خوردنیها و آشامیدنیها از نظر پیشوایان علم و دین

سید محمد تقی حکیم با همکاری دکتر رهنما چیت ساز

چغندر:

خداوند متعال مرض جذام را از یهود برداشت، بواسطه آن که یهود چغندر می خوردند و رگهای گوشت را دور می ریختند.
امام صادق (ع)
بنی اسرائیل به خداوند متعال و به حضرت موسی از لکه های سفیدی (پیسی) که در بدن خود مشاهده می کردند، شکایت نمودند. حضرت موسی هم این مطلب را به خداوند عرض کرد. خداوند به موسی وحی کرد که بنی اسرائیل را امر کن گوشت گاو با چغندر بخورند (تا شفا یابند)
امام باقر (ع)
به بیماران خود برگ چغندر بخورانید، چه در برگ چغندر شفاست و درد و ضرری در آن نیست و به مریض خواب آرامی می دهد. اما از ریشه چغندر اجتناب کنید زیرا سودا را تحریک می کند.
حضرت رضا (ع)
خوردن چغندر شما را از مرض جذام ایمن می کند. عقل را زیاد و خون را تصفیه می کند. چغندر شفای درد است. استخوان را محکم می کند و گوشت را می رویاند.
حضرت رضا (ع)
چغندر به علت داشتن اثر رادیواکتیو، عمل آن در دستگاه گوارش قابل اهمیت است.
چغندر ملین، مدر و آرام کننده است. به علاوه جوشانده آن برای درمان التهاب مثانه، یبوست، بواسیر و بیماریهای پوست مصرف می شود.
چغندر خام را نمی شود خورد، به همین جهت اغلب آن را پخته مصرف می کنند که دارای انواع ویتامین ها و مواد معدنی دیگر است.
در 100 گرم چغندر مواد زیر موجود است:
پروتید 2 گرم
گلوسید 14 گرم
لیپید 2/0 گرم
سلولز، فسفر، کلسیم، آهن و ویتامینهای A.B.C نیز در آن یافته می شود.

خربزه:

از طایف برای پیغمبر اکرم (ص) خربزه ای هدیه آوردند. حضرت آن را گرفت، بویید و بوسید. سپس فرمود: خربزه از زینت های زمین است. آب آن از رحمت الهی و شیرینی آن از بهشت است.
خربزه پیش از غذا، بدن را می شوید و مرض را ریشه کن می کند
پیامبر اکرم (ص)
خربزه مثانه را می شوید، ادرار را زیاد می کند و سنگ مثانه را آب می نماید.
خربزه پیه زمین است. و مرض و بدی در آن نیست و ده خاصیت در آن وجود دارد: خوردنی است، آشامیدنی است، میوه است، گل است، شیرینی است، انسان است (21) قاتق است، ختمی (22) است، سبزی است و دو است.
علی (ع)
پیغمبر اکرم (ص) رطب را با خربزه میل می فرمود.
امام صادق (ع)
گوشت میوه خربزه، مخصوصاً در انواعی که آبدار است، اثر ملین دارد، تخم آن نیز دارای اثر ضد کرم است. خربزه را نباید زیاد مصرف کرد، زیرا موجب تخمیر در روده می شود و ایجاد نفخ می کند که نتیجه درد در ناحیه معده و روده است.
خربزه به علت داشتن مقدار زیادی قند قابل جذب، برای اشخاص مبتلا به سل ریوی و کم خونی بسیار مفید است. ویتامین A موجود در آن، سلول های بدن را ترمیم و تجدید می کند و یکی از عوامل جوان ماندن است. خربزه ادرار و عرق و شیر را زیاد می کند و همیشه باید بعد از غذا مصرف شود، زیرا در غیر این صورت تولید اسهال و ورم روده می کند.
در سوختگیهای گوشت خربزه به صورت له کرده، یکی از داروهای مفید است.
در 100 گرم خربزه موارد زیر یافته می شود:
پروتید 1 گرم
گلوسید 9 گرم
لیپید 2/0 گرم
و مقدار زیادی ویتامین های A.B.C که تولید 34 کالری حرارت می کند.

خرفه:

خرفه بخورید. خرفه زیرکی می آورد.
پیغمبر اکرم (ص)
در روی زمین سبزیی بهتر و سودمندتر از خرفه نیست، در آن سبزی حضرت فاطمه علیه السلام است. بنی امیه بواسطه کینه ای که با ما و دشمنی که با فاطمه زهرا داشتند، خرفه را سبزی مردم احمقمی نامیدند.
امام صادق (ع)
پای پیغمبر خدا به واسطه ریگهای سوزان بیابان سوخته بود. آن حضرت پای خود را روی سبزی خرفه گذاشت، حرارت و سوزش آن بر طرف شد. از این جهت پیغمبر درباره آن سبزی دعا کرد و فرمود: چه سبزی پر برکتی است.
امام صادق (ع)
خرفه به علت داشتن مقدار زیادی آب (095/0) مدر، تب بر، تصفیه کننده خون و تسکین دهنده تشنگی است. مصرف خام یا پخته آن کمک زیادی به رفع التهابات دستگاه هاضمه و اداری می کند. مصرف خرفه در مواقعی که برگشت غذا از معده به مری، ایجاد سوزش می کند، بسیار مفید است. ضمناً در موارد اختلاط خونی، سرفه های مقاوم بیخوابی و خونروی بین دو قاعدگی، اثر قاطعی دارد. خرفه سرشار از ویتامین های C.B است.
تاز برگهای له شده خرفه، در رفع سوختگی، میخچه پا، سردردهای یکطرفه (میگرن)، ورم چشم و غیره استفاده می شود. در وقت خونریزی های لثه - که معمولا در بیماری اسکوربوت دیده می شود - جویدن برگ خرفه به آهستگی در بهبودی آن مؤثر است.
باید در نظر داشت که این گیاه سودمند اگر یک بار در زمینی کشت گردد، نه فقط سالیان متمادی در آن ناحیه بطور خودرو می روید، بلکه در بسیاری از نواحی اطراف نیز می روید و منتشر می شود.