زمان - علیه السّلام - نوشته و درچاه انداختند، شخصی خواب دید که: به آقای «گلپایگانی» - قدّس سرّه - بگویید جواب نامه شما را حضرت سه روز دیگر می دهند.» و روز سوّم از طرف عراق، آتش بس یکطرفه اعلان شد.