خوردنیها و آشامیدنیها از نظر پیشوایان علم و دین

سید محمد تقی حکیم با همکاری دکتر رهنما چیت ساز

کباب:

موسی پسر بکر می گوید: در مدینه مبتلا به مرضی شدم که در اثر آن ضعیف شده بودم؛ خدمت امام موسی کاظم (ع) رسیدم. آن حضرت به من فرمود: می بینم که ضعیف شده ای؟ گفتم آری فرمود کباب بخور. کباب خوردم و خوب شدم.
موسی پسر بکر می گوید: امام موسی کاظم (ع) به من فرمود که چرا رنگ صورت تو زرد شده است؟ عرض کردم دچار تب شده بودم. حضرت به من فرمود: گوشت بخور. من گوشت خوردم بعد از یک هفته حضرت مرادید و به من که همان طور رنگ پریده و زرد رنگ بودم، فرمود: مگر به تو نگفتم که گوشت بخوری. عرض کردم از آن وقتی که به من امر کرده اید، غیر از گوشت چیزی نخورده ام. فرمود چطور گوشت خورده ای؟ عرض کردم آب پز. حضرت فرمود: نه به صورت کباب بخور. پس من کباب خوردم. بعد از یک هفته حضرت مرا به سوی خود خواند. در حالی که قرمزی صورت من در اثر خوردن کباب عود کرده بود، آن حضرت فرمود: اکنون حال تو خوب شده است.

ماست: کسی که می خواهد ماست بخورد و ماست به او ضرری نرساند، باید (زنیان) روی آن بریزد و بعد آن را بخورد.

امام موسی کاظم (ع)
ماست یا شیر منعقد شده، در نتیجه اثر مایه بر روی شیر، بدست می آید. مچنیکف اولین شخصی بود که ماست را بر ضد تخمیر روده ای دستور داد، زیرا ماست بواسطه اسید و باکتری های مفیدی که دارد، از تخمیر جلوگیری می کند. در بعضی از سوء هاضمه های ناشی از کمی ترشح شیره معده، و در یبوست های معمولی، و در مسمومیت های خود به خودی که منشاء هاضمه ای دارند، ماست بسیار مؤثر و مفید است. مصرف 300 گرم ماست صبح ناشتا و 300 گرم در وسط روز، تأثیر بسزائی در سلامت دستگاه گوارش دارد.
خاصیت ماست بیش از شیر است، زیرا در آن یک نوع پروتید موجود است که بسرعت هضم و جذب می شود، بعلاوه کلسیم آن برای اشخاص سالخورده بی اندازه مفید است، و این اشخاص که همیشه از عفونت روده های خود می نالند، اگر بطور مرتب ماست بخورند، گاز و عفونت روده آنها بکلی زائل خواهد شد.
مشهور است که مردم بلغارستان که ماست جزو غذای روزانه آنهاست، عمر متوسطی طولانی تر از عمر سایر مردم کره زمین دارند.
ماست بهترین غذا برای بیماران است، زیرا معده و روده را شستشو می دهد و انواع عفونتها و میکربهای مضر آن را دفع می کند. بعلاوه باکتریهای ماست بسیاری از ویتامین های گروه B می سازد و به خون می فرستد.

ماش:

یکی از اصحاب می گوید : مردی از لک و پیسی به امام موسی کاظم (ع) شکایت برد. آن حضرت به او امر فرمود: ماش بپز و بخور.
شخصی برای لک و پیسی از حضرت رضا (ع) درمان خواست حضرت به او فرمود: هنگامی که ماش تازه بعمل می آید، ماش بگیر و آن را با برگش بکوب و شیره اش را در موقع گرسنگی بخورد و برلک و پیس خود بمال. آن شخص می گوید این کار را کردم و شفا یافتم.
دانه ماش علاوه بر آنکه در درمان آبله و سرخک و بیماریهای نظیر آن تأثیر زیاد دارد، ضماد آرد آن برای رفع التهابات سطحی بدن بخصوص لک و پیسی بکار می رود.
ماش از عدس لطیفتر و نفخ آن از باقلا کمتر است. ماش اشتها آور و خلط آور است.