خوردنیها و آشامیدنیها از نظر پیشوایان علم و دین

سید محمد تقی حکیم با همکاری دکتر رهنما چیت ساز

شیر:

پیغمبر اکرم (ص) هرگاه چیزی غیر از شیر می آشامید می گفت: پروردگارا برای ما در این آشامیدنی برکت قرار ده و بهتر از آن را نصیب ما فرما، ولی وقتی که شیر آشامیدی، می فرمود: پروردگارا ! برای ما در این آشامیدنی برکت بگذار و بیشتر از این نصیب ما فرما.
امام محمد باقر (ع)
مردی به امام صادق (ع) عرض کرد: من شیر خورده ام و به من آزار رسانیده است. حضرت صادق فرمود: شیر هرگز به کسی ضرر نمی رساند، ولی تو با شیر چیز دیگری خورده ای که آن چیز برایت ضرر داشته است و تو خیال می کنی که شیر به تو زیان رسانیده است.
پیغمبر اکرم (ص) فرمود: هیچگاه شیر در گلوی کسی گیر نمی کند و او را ناراحت نمی نماید؛ زیرا خداوند متعال فرموده است: لبناً خالصاً سائعاً للشاربین (شیر خالص و گوارا برای کسانی که آن را می آشامند).
یکی از اصحاب می گوید: من خدمت امام صادق (ع) بودم. شنیدم مردی به آن بزرگوار عرض کرد: قربانت گردم من از نظر جسمی ضعیف و کم طاقتم. حضرت به او فرمود: شیر بخور، زیرا گوشت را می رویاند و استخوان را محکم می کند.
کسی که آب پشت (نطفه) او تغییر کرد (کم و غیر عادی شد)، شیر و عسل برای او بسیار سودمند است.
امام موسی کاظم (ع)
ابوبصیر می گوید: من با امام صادق (ع) غذا می خوردم. ابتدا گوشت شتر برای ما آوردند. از آن خوردیم، بعد از ظرفی پر از شیر حاضر کردند. حضرت از آن میل فرمود و به من فرمود ای ابا محمد ! شیر بخور. من از آن چشیدم. حضرت صادق فرمود شیر غذایی طبیعی است که انسان فطرتاً از آن می آشامد، زیرا به هنگام تولد نیز از آن می خورد.
پیغمبر اکرم (ص) فرمود: به خوردن شیر گاو عادت کنید، زیرا شیر گاو مخلوطی از هر درخت است (عصاره و خاصیت هر گیاهی را داراست).
امیرالمؤمنین (ع) فرمود: شیر گاو دو است.
امام صادق (ع)
شیر محصول کامل و بی کم و کاستی است و به هیچ وجه نباید بعضی از مواد ترکیبی شیری را که برای تغذیه بکار برده می شود بگیرند و یا به آن مواد خارجی اضافه کنند.
شیر غذای اصلی مبتلایان به بیماری های کلیوی، قلبی، معدی، و کبدی است. محسنات شیر درواقع به علت سهولت هضم و مدر بودن آن است. در عین حال باید دانست که جز در اطفال شیرخوار 8 تا 10 ماهه، تغذیه منحصر با شیر، به هیچگونه درست نیست. هرگاه در انسان بالغ، رژیم با شیر مدت زیادی ادامه پیدا کند، رفته رفته اختلالات معدی و روده ای بروز می کند که مهمترین آنها استفراغ، دل درد، تخمیر روده ای، یبوست و لاغری است.

