خوردنیها و آشامیدنیها از نظر پیشوایان علم و دین

سید محمد تقی حکیم با همکاری دکتر رهنما چیت ساز

به:

کسی که سه روز ناشتا به بخورد، ذهن او صاف و حلم و علم او بسیار می شود و از مکر شیطان و شیطانیان محفوظ می ماند.
پیغمبر اکرم (ص)
به بخورید و آن را به یکدیگر هدیه بدهید. زیرا به، دید را روشن می نماید و محبت در قلب ایجاد می کند. به زنان آبستن خود به بخورانید تا فرزندان آنان نیکو شود.
پیامبر اکرم (ص)
پیغمبر اکرم (ص) فرمود: به، دل را شاد و با نشاط، شخص بخیل را سخاوتمند و آدم ترسو را دلیر می کند.
امام صادق (ع)
امام صادق (ع) پسر زیبایی دید فرمود: ممکن است پدر این پسر به خورده باشد.
علی (ع) فرمود: خوردن به برای ضعف قلب بسیار مفید است. معده را پاک، ذهن را زیاد. آدم ترسو را شجاع می کند.
امام صادق (ع)
جعفر بن ابیطالب در خدمت پیغمبر اکرم (ص) بود یک عدد به برای آن حضرت هدیه آوردند. پیغمبر یک تکه از آن را برید و به او فرمود: به را بگیر و بخور، زیرا به ذهن را یاد، ترسو را شجاع، رنگ را صاف و فرزند را نیکو می کند.
امام صادق (ع)
کسی که در حال گرسنگی (ناشتا) به بخورد، آب (نطفه) او پاک و فرزند او نیکو می شود.
امام صادق (ع)
کسی که به بخورد، خداوند متعال تا چهل روز حکمت را بر زبان او جاری می سازد.
امام صادق (ع)
خداوند هرگز پیغمبری را مبعوث نکرده، مگر آنکه بوی به با او باشد.
امام صادق (ع)
سفیان می گوید: از امام صادق (ع) شنیدم که آن حضرت فرمود: به، غم شخص اندوهناک را از بین می برد، همچنان که دست، عرق پیشانی را می زداید.
به مقوی معده و متوقف کننده اسهالهای ساده و خونی است. در ورم حاد روده ها، خونریزیهای قاعدگی و بو اسیری، اثر بسیار مفید دارد. بهترین روشن برای رساندن تانن به مسلولین به است. به ضمن تقویت اعمال دستگاه گوارشی، هیچگونه ناراحتی برای آن بوجود نمی آورد.
دانه به، به علت داشتن مقدار زیادی موسیلاژ، در رفع التهابات داخلی مخاط و سرفه بکار می رود. مصرف آن از خارج اثر نرم کننده دارد، به همین جهت خیسانده آن در سوختگی، سرمازدگی، ترک پوست بدن، مخصوصاً ترک پستان و لب و نیز درمان بو اسیر بسیار مفید است.
در 100 گرم میوه به مواد زیر یافته می شود:
پروتید 1 گرم
گلوسید 26 گرم
لیپید 5/0 گرم
آب 78 گرم
به سرشار از ویتامین های A.B و املاح آهکی و تانن است.
100 گرم آن تولید 112 کالری حرارت می کند.

پنیر:

یکی از اصحاب می گوید: از امام محمد باقر (ع) راجع به پنیر سؤال کردم. آن حضرت فرمود: از غذایی که من خوشم می آید از من سؤال کرده ای ! سپس به خادمش در همی داد و به او فرمود: برای ما پنیر بخر، خادم پنیر را آورد. آنگاه با هم ناهار خوردیم. آن بزرگوار پنیر خورد و ما هم پنیر خوردیم. وقتی که ناهار تمام شد؛ خدمت امام باقر (ع) عرض کردم شما درباره پنیر چه می فرمایید؟
حضرت فرمود: مگر ندیدی که از آن خوردم؟ عرض کردم بلی دیدم، ولی میل دارم از زبان شما بشنوم.
آن حضرت فرمود: بطور کلی درباره پنیر و هرچیز دیگر به تو می گویم: هر چیزی که نوعی حلال و نوعی حرام داشته باشد، برای تو حلال است تا این که نوع حرام آن بعینه برای تو مشخص شود، که در آن صورت آن را باید ترک کنی.
علت این سؤال وجود مایه پنیر در پنیر است که گاهی آن را از حیوان میته تهیه می کنند. و منظور امام این است که هر وقت بر تو ثابت شد که مایه پنیر از حیوان میته گرفته شده، باید از آن پنیر اجتناب کنی و مادامی که این مطلب بر تو ثابت نشده است، خوردن پنیر حلال است و اشکالی ندارد.
خوب لقمه ای است لقمه ای که در آن پنیر باشد. دهن را خوش بو و غذای قبل را هم هضم می کند. پنیر اشتهاآور است؛ و کسی که در اول ماه پنیر بخورد حاجت او برآورده می شود.
امام صادق (ع)
پنیر در نتیجه منعقد شدن شیر یا خامه، تحت اثر مایه پنیر، حاصل می شود. پنیر به علت داشتن ویتامین های مختلف برای فقرا و کسانی که در نقاط دور افتاده زندگی می کنند و از داشتن انواع و اقسام غذاها محرومند، غذای بسیار مفیدی است. مایه پنیر موجود در آن نیز، در بالا بردن ارزش غذایی آن تأثیر به سزایی دارد. شرط اساسی استفاده از پنیر، تازه بودن آن است. زیرا دیاستازها در آن زنده اند و در امعاء به زندگانی خود ادامه می دهند و تا مدتی تأثیر آنها باقی می ماند. پنیری که مدتی در آب نمک بماند، استفاده چندانی ندارد، مخصوصاً پنیری که شور شده باشد و برای گرفتن شوری آن، مدتی آن را در آب انداخته باشند.

پیاز:

پیاز بوی بد دهان را که ناشی از بدکار کردن معده است برطرف می کند. بلغم را از بین می برد و محرک قوای جنسی است.
امام صادق (ع)
پیامبر خستگی را برطرف، اعصاب را قوی، قوه راه رفتن را زیاد، آب مرد (نطفه) را افزون و تب را از بین می برد.
امام صادق (ع)
پیاز لثه را محکم، پشت را قوی و پوست بدن را لطیف می کند.
امام صادق (ع)
پیغمبر اکرم (ص) فرمود: وقتی که وارد شهر و محلی شدید، از پیاز آنجا بخورید تا مرض آن محل را از شما دور کند.
امام صادق (ع)
پیاز به علت مدربودن، در موارد آب آوردن شکم (استسقاء) تشمع کبدی )Cirrohse Hopatic( و آلبو مینوری مؤثر است. بعلاوه درمان کننده ذات الریه و ذات الجنب نیز می باشد. طبق تحقیقات فلم )FIamm( پیاز اشتها آور و کاهش دهنده ناراحتی های مربوط به نفخ شکم و غیره است. به علاوه پیاز به علت داشتن مقدار زیادی انسولین گیاهی به نام گلو کوکینین، کم کننده قند خون نیز هست و این اثر پیاز با انجام دادن آزمایش های زیاد بطور قاطع مورد تأیید قرار گرفته است.
در استعمال خارجی، پیاز نیمه پخته، تسکین دهنده سوختگیها و بواسیر است.
پیاز دارای هورمون و دیاستازی است که غدد اشک و آمیزش و گوارشی را تقویت می کند. این مواد در اثر حرارت از بین می روند و پیاز پخته تأثیری در قوای جنسی و هاضمه ندارد و اشک آور هم نیست.
پیاز درمان کننده کوه گرفتگی است.
در 100 گرم پیاز مواد زیر یافته می شود:
پروتید 3گرم
گلوسید 12گرم
لیپید 3/0 گرم
و مقداری فسفات و استات و سیترات دو کلسیم و ویتامین های C.B.A