فهرست کتاب


یکصد و چهارده نکته از قرآن کریم درباره ی نماز

اکبر دهقان

56 - نماز ذکر عملی

دلیل این که قرآن کریم بین ذکر خدا و بین اقامه ی نماز و پرداخت زکات مقابله انداخته و تفصیل قائل شده با توجه به این که نماز و زکات از مصادیق ذکر خدایند، این معنا را می فهماند که مقصود از ذکر الله، ذکر قلبی است که مقابل فراموشی و غفلت از خداوند است و خلاصه مراد از ذکر خدا، ذکر قلبی و مراد از نماز و زکات ذکر عملی است . (202)

57 - برپا دارنده ی نماز؛ مصلح واقعی

قرآن کریم مصلح واقعی را کسی می داند که علاوه بر تمسک به قرآن کریم، نماز را در جامعه به پا دارد؛ الذین یمسکون بالکتاب و اقاموا الصلوة لا نضیع أجر المصلحین .(203)
مرحوم علامه طباطبایی می فرماید: اگر خداوند از میان همه اجزای دین تنها اقامه ی نماز را بیان کرد به دلیل شرافتی است که نماز بر سایر اجزای دین دارد و به وسیله ی نماز یاد خدا و خضوع در برابر خدا که جان همه ی شرایع دینی است حفظ می شود. (204)

58 - نماز مظهر ستایش و نیایش

در نماز، خداوند را با جمله ی (الحمد لله رب العالمین) ستایش و با جمله ی (اهدنا الصراط المستقیم ) نیایش می کنیم، و نیایش یک مرحله بالاتر از ستایش است .
توضیح این که : ستایش مربوط به کمالات و زیبایی هاست و چون خداوند کمال مطلق است و دارای تمام زیبایی هاست، او را ستایش می کنیم . در نیایش آن کمالات و اوصاف زیبای خداوند را مسئلت می کنیم (205)
در دو مورد در نماز نیایش به کار رفته است: در آغاز نماز می گوییم: (اهدنا الصراط المستقیم ) و در پایان نماز می گوییم: اللهم صلی علی محمد و آل محمد .