عدس

پیغمبر اکرم (ص) فرمود: عدس بخورید؛ زیرا عدس دانه مبارک و مقدسی است که رقت قلب می آورد و اشک را زیاد می کند، و هفتاد پیغمبر که آخرین آنها عیسی بن مریم است، آن را مبارک دانسته اند.
حضرت رضا (ع)
امیرالمؤمنین علی (ع) فرمود: خوردن عدس دل را نازک می کند و اشک را جاریی می سازد.
امام صادق (ع)
یکی از بنی اسرائیل از سنگدلی و کمی اشک خود به خداوند متعال شکایت کرد. خداوند به وسیله پیغمبری برای او وحی فرستاد که عدس بخور. او نیز چنین کرد. دلش نازک شد و اشکش جاری گردید.
عدس دارای مواد غذایی با ارزش و کافی است، و برای آن که به صورت یک غذای کامل در آید، احتیاج به افزودن مواد چرب به آن نیست. هضم عدس به مراتب سهل تر از نخود است. در عدس فسفر، کلسیم، آهن و ویتامین های C.B.A زیاد دیده می شود.
آرد عدس به صورت ضماد نرم کننده و از بین برنده التهابات سطحی بدن است، عدس یکی از غذاهای ضد کم خونی است و شیر مادران شیرده را نیز افزایش می دهد.
برای کسانی که کارهای فکری زیاد دارند، عدس غذایی سبک و در عین حال مطبوع است.

عسل:

کسی که می خواهد حافظه اش زیاد شود، باید عسل بخورد.
پیامبر اکرم (ص)
استعمال بوی خوش، خوردن عسل، سواری و نگاه کردن به سبزه نشاط آور است.
پیامبر اکرم (ص)
کسی که در هر ماه یک بار عسل بخورد، به قصد شفائی که قرآن درباره عسل فرموده، از خطر هفتاد و هفت مرض، محفوظ می ماند.
پیامبر اکرم (ص)
سه چیز حافظه را زیاد می کند. قرائت قرآن، خوردن عسل و جویدن کندر. علی (ع)
پیغمبر خدا (ص) از عسل خوشش می آمد و آن را دوست می داشت.
امام صادق (ع)
علی (ع) فرمود: عسل شفای هر دردی است. خداوند متعال فرموده است:
یخرج من بطونها شراب مختلف الوانه فیه شفاء الناس. (28)
از اندرون زنبور عسل مایعی آشامیدنی به رنگهای مختلف بیرون می آید که شفای مردم در آن است.
امام صادق (ع)
هیچ چیز برای مردم مانند عسل شفا بخش نیست.
امام صادق (ع)
عسل بلغم را آب می کند.
امام صادق (ع)
شیره گلها که به وسیله زنبورهای عسل مکیده می شود، پس از جذب در معده آنها تغییراتی می کند و مجدداً به دهان آنها وارد می شود، و به نام عسل بیرون می ریزد. عسل حاوی آب، گلوکز ولوولز (70 تا 75 درصد)، کمی اسید فرمیک، مواد معطر رنگی، ترکیبات مومی، مواد پروتیدی، دیاستازها و اندکی ساکارز (در صورت تازه بودن) و مواد معدنی است.
عسل به علت داشتن مقدار مساوی گلوکز و لوولز باعث تولید انرژی فوری (در اثر سوختن کلوکز) و انرژی طولانی (دراثر سوختن لوولز) می گردد. بچه های مریض وضعیت اگر عسل بخورند باعث افزایش وزنشان می سود و عسل هموگلوبین خونشان را زیاد می کند و بعلاوه بعلت داشتن ویتامین Bدر رشد و نمو آنها تأثیر زیادی دارد.
عسل کم خونی بیماران را برطرف می کند و رنگ طبیعی آنها را باز می کرداند، بعلاوه از تجمع پیشاب نیز جلوگیری می کند.
عسل حالت مالیخولیایی، ناراحتیهای عصبی و بی خوابی، حالت زکامی، درد پهلو و سیاتیک، جوشهای صورت و اگزما سرفه و برونشیت، دیفتری، التهاب معده، روده، سینه و سرما زدگی را برطرف می کند. طبق مطالعات جدید پزشکی، اگر مبتلایان به بیماری های قلبی روزانه 10 تا 140 گرم عسل را به مدت 1 تا 2 ماه میل کنند، بهبودی محسوسی خواهند یافت.
هیچ غذایی مانند عسل پاک و ضد عفونی نیست. زیرا در آن هیچ نوع میکربی نمی تواند زیست کند. چنین معروف است که هنگامی که گور فرعون مصر را درهرم کئو پس مورد تجسس قرار دادند، کنار جسد مومیای شده قرون، یک ظرف پر از عسل قرار داشت که بعد از چندین هزار سال بدون آن که فاسد یا خراب شده باشد، شکل طبیعی خود را حفظ کرده بود.